Հունիսի 7-ին Փաշինյանն ու ՔՊ-ն իրականացրել են իշխանազավթում, այսինքն՝ հանցագործություն. իսկ մանդատները վերցնելը նշանակելու է այդ հանցագործության օրինականացում. Արմեն Այվազյան

Քաղաքական գիտությունների դոկտոր, պատմաբան Արմեն Այվազյանի ֆեյսբուքյան գրառումը․

«Եվ այսպես, «Ուժեղ Հայաստանի» և ԲՀԿ-ի ներկայացուցիչները բացահայտ նախապատրաստական քարոզ են վարում մանդատները վերցնելու օգտին, մինչդեռ «Հայաստան» դաշինքից հնչող հայտարարությունները փոքր-ինչ ավելի խուսափողական են, թեև, կարծես, այնտեղ ևս առավել հակված են ԱԺ մտնելուն։

Ամենից առաջ պետք է հստակեցնել, թե ինչ է տեղի ունեցել։ Նույն այդ ընդդիմադիր ուժերի ներկայացուցիչների գնահատականներում և պաշտոնական հայտարարություններում տրվում է միանգամայն հստակ եզրակացություն․ Հայաստանի Հանրապետությունում ազատ և արդար ընտրությունները տապալվել են թե՛ նախընտրական փուլում, թե՛ 2026 թ. հունիսի 7-ին՝ քվեարկության օրը։ Բերվում են փաստեր բռնաճնշումների, ձերբակալությունների, սպառնալիքների տարափի, տասնյակ և գուցե հարյուր հազարավոր ձայների գողության, նենգափոխման ու անհետացման, բանակի անօրինական շահարկման, ԿԸՀ-ում կատարված հաշվարկների գիշերային անսպասելի վիժեցման, ինչպես նաև ՔՊ-ին անօրինական կերպով վաղաժամ «հաղթող» հռչակելու մասին։

Ինչ արժե միայն այն փաստը, որ ընտրությունների օրը վերջին երեք ժամվա ընթացքում քվեարկել է շուրջ 250 000 մարդ՝ գրեթե երկու անգամ պակաս, քան դրան նախորդած երեքժամյա ժամանակահատվածներում, երբ միջին հաշվով քվեարկել էր 408 000 մարդ։ Մինչդեռ վերջին ժամերին մասնակցությունը, որպես կանոն, զգալիորեն աճում է, և այս անգամ ևս այդպես է եղել, ինչպես կարող են վկայել ընտրություններին մասնակցած բազմաթիվ քաղաքացիներ։ Ուրեմն ո՞ւր կորան այդ առնվազն 200 000 ձայները։

Այսինքն՝ ՀՈՒՆԻՍԻ 7-ԻՆ ՓԱՇԻՆՅԱՆՆ ՈՒ ՔՊ-Ն ԻՐԱԿԱՆԱՑՐԵԼ ԵՆ ԻՇԽԱՆԱԶԱՎԹՈՒՄ, այսինքն՝ հանցագործություն։ Իսկ մանդատները վերցնելը նշանակելու է այդ հանցագործության օրինականացում։ Վե՛րջ։ Քննարկելու բան այլևս չի մնացել։

Սակայն վերը թվարկված բոլոր խախտումները մանրամասն և հրապարակայնորեն ներկայացնելուց հետո «Ուժեղ Հայաստանի», «Հայաստան» դաշինքի և ԲՀԿ-ի ներկայացուցիչները հանկարծ սկսում են լուրջ դեմքով քննարկել, թե որքանով է նպատակահարմար հրաժարվել մանդատներից, և արդյոք ավելի ճիշտ չի լինի վերցնել դրանք ու մտնել ԱԺ՝ այնտեղ «պայքարը շարունակելու» համար։ Լավ, ձեր տրամաբանությունը որտե՞ղ է, տիկնայք և պարոնայք։ Ո՞ւմ եք ցանկանում հայտնի կենդանու տեղ դնել։

Ընդ որում, նրանց բերած պատճառաբանությունները չեն դիմանում որևէ քննադատության։

Մեկն ասում է (Ն. Կարապետյան, ՈւՀ)՝ մտնենք ԱԺ, որպեսզի Ն. Փաշինյանը չկարողանա միայնակ գլխավոր դատախազ նշանակել։ Ըստ երևույթին, ըստ Ն. Կարապետյանի, հենց սա է եղել «Ուժեղ Հայաստան» կուսակցության ընտրողների ամենամեծ ցանկությունը։

Մյուսն ասում է (Գ. Մելոյան, ՈւՀ)՝ մտնենք ԱԺ, որպեսզի մեր կողմը քաշենք ՔՊ-ի «հայրենասեր պատգամավորներին»։ Մեկնաբանությունները թողնում եմ ձեզ, իսկ ես արդեն երեկ կարճ անդրադարձել եմ այս քաղաքական ֆանտաստիկային։

Երրորդն արդեն տեսաբանում է (Ս. Սուրենյանց, ԲՀԿ)՝ մտնենք ԱԺ, որպեսզի «փողոցը գեներացնելու ճանապարհային քարտեզ մշակենք և խորհրդարանական ակտիվ գործունեության ու ակտիվ փողոցի միքսով (մի՞թե հայերենում այդպիսի բառ կա – Ա.Ա.) մեկ-մեկուկես տարվա ընթացքում հասնենք իշխանափոխության»։

Անմիջապես մի շարք հարցեր են առաջանում.

1. եթե մինչև ընտրությունները «փողոցը գեներացնելու ճանապարհային քարտեզ» անգամ չեք մշակել, ապա ինչո՞վ էիք զբաղված առնվազն վերջին մեկ տարվա ընթացքում,

2. որքան ժամանակ է ձեզ պահանջվում այդ «ճանապարհային քարտեզը» մշակելու համար,

3. ինչո՞ւ պետք է ձեր ընտրողը հավատա, որ ԱԺ մտնելուց հետո այդպիսի «ճանապարհային քարտեզ» եք մշակելու,

4. ինչո՞ւ մինչ այժմ նույնիսկ փորձ չեք արել աշխատել «ակտիվ փողոցի» ուղղությամբ,

և վերջապես,

5. ինչո՞ւ ԱԺ մտնելուց հետո ձեր ընտրողները պետք է այնքան ոգևորվեն և այնքան վստահեն ձեզ, որ ձեր կոչով փողոց դուրս գան,

6. չե՞ք կարծում, որ տեղի կունենա ճիշտ հակառակը․ մարդիկ կհիասթափվեն թե՛ ձեզանից, թե՛ առհասարակ քաղաքական գործընթացներին ակտիվ մասնակցությունից։

Դե ինչ, տեսնենք, թե մանդատների հարցում ինչ որոշում կկայացնեն երեք հիմնական ուժերը։ Դրանից է կախված ոչ միայն նրանց քաղաքական ապագան, այլև մեր երկրի ճակատագիրը։ Որովհետև ևս հինգ տարի ՔՊ-ի իշխանության ներքո Հայաստանը, եթե անգամ վերապրի, կվերածվի Թուրքահայաստանի՝ Գազայի նման մի տարածքի, որտեղ հայ մարդը կանգնած կլինի ընդամենը երկու ընտրության առաջ՝ ապրել թուրք-ադրբեջանական ապարտեիդի պայմաններում կամ արտագաղթել»։