«Լավ տղայի» սինդրոմով տարվածը

Իշխող կուսակցության հայտնի դեմքերը, ինչպես երևում է, չեն դադարում մեզ իրենց ինքնատիպությամբ զարմացնելուց: Հերթն այս անգամ Գալուստ Սահակյանինն էր, ով, ինչպես հայտնի է, բավական հաճախ է աչքի ընկնում սեփական մտքի գոհարներով, այլազան սրամտություններով: Բայց մեկ բան է սրամտել ԱԺ նիստին՝ հայրենի պատգամավորների հարազատ շրջապատում, և բոլորովին այլ բան, երբ խոսքը Հայաստանում օտարերկրյա դիվանագիտական ներկայացուցչությունների մասին է. լրագրողի այն հարցին, թե ինչպես է սույն պարոնը վերաբերվում Հայաստանում ԱՄՆ դեսպանի՝ սահմանադրական հանրաքվեի ընթացքում տեղ գտած իրավախախտումների մասին հայտարարությանը, Սահակյանը սրամտորեն ու մի փոքր սարկազմով հայտարարել էր. «Եթե դեսպանատունը հայտարարություն է անում, դա Հռոմի պապը չէ, որ սրբության տեղ դնենք, կարող ենք նաև հակադարձել»: Լսեցի՞ք, բա հետո էլ ասում եք՝ փոքրիկ երկիր ենք՝ ծվարած լեռների արանքում, բա եղա՞վ, դուք չգիտեի՞ք, որ թեպետ մի փոքր ածու ենք, սակայն Գալուստ Սահակյանի նման ԱԺ խրոխտ նախագահ ունենք, ով չի վարանում անգամ գերտերությունների «պորտը մի լավ տեղը դնել», հարկ եղած դեպքում և ծաղրել:

Հիմա Ամերիկա՞ն է աշխարհի համար մեկը, թե՞ մենք, իսկ միգուցե մեր միջուկային զենքի պաշարները մեզ թույլ կտան աշխարհը վերացնել ոչ թե հինգ (ինչպես Ամերիկայի պարագայում է), այլ մի ողջ հիսուն անգա՞մ… Կատակը՝ կատակ, բայց, կարծում ենք, բոլորիս համար պետք է չափազանց մտահոգիչ լինի սույն փաստը, քանի որ փոխանակ բարձրաստիճան պաշտոնյան համապատասխան հետևություններ անի դեսպանի ու դեսպանության հայտարարություններից, «լավ տղա» է խաղում, թե՝ բա չեք ասի, մենք էլ ենք սուվերեն երկիր, ու ինչ կուզենք, այն էլ կանենք մեր երկրի հետ, կուզենանք՝ հերը կանիծենք, ձեզ ի՞նչ… Հարկավոր է նման մտածելակերպ ունեցող վայ պետական գործիչներին գլխի գցել, որ աննյութական հովերով չտարվեն ու իրենց պինդ տղերքի տեղ չդնեն, թե չէ ինչ իմանաս՝ ինչ դժբախտություն կարող են բերել երկրի գլխին, չէ՞ որ նմանօրինակ հայտարարությունները, որպես կանոն, անպատասխան չեն մնում, ու ցանկացած անպատասխանատու հայտարարություն կարող է ճակատագրական հետևանքներ ունենալ մեզ համար, ու արդյունքում տուժի հասարակ քաղաքացին, ով առանց այն էլ մի կերպ է իր խղճուկ գոյությունը քարշ տալիս սեփական հայրենիքում:

Դավիթ Բաբանով