Ի՞նչ է մտածում վարչապետը

Ինչպես գիտենք, ցանկացած նորմալ պետության հիմնական գործառույթներից մեկը սեփական ֆինանսական միջոցների նկատմամբ արդյունավետ վերահսկողության սահմանումն է, որի նպատակով, որպես կանոն, ստեղծվում են հատուկ պետական կառույցներ, որոնք էլ հենց իրականացնում են սույն գործառույթը:

Հայաստանում ևս, անկախությունից հետո ձևավորվող քաղաքական ու տնտեսական նոր հարաբերությունները պահանջում էին պետական ֆինանսատնտեսական համակարգի ստեղծում, որի բուն պարտականությունն էր լինելու նոր տնտեսական հարաբերությունների պայմաններում հետամուտ լինել պետության և հասարակության շահերին, ինչի համար, բնականաբար, անհրաժեշտություն էր զգացվում՝ ձևավորելու օրենսդրական համապատասխան դաշտ: Այդպիսի ինստիտուտ դարձավ Հայաստանի Հանրապետության ԱԺ վերահսկիչ պալատը՝ իբրև պետական ֆինանսական վերահսկողության նոր համակարգ: Ներկայումս այս կառույցը,որ կոչվում է «ՀՀ վերահսկիչ պալատ», հանդիսանում է իր նախորդի իրավահաջորդը՝ իրեն բնորոշ առանձնահատկություններով. ՎՊ նախագահը նոր օրենքով նշանակվում է ՀՀ նախագահի առաջարկությամբ՝ ԱԺ կողմից:

Հիմա կհարցնեք՝ ինչո՞ւ եք այսքան հեռվից գալիս, ի՞նչ եք ուզում ասել: Ասում ենք՝ չնայած սույն կառույցի կողմից հատկապես վերջին տարիներին կատարված աղմկահարույց բացահայտումներին ու ճչացող փաստերին՝ դժվար կարող ենք մտաբերել այն դեպքերը, երբ, երջանիկ պատահականությամբ, պատասխանատվության են ենթարկվել օրինախախտ չինովնիկները: Բազմիցս լսած կլինեք Իշխան Զաքարյանի ելույթները, որոնք նվիրված են այս կամ այն պետական կառույցներում տեղ գտած ֆինանսական չարաշահումներին, այդ կառույցները գլխավորող չինովնիկների կողմից իրականացված անարդյունավետ քաղաքականության արդյունքում առաջացած բացթողումներին, որոնք, որպես կանոն, ուղեկցվում են ֆինանսական լրջագույն չարաշահումներով: Ես, օրինակ, որպես ՀՀ քաղաքացի, չեմ հիշում մի դեպք, երբ, ասենք, սույն կառույցի հաշվետվության հիման վրա որևէ չինովնիկ օրինապահ մարմինների կողմից պատասխանատվության կանչված լինի: Դուք հիշո՞ւմ եք:

Ի՞նչ կարող է այս ամենը նշանակել, մի՞թե կառավարությունում խուլ ու համրերի բազմություն է նստած, որոնք այդպես էլ ականջալուր չեն լինում այն խայտառակ դեպքերին ու չարաշահումներին, որ շատ հաճախ տեղ են գտնում իրենց կողմից ղեկավարվող պետական գերատեսչություններում: Հետո էլ ոմանք կարող են պետությանը մեղադրել ծածկադմփոց անելու մեջ: Բայց փաստ է, չէ՞, որ իշխանության բարձրագույն մակարդակներում որևէ մեկը տրամադրված չէ «աչք փակել» նման դեպքերի վրա, հակառակ պարագայում՝ դրանց մասին ի լուր աշխարհի բարձրաձայնելն անիմաստ կլիներ: Խնդիրը, ամենայն հավանականությամբ, իշխանության՝ համեմատաբար ցածր օղակների մեջ է, ուր և տեղի են ունենում հիմնական չարաշահումները, թալանվում պետական միջոցները: Հետաքրքիր է՝ ի՞նչ է մտածում Կառավարությունում բազմած Հովիկ Աբրահամյանը ճիշտ այն պահին, երբ, ասենք, Իշխան Զաքարյանը ԱԺ ամբիոնից զեկուցում է իր անմիջական ենթակայության տակ գտնվողների ապօրինությունների մասին, ինչո՞ւ այդպես էլ այդ գործերին (իսկ դրանց մեծամասնությունը կարելի է համարել քրեական գործեր) ընթացք չի տրվում, և տպավորություն է ստեղծվում, թե ոչ մեկի վեջն էլ չէ, թե ինչպիսի ֆինանսական չարաշահումներ են տեղի ունենում տարբեր պետական մակարդակներում, իսկ միգուցե ոմանք իրենց մասնաբաժի՞նն են ստանում այդ պետական թալանից, ո՞վ գիտե, ասում են՝ քանի դեռ ձեռքին չես բռնել, չես կարող հաստատ ասել:

Դավիթ Բաբանով