Երեք Հայաստանների խաչմերուկում

Միայն Հայաստանում կարող է նման բան լինել, երբ ավարտված հանրաքվեի վերաբերյալ տրամագծորեն հակադիր թվեր ներկայացվեն: Նման բան կարող է լինել երկրում, որտեղ բացարձակ հավատ չկա ընտրական ինստիտուտների հանդեպ:

Նախ' հանրաքվեի մասնակցության թվի մասին:

Չեմ հավատում, որ նման պասիվ քարոզարշավը, «Այո»-ի և «Ոչ»-ի ասելիքի դեֆիցիտը կարող է այսպիսի մասնակցություն ծնել: Սրան հավելենք նաև այն հանգամանքը, որ մեր հասարակությունն իներտ է քաղաքական այն գործընթացների հանդեպ, որում բացակայում է անձնավորված ընտրությունը: Արդ, ընտրողների նման ակտիվությունը, մեղմ ասած, չափազանցված է՝ արժանահավատությունից զուրկ:

Եվ առհասարակ, մենք ունենք երեք Հայաստան, որոնք գտնվում են բախման ու հակադրության, իրար բացառման ռեժիմում:

Առաջին Հայաստանում մեր ժողովուրդն է՝ իշխանության ու ընդդիմության նկատմամբ անվստահությամբ, պետությունից օտարված ու պետությունն իրենից օտարած: Այս Հայաստանի համար այսօր նշանակալից որևէ բան չի կատարվել, այս Հայաստանում մարդիկ ապրում են՝ օրվա հացին ու արդարությանը կարոտ:

Երկրորդ Հայաստանն արքունիքն է, ժամանակակից բառապաշարով՝ իշխանության էլիտան, որը նախաձեռնել է սահմանադրական այս փոփոխությունները: Վերջնական տվյալները դեռ չկան, չեն հրապարակվել, բայց արքունիքում արդեն խրախճանք է: 63%-ն իրատեսական ցանկություն է, հաշվարկված, որովհետև «Արքունական Հայաստանը» հաղթել է հասարակությանն ու ընդդիմությանը. երկրում չկա, բացակայում է դիմադրության կենտրոնը:

«Արքունական Հայաստանում» «Այո»-ով գործընթացը ոչ թե ավարտվում, այլ մեկնարկում է: Եկել է ներիշխանական գզվռտոցի ժամանակը, իշխանությունը կիսելու հերթը, որովհետև առջևում 2017թ. խորհրդարանական վճռորոշ ընտրություններն են: Բոլոր համապետական ընտրություններում՝ իշխանության «միջնաբերդը» Սյունիքն էր, այսօր դարձավ Արարատի մարզը, ինչով Հովիկ Աբրահամյանը ներիշխանական իր ախոյաններին ցույց տվեց սեփական ուժը, նաև քաղաքական հավակնությունների լրջությունը:

Դիմադրության հավակնող ուժերը՝ պայմանականորեն Երրորդ Հայաստանն ուժեղ է վիրտուալ հարթության մեջ, «Ոչ»-ը հաղթում է Ֆեյսբուքում, բայց չի դառնում քաղաքական հաղթանակ, չի ամրագրվում գործնական քաղաքականության մեջ: «Ոչ»-ին հանձնաժողովներում ու հրապարակներում տիրություն անող չկա, որովհետև հենց այս պահին՝ Երևանի կենտրոնում, ընդամենը 200 մարդու հետ պտտվող Ժիրայր Սեֆիլյանն ու Րաֆֆի Հովհաննիսյանը խոսում են մի լեզվով, որը հասկանալի չէ այն Հայաստանում, որում ժողովուրդն է: Նույնը վերաբերում է Լևոն Տեր-Պետրոսյանի թիմին, որը հասարակությունից օտարվեց տարիներ առաջ:

Արքունիքը խրախճանքի մեջ է, ընդդիմությունը՝ հոգեվարքի: Հասարակությունը հետևում է սարսափազդու այս տեսարաններին՝ միամտաբար սպասելով նոր մեսիայի, ով գուցե կհաղթի «երկգլխանի վիշապին»...

Սուրեն Սուրենյանց