Էլ «կպիսկեմ առա», էլ «վառթուշ ծյա», էլ «համբալը տատդ ա» ...

Աղավնի Սուքիասյանն իր ֆեյսբուքյան էջում գրել է.

«Այն մասին, որ հեռուստատեսությունն ունի կրթող և դաստիարակող նշանակություն, շատերն են խոսում: Այդ մասին խոսում են անգամ հենց հեռուստատեսության ներկայացուցիչները: Բայց խոսելով հանդերձ ի՞նչ են նրանք մատուցում մեծերին ու փոքրերին: Եթե տարիներ առաջ շաբաթ և կիրակի օրերին երեխաները խաղաղ քնից առաջ լսում էին մութն ընկել է, ուշ է արդեն, հեքիաթներն են կանչում ու նման արտահայտություններ, հիմա դրա հնարավորությունը չունեն: Այսօր հայկական հեռուստաեթերը զուրկ է մանկական հաղորդումներից: Չկան հենց երեխաների համար նախատեսված ժամանցային ու հումորային ծրագրեր: Այսօր շաբաթ և կիրակի օրերին փոքրիկները դիտում են «Կարգին սերիալ», «32 ատամ», «Երևան» հաղորդումները: Այն, որ այս հաղորդումները ստեղծված են աշխատանքային ծանրաբեռնվածությունը, սերիալների տխուր ազդեցությունը ցրելու համար, շատ գովելի է:

Շաբաթ և կիրակի օրերը հանգստյան օրեր են նաև երեխաների համար, ու նրանք էլ դասերից լիցքաթափվելու և ծիծաղելու իրավունք ունեն: Ու, քանի որ այս ծրագրերը ցուցադրվում են ժամը իննին, երբ նրանք դեռ արթուն են, ուստի «բարի գիշեր երեխաներ»-ի փոխարեն դիտում են հենց այս ժամանցային հաղորդումները: Այսօր հայությանը ծիծաղեցնելու դժվար պարտականությունն իրենց վրա են վերցրել КВН-ի սցենարաստեղծ տղաները և նրանց ստեղծած մոդայիկ հումորային ակումբներն ու սերիալները: Բայց ինչպե՞ս և ի՞նչ լեզվով են ծիծաղեցնում. սա է խնդիրը:

«32 ատամ» ակումբը երկար դեգերումներից հետո հանգրվանեց Արմենիա Տվ Վի-ում: Այսօր տղաները ջանք ու եռանդ չեն խնայում, անընդհատ նորություններ են ներկայացնում: Այ, եթե նրանք կարողանային նորություններից բացի թարմացնել իրենց հայերենի իմացությունը, դա շատ ավելի գովելի կլիներ: Գովելի կլիներ, եթե մենք այլևս չլսեինք ժարգոնային արտահայտություններ, «հայկական ռոմանծիկա», «հելեք եթանք», «գնումա», «եթալույա», «արագի մեջ» և նման բառեր:

Քանի որ երերխաները արագ, սպունգի նման վերցում են այն , ինչ տեսնում են , ուստի պայծառատեսի հմտություններ պետք չէր հասկանալու համար, որ Վարդանը շատ արագ նրանց համար կդառնա հեղինակություն: Երեխաները սպասում են Վարդանին՝ իր բրենդ դարձած քայլվացքով, հանրահայտ հը˜˜˜-ով: Հետաքրքիր է, որ այսօր վարդանները դարձել են բակի լավերը, ովքեր ամեն կերպ փորձում են նեղը գցել աձիկներին: Էլ «կպիսկեմ առա», «էլ լիքը հարցերում պալեզնի տղա», էլ «վառթուշ ծյա», էլ «համբալը տատդ ա» : Ու, այսպես, հարստացած բառապաշարով երկուշաբթի նրանք շտապում են դպրոց: Դե, կանխատեսելի է, որ նոր սովորած բառերով էլ կկիսվեն համադասարանցի տղաների, անգամ աղջիկների հետ:

Այսօր պարտադիր չէ տիրապետել Հայկազյան բառարանին՝ հասկանալու համար մեզ մատուցվող հումերի երբեմն գռեհիկ, իսկ երբեմն էլ փողոցային լեզուն: Եվ, վերջապես, ո՞վ է ասել, որ գեղեցիկ հայերենով լավ հումոր չի ստացվում: Ու ոչ ոք թող չասի, որ սա երեխաների համար չէ, իրականությունը լրիվ այլ է. հենց նրանք են, որ շատ ավելի արագ սերտում են այս հումորները, քան իրենց դասերը: Հենց նրանք են, որ շատ ավելի լավ են հիշում այս ծրագրերից թևավոր դարձած ասույթները: Մի խոսքով, երեխաները դիտում են, ուստի, հարգելի հումորաստեղծներ, խոսե՛ք հայերեն, իսկ եթե չի ստացվում, մարդկանց ժպիտ պարգևեք այն ժամին, երբ երեխաներն արդեն քնած են»: