Էդմոն Մարուքյանի սպառված արդարացումներն ու «սկզբունքայնությունը»

Այն պահից ի վեր, ինչ Էդմոն Մարուքյանը Նիկոլ Փաշինյանի առաջարկով ստանձնեց հատուկ հանձնարարություններով դեսպանի պաշտոնը, նրա մասին լսում ենք միայն սահմանային լարումների ֆոնին, երբ վերջինս հանդես է գալիս ադրբեջանական կողմին դատապարտող, Փաշինյանի կառավարության տեսակետը պաշտպանող գրառումներով: 

Ինչպես երևում է՝ պաշտոնը իսկապես փոխում է մարդկանց և այս դեպքում Էդմոն Մարուքյանի մոտ նկատվող փոփոխությունները ավելի քան զգալի են, եթե չասենք՝ հեղափոխական: Օրեր առաջ իրեն ակնհայտորեն խուսանավելով լրագրողների հնչեցրած անհարմար հարցերից՝ Մարուքյանը հայտարարել էր, որ ժամանակին Փաշինյանի վարած քաղաքականության հասցեին հնչեցրած իր քննադատությունները վերաբերվում էին այդ ժամանակին, իսկ այժմ փոխվել է ոչ թե ինքը, այլ ժամանակը: 

Հիշենք, թե ինչ էր ժամանակին ասում Էդմոն Մարուքյանը Փաշինյանի և նրա կառավարության գործունեության մասին: Դիցուք՝ ընդամենը մեկ տարի առաջ Մարուքյանը պնդում էր, որ պարտված առաջնորդը պետք է հեռանա և գտնում էր, որ Փաշինյանը երկրում այլևս իշխանություն չունի:

Լրագրողների հարցերին ակնհայտ խուսափողական պատասխաններ տվող Մարուքյանին կարելի է հասկանալ, դժվար է արդարանալ, երբ բոլոր «իրեղեն ապացույցները» հանրության աչքի առաջ են և հիշողության մեջ: Զավեշտալի է, որ արդարանալու և «պլստալու» բոլոր տարբերակները սպառելուց հետո Մարուքյանը անցավ անձերի՝ լրագրողներից մեկին մեղադրելով խմբագրությունը փոխելու մեջ: Իսկ զավեշտալին այն է, որ, ըստ էության, պաշտոնյան տարբերություն չի տեսնում՝ խմբագրությունը, ասել  է թե աշխատանքի վայրը փոխելու և սկզբունքները ու սեփական արված հայտարարությունները փոխելու մեջ: Իրականում Մարուքյանի մասին շատ ավելի բարձր կարծիք կար ձևավորված, քանի որ վերջինս սովորաբար կարողանում էր արդարացնել իր «սկզբունքային» քայլերը, սակայն մեղադրել լրագրողին խմբագրությունը փոխելու և դավաճանության մեջ՝ մեղմ ասած ծիծաղելի և զավեշտալի...