Ուղևորափոխադրումներ. վնասո՞վ, թե՞ շահույթով` պարզել համատեղ ջանքերով

Ներքաղաքային ուղեւորափոխադրումների վարձը կտրուկ բարձրացնելու գործընթացները մեզանում յուրօրինակ զարգացումներ են ստանում: Տողերիս հեղինակն էլ է մասնակցել դրանց մի անգամ Մատենադարանից քաղաքապետարան քայլերթի ընթացքում, երկու դեպքերում էլՙ մամուլում հանդես գալու միջոցով: Դրանցում հարցում-խնդրանք է եղել ուղեւորափոխադրող կազմակերպությունների ղեկավարներին, շարքային քաղաքացիներիս բնութագրմամբՙ գծատերերին, հանրությանը մանրամասնել, թե ինչ է լինում աշխատանքային օրվա ավարտից հետո վարորդներից յուրաքանչյուրի կողմից իրենց տրվող 14-16 հազար դրամը, որը վարորդներն օրվա պլան են որակում:

Տարօրինակ է նկատել, որ ուղեւորափոխադրումներ իրականացնողներն այդպես էլ կոնկրետ չեն պատասխանում սույն հարցին, երբեմն էլ անհիմն են համարում: Իսկ ահա քաղաքացիներս օրվա ընթացքում վարորդների կողմից ուղեւորներիցս հավաքվող միջինը 30 հազար դրամը իրողություն ենք համարում, քանզի պարբերաբար ունկնդրելով նրանց թող որ կցկտուր զրույցները, վստահ ենք, որ նրանք իրականությունն են ներկայացնում. մոտ 15 հազար դրամըՙ տերերին, 4-6 հազարըՙ վառելիքի ծախս, 6-8 հազարըՙ աշխատանքի վարձ, որոշ գումար էլ մնում է մեքենայի առօրյա ծախսերը հոգալու համար: Նկատենք, որ վարորդների օրավարձը եւ նրանց հասանելիք աշխատավարձերը տարբեր բաներ են, որոնց մասին սկսել են խոսել եւ անգամ դատական հայցեր շահել առանձին վարորդներ: Ոլորտում գրեթե անհասկանալի են արձակուրդ, անաշխատունակության թերթիկ եւ այլ հասկացությունները: Ստացվում է, որ մեկ փոխադրամիջոցը ներկայիս 100 դրամի պարագայում ուղեւորափոխադրում կազմակերպողին ամիսը 400 հազար դրամ է երաշխավորում:

Խնդրի լուծմամբ շահագրգիռ ուղեւորիս հարցերը մասամբ ճշտելու նպատակով նոյեմբերի 9-ի շաբաթ օրը ստուգողական անձնական շրջայց կատարեցի: Դրա կարիքն առաջացավ հեռուստաընկերություններից մեկի կազմակերպած բանավեճը դիտելուց հետո, որի ընթացքում գծատերերից մեկը նշեց, թե 13-տեղանոց «Գազել»-ը 5, առավելագույնը 6 շրջերթ կատարելով հազիվ 130-140 ուղեւոր է փոխադրում, ասել է թե 13-14 հազար դրամ է հավաքվում, գիծը վնասով է աշխատում: Այսօրինակ թվաբանությունից հարց է ծագում, թե ինչու չեն բողոքում վարորդները, ովքեր հարկ է, որ ուղեվարձի բարձրացման հիմնական պահանջատերերը դառնան: Նրանք չեն դժգոհում, քանզի օրվա 6-8 հազար դրամը իրենց աշխատանքին համարժեք վարձատրություն են համարում:

Նկատենք, որ այս գումարից առավել պակաս առաջարկող քաղաքապետարանը վարորդների հավաքագրման ընթացքում խնդիրներ է ունենում: Ինչ մնում է երթուղայիններին, նրանք, ովքեր 10 ժամից եւ ամիսը 25 օրից շատ են աշխատում, նշված գումարից ավելին են վաստակում, այդ հնարավորությունը պարբերաբար փոխանցելով աշխատանքային ընկերներին: Եվ ժամը 19-20-ից հետո ունենում ենք երթուղայինների թվի զգալի նվազում եւ ուղեւորների չափից շատ կուտակումներ: Մեր համաքաղաքացիները համակերպվել են այս վիճակին եւ չեն դժգոհում, որ 100 դրամ սակագինն ինքնին բարձր է եւ որոշակի շահույթ ապահովում է, որպիսի տրամադրություններ իհայտ եկան միայն այն բանից հետո, երբ ուղեվարձի բարձրացման պահանջով հանդես եկան ուղեւորափոխադրումներ կազմակերպողներն ու նրանց ներկայացուցիչները: Այստեղ խիստ տարօրինակ է, որ բարձրաձայնելով վնասով աշխատելու մասին, որն ուղղված է 150-200 դրամ վճարելուց հրաժարվող հանրության գերակշիռ հատվածին, դիմակայությունը հաղթահարելու նպատակով ակտիվիստներին երթուղիներում ստուգողական այցեր իրականացնելու առաջարկ չեն անում, որն անգամ հարկ է պահանջ համարել. այն էապես կլիցքաթափի վիճակը:

Մանրամասները` «Ազգ»-ի այսօրվա համարում: