Ես բանավիճելու խնդիր չունեմ, ես միայն կհարցնեմ՝ ձեռքը ե՞րբ է կտրելու. Բագրատ Սրբազան

«Հրապարակի» զրուցակիցը Բագրատ սրբազանն է։

- Սրբազան հայր, կարծիքներ կան, որ շարժումն իր օրակարգից շեղվել է, և պետական հաստատություններ այցելությունները ուղղակի հերթապահ միջոցառումներ են դարձել։

- Շատ լավ (ժպտալով):

- Այդպե՞ս է։

- Այո, այդպես է։

- Մարո՞ւմ է շարժումը։

- Մարել է արդեն (էլի ժպտում է):

- Բա էսքան ոստիկաններն ինչո՞ւ են եկել։

- Չգիտեմ։

- Ոչ միայն ոստիկանները, այլ իշխանական քարոզիչներն են ակտիվ ու ագրեսիվ, ձեր` «մարած շարժման» հետ կապված ակտիվ քոմենթներ են անում։ Անգամ մարդիկ, ովքեր ուղղակի պարտավոր են քաղաքական չեզոքություն ու զսպվածություն ցուցաբերել, ակնհայտ «նիկոլություն» են դրսևորում։

- Ովքե՞ր են դրանք։

- Ասենք, օրինակ, ոստիկանության բարձրաստիճան սպաները, Հ1-ի Պետրոս Ղազարյանը։

- Ուրեմն թող շատ չանհանգստանան, իրենք թող իրենցով անհանգստանան։ Այս շարժումը, այսօր առավոտյան եմ ասել, մարել է, թե չի մարել, իրենք թող չանհանգստանան։ Իրենք ինչո՞ւ են մտահոգ այդ թեմայով, իրենց մտահոգությունը ո՞րն է, որ չմարի՞։

- Այդպես էլ ոչ մի պաշտոնյա Ձեզ հետ չհանդիպեց։

- Ռիսկ չունեն, վախեցած են, որովհետև գլխի ստախոսը ամենավերջին հայհոյանքներով իրենց ասում է, որ չհանդիպեն։ Մեր այցելության նպատակը ո՞րն է․ պարզելն է, թե իրենք ֆունկցիոնալ- գործառնական ինչ-որ պատասխանատվություն և լիազորություն ունե՞ն ինչ-որ դեպքի նկատմամբ, թե՞ իրենց հրաման են տալիս։ Օրինակ՝ ներքին գործերի նախարարը, արտաքին գործերի նախարարը, Քննչական կոմիտեն․․․, դեռ դատարաններին չենք հասել, էլ կարիք էլ չկա, արդեն պարզ է։ Հիմա, օրինակ, Մարդու իրավունքների պաշտպանը։ Սա լուրջ ջրբաժան է՝ հասկանալու համար՝ իրե՞նք են դա անում, գործում են որպես անկա՞խ ինստիտուտ, թե՞ իրենց հրահանգ է տրվում, որ անեն։ Օրինակ՝ ոստիկանական զորքի կողմից Վեհափառի դիմացը փակելը, դա ոստիկանապետի՞ հրանահանգն է եղել, թե՞ էն ստախոսի։ Աշոտ Սիմոնյանին 30 բորենիներով ծեծել- ջարդելը, խոշտանգելը, դա ոստիկանապետի՞ հրահանգն է եղել, թե՞ էն ստախոսի։ Օրինակ՝ Աշոտ Հարությունյանին՝ գյուղատնտեսության նախկին փոխնախարար, ԱԳՆ շենքի դիմաց գողանալն ու հարվածելը, ո՞ւմ հրահանգն է եղել, իրենք միայն հրահանգո՞վ են առաջնորդվում, թե՞ ասելիք ունեն։ Օրինակ, թուրք- ադրբեջանական քարոզչամեքենային չպատասխանելն իրե՞նց նախաձեռնությունն է, թե՞ հրահանգ են ստանում։ Այսինքն՝ թեպետ մեզ համար ակնհայտ է, բայց աչքի առջև պարզելու համար։ Ի վերջո դրա համար չեն գալիս, որովհետև ի՞նչ պիտի ասեն, «այո, մե՞նք ենք արել», թե՞ պիտի ասեն՝ «ոչ, մենք չենք արել»։

- Ի՞նչ տեղի կունենա, եթե Նիկոլ Փաշինյանը Ձեզ հետ գա բանավեճի։

-  Ես բանավիճելու խնդիր չունեմ, ես միայն կհարցնեմ, թե ձեռքը ե՞րբ է կտրելու։

- Շարժման Հաղթանակը ե՞րբ է լինելու, Սրբազան։

- Շատ շուտով, անհոգ եղեք։