Տարածքների զիջում կամ փոխանակում չի նախատեսվում

ՀՀ նախագահ Սերժ Սարգսյանի՝ Հայաստանի հեռուստաընկերությունների ներկայացուցիչների հետ հանդիպման ժամանակ հղած թերևս ամենակարևոր մեսիջն այն էր, որ նոր սահմանադրությունը բնավ չի ենթադրում ԼՂՀ-ի շուրջ ազատագրված տարածքները քվեարկությամբ Ադրբեջանին հանձնել, և ընդհանրապես, նման հարց օրակարգում չկա:

«Արդյո՞ք, մեր Սահմանադրությունը տարածվում է Լեռնային Ղարաբաղի Հանրապետության վրա: Այդ «ազատագրված տարածքներ» ասածը մտնում է Լեռնային Ղարաբաղի Հանրապետության կազմ, չէ՞: Այսինքն, մեր Սահմանադրությունը տարածվում է այդտեղի վրա՞: Այսինքն, լուրջ մարդը, ես անկեղծորեն չգիտեմ, ո՞վ է այդպիսի բան հնչեցրել, ո՞նց կարող է այդպես մտածել»,- ասել է Սերժ Սարգսյանը՝ ավելացնելով, որ «Հայաստանի որևէ ղեկավար, ինչպիսին էլ որ լինի, ո՞նց կարող է մտքով անցկացնի Հայաստանի որևէ մի մաս ինչ-որ մեկին տալու կամ փոխանակելու: Դա էլ սահմանային կարգավորման խնդիր չէ, որ, չգիտեմ, 100 մետր մի կողմից են քեզ տալիս, 100 մետր՝ այն մյուս կողմից: Ո՞նց կարող ես վերցնել ու այդ բնակավայրերը տալ ինչ-որ մեկին, նույնիսկ՝ ինչ-որ բանի հետ փոխելու ակնկալիքով: Դա տրամաբանական չէ, վերջիվերջո, բանական չէ»:

Կարծում եմ, մեկնաբանելու կարիք այլևս չկա, քանի որ հստակ ասված է̀ տարածքների զիջում կամ փոխանակում չի նախատեսվում: Իսկ սա այն հարցն էր, որն իրավամբ շատերին կարող էր մտահոգել:

Մնացած հարցերը, որոնք հնչեցին և որոնց նախագահը պատասխանեց, թերևս նախկինում արդեն քննարկված էին, սակայն չէի ասի, թե բոլոր հարցերին տրվեց իսկապես բավարարող պատասխան: Օրինակ, Սերժ Սարգսյանը գտնում է, որ սահմանադրության փոխվելու կամ չփոխվելու դեպքում իր՝ վարչապետի կամ ԱԺ նախագահի պաշտոնը զբաղեցնելու հավական կամ ոչ հավանակն լինելու հարցն այսօր իրենից հետաքրքրություն չի ներկայացնում, և այդ հարցի պատասխանը նա կտա միայն 2017-ին: Սակայն, ես գտնում եմ, որ հատկապես այդ հարցն այսօր շատերին է հետաքրքրում, մանավանդ որ «Ոչ» ասողների մեծ մասը, իմ համոզմունքով, նույնիսկ ծանոթ չէ նոր սահմանադրությանը և նրանց համար դեր է խաղում միայն Սերժ Սարգսյանի գործոնը: Նրանք ուղղակի չեն ուզում, որ Սարգսյանը շարունակի մնալ երկրի ղեկին: Այսինքն, այդ հարցի հստակ պատասխանը երկրորդական չի կարող լինել, քանի որ հասարակության մի մասը սպասում է այդ պատասխանին:

Ինչ վերաբերում է սահմանադրական փոփոխությունների հետ կապված հասարակական պահանջ լինելուն կամ չլինելուն, այս հարցում նախագահի բերած հիմնավորումը ես բավարար եմ համարում, քանի որ իսկապես հասարակական պահանջը չի չափվում, այլ արտահայտվում է քաղաքական ուժերի միջոցով, իսկ երկրի քաղաքական ուժերից ամենախոշորները՝ ԲՀԿ-ն, «Ժառանգությունն» ու ՀՅԴ-ն մշտապես բարձրաձայնել են խորհրդարանական համակարգին անցնելու անհրաժեշտության մասին: Այլ հարց է, որ օրինակ «Ժառանգությունը» հիմա չգիտես ինչու դեմ է: նույն սկզբունքով սահմանդրություն է փոխվել 1995-ին և 2005-ին, և այդ փոփոխությունները պահանջող բազմամարդ հանրահավաքներ չեն եղել:

Կարեն Վարդանյան