Մեր դռանը չոքել է պատերազմի ուրվականը

Ավարտվող շաբաթը մահաբերներից մեկն էր՝ հրադադարի հաստատումից հետո: Զոհերի մասին ամենօրյա տեղեկատվությունը պատերազմը մոտեցնում է մեր դռանը: Մանավանդ, հրադադարի հաստատումից հետո առաջին անգամ Ադրբեջանը գործի է դնում տանկ՝ խորհրդանշելով իրական պատերազմի հնարավորությունը:

Պատերազմի հավանականությունը մեծացել է նաև ռուս-թուրքական հակամարտության հետևանքով: Տարածաշրջանի երկու ազդեցիկ երկրներն ուղղակի պատերազմի մեջ չեն ներքաշվի՝ զգուշանալով երրորդ համաշխարհայինի մեկնարկից, փոխարենը՝ լարվածության օջախներ կարող են դառնալ այն «թեժ կետերը», որոնցում Անկարան ու Մոսկվան կարող են փորձարկել իրենց պոտենցիալը:

Պատերազմի վերսկսման խթան են նաև Հայաստանի ու Ադրբեջանի իշխանությունների որակը, ինչն ակնհայտորեն չի ձգում հակամարտության վերջնական կարգավորմանը: Հնարավոր նոր պատերազմը լինելու է էլիտաների ինքնահաստատման կամ կործանման միջոց՝ «թնդանոթի միս» դարձնելով անմեղ տղաների, որոնց ծնողներն ամեն օր թիկունքում բախվում են անարդարության անհաղորդ պատին:

Երբ Ադրբեջանի որևէ նախագահ երազում է լողանալ Սևանա լճում, կամ մեր գեներալները խոստանում են գրավել Բաքուն, ապա հասկանալի է, որ գործ ունենք երկուստեք արկածախնդրության հետ:

Նման արկածախնդրության վախճանը տեղի է ունենում հազարավոր գարունների արունոտման գնով:

Կամո՞ւրջ, թե՞ խրամատ՝ երկընտրանքը պետք է դառնա հանրային լուրջ դիսկուրսի թեմա: Նոր պատերազմը կանխելու կամ գոնե դրան պատրաստ լինելու համար:

Սուրեն Սուրենյանց