Սփյուռքի «կարմիր քարտը»՝ Զարեհ Սինանյանին

ՀՀ սփյուռքի գործերի գլխավոր հանձնակատարի գրասենյակը հոկտեմբերի վերջին նախատեսված «Համաշխարհային հայկական գագաթնաժողովի» պատրաստությանն է լծված, հրավերներ են ուղարկել սփյուռքի տարբեր կառույցներին: Բայց արի ու տես, որ  դա արվել է բավական ընտրողաբար, օրինակ՝ քաղաքական նպատակահարմարությունից ելնելով:

Ինչպես երևում է՝ Սինանյանի այս նախաձեռնությունից ոգևորված է միայն իր գրասենյակը:  Սինանյանը զրույցներ է ունեցել կաթողիկոսների հետ գագաթնաժողովի առնչությամբ: Դեռևս նրանց մասնակցության վերաբերյալ վերջնական պատասխան չի ստացվել: Իսկ ահա ըստ ՀՅԴ բյուրոյի՝ իրենք այս հարցով «խորհրդակցած ենք Հայց․ Առաք․ Եկեղեցւոյ զոյգ կաթողիկոսներուն հետ, որոնք յայտնած են, թէ ներկայ պայմաններու տակ խանդավառ չեն մասնակցելու այսպիսի ժողովի»։

Այսինքն` եթե անգամ Սինանյանի կազմակերպած համաժողովը տեղի ունենա, ապա դրան չեն մասնակցելու երկու կաթողիկոսները, ասել է թե՝ եկեղեցին բոյկոտում է Սփյուռքի գործերի գլխավոր հանձնակատարի այս հերթական շոուն, որը, ըստ էության, միտված է ցույց տալու, թե ինչպիսի միասնություն և իդիլիկ մթնոլորտ է տիրում Հայաստան-Սփյուռք հարաբերություններում:  Իսկ շոու է, այն պարզ պատճառով, որ Սինանյանին հաջողվել է պաշտոնը ստանձնելուց հետո, ակտիվ ջանքեր գործադրել այդ միասնությունը և իդիլիկ մթնոլորտը ի սպառ ոչնչացնելու ուղղությամբ: Եվ կարելի է ասել, դա միակ բանն է, ինչում հաջողել է հանձնակատարը: 

Նշանակվելով այս պաշտոնին` Սինանյանը միանգամից հայտարարեց իր նոր՝ Ի գործ ծրագրի մասին, որը պետք է միտված լիներ երիտասարդ սփյուռքահայերին հայրենիք վերադարձնելու և նրանց պետական կառավարման ոլորտում աշխատանքի ընդունելուն: Մինչ օրս հայտնի չէ, թե իրականում քանի սփյուռքահայ երիտասարդ արձագանքեց այս ծրագրին և քանիսին Սինանյանը հայրենադարձեց: 

Թերևս շատ քչերին, որովհետև տվյալ ծրագրի մեկնարկից ամիսներ անց պաշտոնյան բոլորի համար անսպասելի հայտարարեց, որ Հայաստանը ներգաղթի պատրաստ չէ, չնայած դրանից առաջ հենց ինքն էր ներգաղթի կազմակերպման թիվ մեկ լոբբիստը Հայաստանում:

Սինանյանից առաջին լուրջ դժգոհությունը ծագեց սահմանում ադրբեջանական սադրանքներից ու ագրեսիայից հետո, երբ հայաշատ երկրներում հայ-ադրբեջանական բախումների օրերին Սփյուռքի հարցերով գլխավոր հանձնակատարի գրասենյակը բավականին պասիվ էր, իսկ ինքը՝ հանձնակատար Զարեհ Սինանյանը, կարծես թե, ընդհատակ էր անցել։ Մամուլը գրել էր, որ այդ օրերին լցվել էր նաև Նիկոլ Փաշինյանի համբերությունը և վերջինս իր մոտ էր հրավիրել Սինանյանին, պահանջել ավելի արդյունավետ աշխատել: Այդ նույն օրերին էլ վարչապետը աշխատանքից ազատեց հանձնակատարի գրասենյակի շուրջ 10 աշխատակիցների:

Փաշինյանի հաթաթայից հետո Սինանյանը որոշեց ավելի հաճախ այցելել Սփյուռքի հայկական համայքներ, սակայն այստեղ էլ ամեն բան հարթ չէր: Այդքան ձախողումներից հետո Սփյուռքը բնավ էլ ուրախ չէր Սինանյանին հյուրընկալելու համար:  Մամուլի տեղեկություններով` հարթ չէին անցել ՌԴ-ում և Ֆրանսիայում Սինանյանի հանդիպումները համայնքային կազմակերպությունների հետ, վերջինիս մեղադրում էին ալտերնատիվ կազմակերպություններ ստեղծելու ցանկության մեջ, որոնք ավելի պատրաստակամորեն կաշխտեն հեղափոխական իշխանությունների հետ:

Դրանից հետո պարզ դարձավ, որ Սինանյանին մերժում է ոչ միայն Սփյուռքը, այլ նաև Հայաստանի ղեկավարությունը: Նա դուրս մնաց «Հայաստան» համահայկական հիմնադրամի բարձրագույն ղեկա­վար մարմնի՝ Հոգաբարձուների խոր­հուրդի կազմից:

Եվ ահա այսօր հարց է առաջանում՝ իսկ ի՞նչ կապ ունի համաշխարհային հայկական համաժողովի հետ մի պաշտոնյա, ով արել է ամեն բան Սփյուռքի կառույցների և Հայաստանի միջև կապի խզման և նրանց միջև թշնամության առաջացման համար...