«Հրապարակ». Վլադիմիր Պոզներ. «Կիսելյովը վաղուց լրագրող չէ»

Ռուսական թիվիները բարդ ճանապարհ են անցել: Նրանք ոչ միայն ստալինյան, ապա խրուշչովյան ժամանակներ են տեսել, այլ նաեւ գորբաչովյան պերեստրոյկա, որի ժամանակ խոսքի «շլյուզները» բացվեցին, ու ազատությունը ներխուժեց էկրան: Հետո, իհարկե, այդ ազատությունը մաս-մաս ետ վերցրին հեռուստադիտողից, եւ Վլադ Լիստեւին եկան փոխարինելու Սերգեյ Դորենկոն ու տխրահռչակ Դմիտրի Կիսելյովը: Սրանք հիմար չէին, ոչ էլ տգետ, բայց սրիկայության առումով անգերազանցելի էին ու հնարամիտ:

Երբ լրացավ Պուտինի 60-ամյակը, Կիսելյովն իր պաշտելի նախագահին շնորհավորեց հենց «Վեստիի» եթերում. «Գործունեության մասշտաբով Պուտին քաղաքական գործիչը 20-րդ դարի իր նախորդներից համեմատելի է միայն Ստալինի հետ։ Մեթոդները սկզբունքորեն տարբեր են… Ռուսաստանն ազատ է, քան երբեք իր պատմության ընթացքում»։ Որպեսզի հստակ պատկերացնենք, թե ում հետ «պատիվ» ունեցանք օրերս այդքան սերտորեն առնչվել, բավական է մտաբերել, թե ինչ է մտածում մամուլի մասին Կիսելյովն ընդհանրապես. «Հաճախ օբյեկտիվության լոզունգի տակ մենք խեղաթյուրում ենք պատկերը եւ նայում ենք մեր երկրին որպես օտարի։ Ինձ թվում է՝ այդ օտարված լրագրության փուլն անցել է։

…Ես կարծում եմ, որ աշխարհում չկա այնպիսի լրատվամիջոց, որն անկախ է։ CNN-ն օբյեկտի՞վ է։ Ոչ։ BBC-ն օբյեկտի՞վ է։ Ոչ։ Օբյեկտիվությունը միֆ է, որ առաջարկում են մեզ եւ պարտադրում»։ 90-ականներին Կիսելյովին համարում էին բավական լավ լրագրող, ոմանք՝ անգամ պրոֆեսիոնալիզմի էտալոն։ Բայց, ինչպես ամեն լավ բան, սա էլ ավարտվեց։ Վլադիմիր Պոզներն օրերս «Սոբեսեդնիկին» տված հարցազրույցում ասել է, որ լավ կլինի՝ Կիսելյովը ելույթ ունենա ՄԽԱՏ-ում։ Նա վաղուց շատ տաղանդավոր է անում այն, ինչ անում է։ Նա վաղուց լրագրող չէ։

Շարունակությունը' «Հրապարակ»-ի այսօրվա համարում: