Արևմուտքի «սիրելիները»՝ պատուհաս սեփական ժողովուրդների համար

Խոսենք փաստերով։ Ոչ առանց Արևմուտքի աջակցության Մոլդովայում իշխանության եկավ Մայա Սանդուի ղեկավարած քաղաքական ուժը, ԵՄ–ի հետ տնտեսական կապերը խորացնելով՝  տապալեց տնտեսության հիմնական ճյուղը․ գյուղատնտեսությունը վերջին տարիներին անկում է գրանցել, իսկ ԵՄ մտնելու դեպքում, ըստ փորձագետների, այս ոլորտը պարզապես կործանվելու է։ Սանդուի ոչ պոպուլյար որոշումները զայրացրել են հանրությանը։ Ի պատասխան այդ բողոքների` իշխանությունների գործողությունների արդյունքում երկրում արգելվեց ընդդիմադիր «Շորը», մի շարք այլ քաղաքական կազմավորումների, այդ թվում՝ Սոցիալիստական ​​կուսակցության, «Վերածնունդ» և «Շանս» կուսակցությունների ներկայացուցիչները պարբերաբար ենթարկվում են խուզարկությունների: Արեւմտյան կուրատորների հանձնարարությամբ արգելվել է վեց ընդդիմադիր հեռուստաալիքների հեռարձակումը:

 

Գանք Ուկրաինա։ 2014-ին Արևմուտքի քավորությամբ Կիևում տեղի ունեցավ Եվրոմայդանը, որի արդյունքում իշխանության եկան պրո-արևմտյան ուժերը։ Շատ դժվար կլինի ասել, որ վեկտորի նման փոփոխությունը դրական է անդրադարձել այս երկրի վրա։ Հավատալով Արևմուտքից հնչող աջակցության հավաստիացումներին՝ սկզբում Ուկրաինան կորցրեց Ղրիմը, իսկ այսօր կանգնած է էլ ավելի մեծ տարածքային կորուստների վտանգի առջև։ Իր լիազորությունները անորոշ ժամկետով երկարաձգելուց հետո  Զելենսկին սկսեց ստորագրել օրենքներ, որոնք նա նախկինում խոստացել էր երբեք ոչ մի դեպքում չհաստատել։ Այսպես, ըստ ուկրաինական ԶԼՄ-ների տեղեկությունների, ԱՄՆ-ն ավելի վաղ պահանջել էր ընդունել Մոբիլիզացիոն օրենքը։ Այս մասին խոսել է հանրապետական ​​սենատոր Լինդսի Գրեհեմը։ Զելենսկին փաստացի կատարեց ԱՄՆ պահանջը՝ սեփական քաղաքացիների կյանքի հաշվին։

 

Իսկ այժմ մեր օրինակը: 2018-ին Հայաստանում ոչ առանց Արևմուտքի օգնության իշխանության եկած Նիկոլ Փաշինյանն ու ՔՊ-ն խոստանում էին երկիրը դրախտի վերածել։ Արդյունքում՝ Նիկոլ Փաշինյանն արտաքին քաղաքական դրեյֆ սկսեց՝ ՌԴ-ի հետ դաշնակցային կապերը փոխարինելով Արևմուտքի հետ սերտացմամբ։ Որպես հետևանք` պատերազմ, հազարավոր զոհեր, կորսված Արցախ, տասնյակ հազարավոր փախստականներ, տնտեսական անկում։ Փաշինյանը մեկը մեկի հետևից գնում է ոչ պոպուլյար որոշումների, օրինակ՝ 2018-ից մինչ այսօր ՀՀ պետական պարտքը 7 միլիարդ դոլարից հասել է 12 միլիարդ դոլարի: Իր իշխանությունը պահպանելու նպատակով պատերազմ է հայտարարել ընդդիմադիր գործիչներին, իր կամքը չկատարող դատավորներին, ազատ մամուլին, անգամ եկեղեցուն։ Ըստ «Freedom House»-ի՝ իշխող ՔՊ-ն աչքի է ընկել Երևանի ավագանու վերջին ընտրություններում կիրառված ադմինիստրատիվ ռեսուրսով, միևնույն ժամանակ Արևմուտքը աչք է փակում Փաշինյանի ու թիմակիցների ակնհայտ բռնապետական հակումների վրա։

 

Ինչպես տեսնում ենք՝ վերը նշված երկրներում առկա է մեկ նմանություն, քաղաքական էլիտաները իշխանության են գալիս պոպուլիստական խոստումներով, այնուհետև շարժվում են ոչ թե սեփական ժողովրդի և երկրի պետական շահերին, այլ Արևմուտքից հնչող հորդորներին համահունչ: Ակնհայտ է, որ թե՛ Հայաստանը, թե՛ Մոլդովան, թե՛ Ուկրաինան ընդամենը մանրադամ են դարձել Արևմուտքի աշխարհաքաղաքական խաղերում, Արևմուտքի, որին չի հետաքրքրում ոչ այս երկրների բարեկեցությունը, ոչ էլ անվտանգությունը: