Մի օդանավակայանի պատմություն. երկրաշարժից հետո Գյումրիում կանգուն մնաց միայն օդանավակայանը

Հայաստանի ազգային ավիացիայի նախագահ Դմիտրի Ադբաշյանը հիշողություններ ունի 1988 թ. դեկտեմբերի 7-ի հետ կապված: ԼՈւՐԵՐ.com-ի թղթակցի հետ զրույցում նա պատմեց, թե  ինչպես պատահեց, որ երկրաշարժի ժամանակ Լենինականը հավասարվեց հողին, իսկ օդանավակայանը մնաց կանգուն, այնպիսին, ինչպիսի կար:

«Այդ օրը հերթական չվերթը պետք է կատարեինք՝ առավոտյան ժամը 8-ին, սակայն հաջողվեց թռչել միայն երեկոյան 22-ին: Երբ թռչում էինք Լենինականի վրայով, տեսնաք, որ այն դժոխքի է վերածվել, ձյունը հալվել էր, ամեն ինչ սև էր, քաղաքը ծխով էր պատված, տեղ-տեղ կրակ էր վառվում: Այնինչ, մինչ այդ՝ վերևից նայելիս լույսեր էինք տեսնում: Ինձ անհանգստացնում էր՝ արդյոք վնասվե՞լ է օդանավակայանը: Ռադիոյով շատ թույլ ձայն լսվեց, ասացին՝ Դմիտրի Ալեքսանդրովիչ, Լենինականը չկա, իսկ օդանավակայանը կանգուն է»,-պատմեց Դմիտրի Ադբաշյանը:

Ադբաշյանը գոտեպնդվել է՝ գոնե օդանավակայանը չէր փլուզվել: Նշենք, որ «Շիրակ» օդանավակայանի կառուցումը նախաձեռնողներից մեկն էլ հենց Դմիտրի Ադբաշյանն է եղել: Նա հասկանում էր, թե ինչու էր ամեն բան քարուքանդ եղել իսկ օդանավակայանը՝ ոչ. «Ցեմենտը գողանում էին, շինանյութը, արմատուրաները նորմայի սահմանում չէին օգտագործում, իսկ օդանավակայանը կառուցելիս ես անձամբ էի հետևում աշխատանքներին, որպեսզի այն կառուցվեր բոլոր չափանիշներին համապատասխան: Տանիքի համար 17 մետրանոց բալկաներ կային, երկու անգամ այդ բետոնից մի փոքր կտոր էի վերցնում, բերում Երևան՝ շինարարական նյութերի ինստիտուտ, և այնտեղ ասում էին, թե ցեմենտի կեսը չկա, նորից հետ էինք վերադառնում: Միայն 3-րդ անգամ ասացին, որ 100 %-ով ցեմենտ է և համապատասխանում է նորմերին»,- ասաց նա: