Ամուլսարից մինչև Սևանի ափամերձ օբյեկտներ. ՔՊ-ական նախարարի չլուծված խնդիրները

Նախորդ տարվա հուլիսին Հայաստանի շրջակա միջավայրի նախարար նշանակվեց Կոտայքի մարզպետի պաշտոնից ազատված Ռոմանոս Պետրոսյանը: Փորձենք հասկանալ, թե ինչով է այս ընթացքում աչքի ընկել նախարարը: Մասնավորապես, նա հայտարարել է, որ որևէ իրավասություն չունի խոչընդոտելու Ամուլսարի հանքի վերաբացմանը՝ պնդելով, որ շրջակա միջավայրի նախարարը որեւէ մանդատ չունի միջամտելու այդ գործընթացին, քանի որ տնտեսվարողն այս պահին տնօրինում է բոլոր այն թույլտվությունները, լիցենզիաները եւ ՇՄԱԳ-ի դրական եզրակացությունները, որն իրեն թույլ կտա շահագործելու հանքը: Սա ենթադրում է, որ մոտ ապագայում, ամենայն հավանականությամբ, հանքը կվերագործարկվի՝ շրջակա միջավայրի նախարարի լուռ համաձայնության ներքո:

Նախարարի հաջորդ նոու-հաուն Սևանի ափամերձ տարածքում սնկի պես աճած օապօրինի օբյեկտների ապամոնտաժումն է, սակայն պարզվում է, որ ապամոնտաժվելու են ոչ բոլոր օբյեկտները. Սամվել Ալեքսանյանինը և Սասուն Միքայելյանինը, օրինակ, համապատասխան ցանկից բացակայում են: Ինչո՞ւ՝ այստեղ էլ չփորձենք կռահել պատճառների մասին. դրանք չափից դուրս ակնհայտ են:

Այս ընթացքում կայացել է նաև շրջակա միջավայրի նախարարին կից հասարակական խորհրդի առաջին նիստը, ընդ որում, ուշագրավն այդ նիստում այն հանգամանքն էր, որ հրավիրված ՀԿ-ներից մի քանիսը այսպես կոչված` սորոսական ՀԿ-ներ էին, ինչը, կարծես թե, Ռոմանոս Պետրոսյանին չի խանգարել ոլորտի բարեփոխումները վերջիններիս հետ քննարկել:

 Կարմիր գրքում գրանցված կենդանատեսակների որսը շարունակվում է, ինչպես նաև՝ Երևանի փողոցներում գարնան առաջին ամիսներին կարելի էր նկատել նույն Կարմիր գրքում գրանցված ծաղկատեսակների վաճառքով զբաղվող առևտրականների. սա մի խնդիր է, որի լուծումը  անցած ամիսների ընթացքում նախարարությունը այդպես էլ չի գտել: