Իրապատումից` մինչև կեղծ հեղափոխություն

Սահմանադրական փոփոխությունների հանրաքվեի քարոզարշավն ավարտվեց:

Մեր քաղաքական էլիտան ու հասարակությունը պատրաստ չեն նման գործընթացի, որում ընտրությունը պտտվում է ոչ թե անձերի, այլ ասենք` կառավարման մոդելների շուրջ:

Հասարակությանը մեղադրելը տեղին չէ: Նախ իր ամենօրյա աշխատանքով ու հոգսերով ապրող մարդիկ պարտավոր չեն ուսումնասիրել կառավարման մոդելներն ու որոշել դրանցից յուրաքնչյուրի արդյունավետությունը մեր երկրի, քաղաքական համակարգի համար: Երկրորդ, մեր հասարակությանը քսան տարի մատուցվել է «»սև-սպիտակ»-ի հակադրություն ենթադրող պարզունակ ընտրություն, ու մարդիկ պարզապես վարժվել են այդ համակարգին, ընտրելու այդ չափանիշներին:

Հասարակությունը դիտորդի դերում էր ու նաև այն պատճառով, որ բացարձակապես չի վստահում իշխանությանն ու քաղաքական համակարգին` առհասարակ: Հանուն արդարության նկատենք, որ ընտրողը, մեծ իմաստով, անտարբեր է եղել նաև 1995, 2003, 2005թթ-ի սահմանադրական հանրաքվեների ժամանակ: Գուցե ասածս հակադեմոկրատական հնչի, սակայն թերևս արժե սահմանադրություն ընդունելու, այն փոփոխելու իրավունքն օտարել հասարակությունից` դա վերապահելով խորհրդարանին:

Այս քարոզարշավը բացահայտեց նաև մեր քաղաքական համակարգի սնանկությունը. նոր գաղափարների, կոնցեպտուալ մոտեցումների տոտալ դեֆիցիտ է: Իշխանության ցինիզմը հասավ այնտեղ, որ մեր քսան տարիների ողբերգության միակ պատճառը համարվեց սահմանադրությունը: Ընդդիմության հակաքարոզչությունը նույնպես պրիմիտիվ էր ու ամեն բան հանգում էր բացառապես Սերժ Սարգսյանի անձի քննադատությանը:

Քարոզարշավը տաղտկալի ու միապաղաղ ստացվեց' այնուամենայնիվ արձանագրելով մի քանի հետաքրքիր իրադարձություն:

Ռեալիթի շոուն դարձավ այս քարոզարշավի գլխավոր նորությունը: Նախագիծը` թերություններով հանդերձ, ստացվեց ու որ ամենակարևորն է` քաղաքական ուժերին մոտեցրեց հասարակությանը, լսելի դարձրեց նրա պրոբլեմները: Ափսոս, որ մշակված չէին նախագծին մասնակից գործիչների ընտրության չափանիշները:

Քարոզարշավի վերջին օրերին խոսեց Սերժ Սարգսանը: Չգիտեմ՝ հայտնի հեռուստաելույթն արդյո՞ք ավելացրեց «Այո»- ների թիվը, բայց հաստատ մեծացավ այն մարդկանց բանակը, ում համար ավելի մշուշոտ դարձավ Սերժ Սարգսյանի քաղաքական դերակատարությունը 2017-18-ից հետո:

Էլ ինչ համապետական գործընթաց, որը չծնի ու նաև չխորտակի հեղափոխություն: Ազատության հրապարակսւմ մարդկանց թիվը պակասում է, սակայն «հեղափոխությդւնը» դեռ շարունսկվում է՝ գոնե մինչև դեկտեմբերի 7-ը, երբ իշխանությսն ճամբարի խրախճանքը կհասնի հրապարակ՝ ոստիկանական մահակի կամ օլիգարխի սափրագլխի ձևով:
Քարոզարշավն ավարտվեց՝ թեև շարքային մարդու համար՝ այն չէր էլ սկսվել:

Սուրեն Սուրենյանց