Բարեփոխումն անհամատեղելի է քրեական տարրերի, խաժամուժի հետ

Բարեփոխման գնում է ուժեղ իշխանությունը, որպիսին համարվում է քաղաքական կենսունակ թիմի ու արժեքային համակարգի առկայությունը:

Երեկ Հայաստանում տեղի ունեցած հանրաքվեն բացահայտեց Հայաստանի քաղաքական համակարգի սնանկությունը:

Այս երկրում բացակայում է դիմադրության կենտրոնը, որը կստիպեր, որպեսզի Հայաստանում հաշվի նստեին հանրային տրամադրությունների, պատվերի հետ: Իշխանություններից զզված հասարակությունը չի վստահում նաև ընդդիմությանն, ինչի ապացույցն են «Ոչ» ասված հարյուր հազարավոր քվեներն ու հանրահավաքներին մի քանի հարյուր, նույնիսկ մի քանի տասնյակ մադկանց ներկայությունը:

Սակայն ավելի ողբալի է իշխանության վիճակը: Հռչակված, քարոզված բարեփոխումները կյանքի են կոչվում տոտալ կեղծիքների, բռնությունների միջոցով' կրիմինալի ու հասարակության տականքի մասնակցությամբ: Երեկ համացանցում տարածվել է մի տեսանյութ, որում պարզ երևում է, թե ովքեր են «բարեփոխվող» իշխանության սոցիալական հենարանները: Դրանք քրեական հեղինակություններն են՝ ամրակազմ տղաներ, ովքեր փակել են Արաբկիր համայնքում գտնվող «Այո»-ի շտաբը՝ խոչընդոտելով լրագրողի աշխատանքը, դա լյումպենն է՝ արժեքներից ու սոցիալական կարգավիճակից զրկված զանգվածը, որը կարող է հրել լրագրող կնոջը, նվաստացնել նրան:

Մենք այլևս խորհրդարանական հանրապետություն ենք ու, եթե այս սոցիալական խմբերով ենք համալրելու առաջնային մանդատ ունեցող միակ մարմինը, ապա կարելի է ողբալ այս երկրի, նրա ապագայի համար:

Ահա այսպես ենք մսխում այն, ինչը կոչվում է հաղթանակի էֆեկտ: Փոխվում են մեր պատկերացումները հերոսի կերպարի վերաբերյալ: Երեկ' հերոսը արցախյան ազատամարտի մասնակիցն էր, նահատակը, այսօրվա «հերոսը»' իշխանությանը ծառայող քրեական խաժամուժը, իշխանության «ջանքերով» մուրացկանության հորձանուտում հայտնված տատիկը: Եթե այսքան անզոր է դարձել մեր իշխանությունը, ապա սկսվել է նրա վերջի սկիզբը, ու ոչ մի բարեփոխում ի զորու չէ կանգնեցնել այդ ընթացքը: