Ինքնասիրահարված եռյակը

Մեր Հանրապետության երեք նախագահները բնավորության ընդհանրություն ունեն՝ քաղաքական ինքնասիրահարվածություն, որը հանգեցնում է սեփական կառավարման ֆետիշացմանը ու հաջորդի կամ նախորդի գործունեության սևացմանը:

Օրինակ՝ Ռոբերտ Քոչարյանն իր գրասենյակի ղեկավար Վիկտոր Սողոմոնյանի շուրթերով, ոչ լեգիտիմ է որակել դեկտեմբերի 6-ի հանրաքվեն:

Երբ կեղծիքների մասին բարձրաձայնում է ընդդիմությունը, շատերը դա բարոյապես մոտիվացված են համարում: Ի վերջո, հենց ընդդիմության հանձնաժողովականներն ու վստահված անձիnք են ծեծվում տեղամասերում, բայց Քոչարյանի ասածներից մի տեսակ ցինիզմի հոտ է գալիս:

Քաղաքական հարուստ կենսագրություն ունեմ և հավատացնում եմ, որ ամենախայտառակ հանրաքվեն անցկացվել է 2005թ. նոյեմբերի 27-ին, երբ պաշտոնավարում էր Քոչարյանը. «Այո»-ն ապահովվեց բացարձակ դատարկ տեղամասերում: Ես չգիտեմ՝ երկրորդ նախագահի ինչին էին պետք այդ փոփոխությունները, սակայն նա, թերևս, համարում է, որ իրեն թույլատրված կեղծիքները հանդուրժելի չեն իր հաջորդի օրոք:

Կեղծված ընտրություններ, կարուսել, լցոնումներ: Չկարծեք, թե այս տերմինները պատկանում են բացառապես Լևոն Զուրաբյանին: Կարդում եմ 90-ականների մամուլն ու տեսնում եմ, թե ինչպես են ընդդիմադիրներն այս բառերի օգտագործմամբ՝ քննադատել հենց Լևոն Զուրաբյանի շեֆին՝ 1995թ. անցկացված հանրաքվեի համար:

Չեմ հասկանում նաև, թե հանրապետականներն ինչու են այդչափ հրճվում իրենց անցկացրած հանրաքվեի վրա՝ ոգևորությամբ նկատելով, որ դրանք որակապես տարբեր են այն ընտրություններից, որոնք անցկացվել են երկու նախկին նախագահների պաշտոնավարման տարիներին:

Չկա նման բան. այս հանրաքվեն նույնքան անօրինական է, որքան 1995-ինը կամ 2005-ինը: Ուղղակի այն ժամանակ կեղծվել է արձանագրությունների, հիմա՝ էլեկտրոնային եղանակով:

Մեր երեք նախագահներն էլ ունեն դրական գծեր, սակայն, մեծ հաշվով' նրանց ենք «պարտական»՝ այսօրվա արատավոր համակարգի ձևավորման, կայացման, զարգացման համար:

Սուրեն Սուրենյանց