Հայտնաբերվել է թուրքական Բայրաքթարի «աքիլլեսյան գարշապարը»՝ ամենախոցելի տեղը

Մարդիկ սովորաբար համարում են, որ զանգվածային ոչնչացման զենքը կարող է մեծ վնաս պատճառել իր օգտագործման տարածքում։ Այն սովորաբար սահմանվում է միջազգային կանոնակարգով: Բոլորը սովորել են մտածել, որ սա շատ սարսափելի զենք է՝ ներկայացված մեկ օրինակով։ Բայց դա այդպես չէ։ Այն կարող է լինել պարզ անօդաչու թռչող սարք և արտադրվել մի քանի տասնյակ կամ հարյուրավոր օրինակով, գրում է 3mv֊ն:

Մարտական ​​անօդաչու թռչող սարքերն ավելի ու ավելի են օգտագործվում մարտական ​​պայմաններում։ ԱՄՆ-ում ներկայումս աշխատում են նման մեքենաների մի ամբողջ «երամի» մշակման վրա։ Անօդաչու թռչող սարքերը արդյունավետորեն մաքրում են տարածքները։ Իսկ եթե հրթիռը կարելի է խոցել հակահրթիռային համակարգից, հարյուր անօդաչու թռչող սարքի հետ գլուխ հանելն ավելի դժվար է։ Բայց արդյո՞ք դրանք այնքան վտանգավոր են, որքան թվում են:

Օրինակ՝ Դոնբասում և Լեռնային Ղարաբաղում օգտագործվել են թուրքական Բայրաքթարներ։ Բայց դրանց դիմակայելը հնարավոր է և նույնիսկ շատ հեշտ։ Չէ՞ որ «միկրոալիքային ատրճանակը» հեշտությամբ այրվում է կամ «մոլորեցնում» անօդաչու սարքերի էլեկտրոնային հենքը։
Անօդաչու թռչող սարքը հարձակվում է մոտ 8 կմ բարձրության վրա, որը գտնվում է հեռահար միկրոալիքային թնդանոթների տիրույթում։

Միկրոալիքային թնդանոթները ռադիոհաճախականության զենքեր են, որոնք ռադիոալիքներ են ուղարկում այնպիսի հոսքի խտությամբ, որ դրանց ստեղծած ինդուկտիվ հոսանքները ոչնչացնում են էլեկտրոնիկան: Այն կարող է տեղադրվել նույնիսկ սովորական մարդատար մեքենայի վրա։

Բայրաքթարի դեմ կարելի է արդյունավետորեն կարելի է պայքարել՝ զինված լինելով ժամանակակից հակաօդային պաշտպանության համակարգերով՝ «խելացի համակազմով»։ Այնուամենայնիվ, Բայրաքթարը չի կարելի թերագնահատվել: Ճիշտ ձեռքերում սա հզոր զենք է, գրում է պարբերականը։