Արգամիչի «Վերջին զանգի» մեկնարկը

Սահմանադրական հանրաքվեից հետո իշխանության համար պայքարը սրվում է: Մրցակցող կենտրոնները հիմնականում գտնվում են հենց գործող իշխանության ներսում, իսկ իրական ազդեցությունից զրկված ընդդիմությունը միջամտում է այդ պայքարին՝ քաղաքական կամ ֆինանսական դիվիդենտներ շահելու նպատակով:

Առնվազն 2011թ-ից Հովիկ Աբրահամյանը ձգտում է իշխանության ժառանգորդությանը: 2011-ի աշնանը բացահայտվեց Արգամիչի կազմակերպած մի «դավադրություն», որի իմաստը խորհրդարանական մեծամասնության մի հատվածի ու խորհրդարանական ընդդիմության համագործակցությամբ Տիգրան Սարգսյանի կառավարության տապալումն էր:

Դա Հովիկ Աբրահամյանին չներվեց, ու նա հարկադրված էր մի քանի ամիս թողնել խորհրդարանի նախագահի պաշտոնը՝ ՀՀԿ նախընտրական շտաբը ղեկավարելու պատրվակով:

Թվում էր՝ Արգամիչի «աստեղային ժամն» անցել է, բայց խորհրդարանի պաշտոնին վերադարձած Աբրահամյանին օգնեց «հրաշալի եռյակ/քառյակ» անունը ստացած ընդդիմությունը, որն Ազատության հրապարակում հավաքված տասնյակ հազարավոր մարդկանց օգտագործեց Աբրահամյանի շահերը սպասարկելու համար: Աբրահամյանն «իշխանության ժառանգորդ» օպերացիայի շրջանակներում օգտագործեց բոլոր հնարավոր ռեսուրսները՝ էքսցենտրիկ գործարար Փայլակ Հայրապետյանի միջոցով քարոզչական հարթություն բերեց, այսպես կոչված, «օֆշորային» գործը՝ հանրային մտածողության մեջ ամրագրելով Տիգրան Սարգսյանի մեղսակցությունն այս պատմությանը, Վերահսկիչ պալատի 2013թ-ի հայտնի զեկույցով ամրագրեց, որ Տիգրան Սարգսյանի կառավարությունը «լափում» է բյուջեն, քաղաքական ընդդիմության առաջնահերթություն դարձրեց վարչապետ Տիգրան Սարգսյանի հրաժարականի պահանջը:

Ռևանշը կայացավ 2014թ-ի գարնանը, երբ Աբրահամյանի վարչապետությամբ երկրում տեղի ունեցավ էությամբ քրեաօլիգարխիկ հեղաշրջում:

Թվում էր՝ իշխանությունն աստիճանաբար կենտրոնանում է Հովիկ Աբրահամյանի ձեռքերում ու 2017-2018թթ-ին ընդամենն ամրագրվելու է դե յուրե, մանավանդ' Սերժ Սարգսյանը հսյտարարել էր, որ նոր Սահմանադրության ընդունումից հետո չի հավակնում վարչապետության կամ նախագահի աթոռին: Բացի այդ, դիվանագիտական «աքսորի» ուղարկվեցին ներիշխանական պայքարում նոր վարչապետի պոտենցիալ մրցակիցները:

Բայց 2015թվականն Արգամիչի տարին չէր: Հայտնի իրադարձություններից հետո, քաղաքականությունից ընդմիշտ հեռացավ Գագիկ Ծառուկյանը՝ վերացնելով նաև իր խնամի վարչապետի քաղաքական պահանջարկվածությունը:
Աբրահամյանի պոտենցիալ մրցակից Տիգրան Սարգսյանն անուղղակիորեն վերադառնում է հայաստանյան քաղաքականություն՝ ԵՏՄ գործադիր մարմնի ղեկավարի կարգավիճակով:

«Օֆշորային» գործով մեկնարկած դատավարությունն առնվազն չի հիմնավորում նախկին վարչապետի ուղղակի մասնակցությունն այս գործին:

Ձևավորվում է նոր ընդդիմություն, որի ներկայացուցիչների ելույթների, հրապարակային գործունեության թիրախը հենց Հովիկ Աբրահամյանն է: Դրա վառ ապացույցը՝ անցնող շաբաթ Նիկոլ Փաշինյանի խորհրդարանական ելույթներն էին՝ գործող վարչապետին «մերկացնող» տոնայնությամբ: Կասկածից վեր է, որ Նիկոլի ելույթներից, առաջին հերթին, շահում են Աբրահամյանի ներիշխանական մրցակիցները:

Անգամ ՀՅԴ-ն չմասնակցեց բյուջետային քվեարկությանն՝ որոշակիորեն սահմանազատվելով գործող կաբինետից:

Սակայն, Հովիկ Աբրահամյանի ամենամեծ մրցակիցը կարող է լինել հենց Սերժ Սարգսյանն, ով սահմանադրական հանրաքվեից մի քանի օր առաջ հասկացրեց, թե գուցե մտափոխվի ու զբաղեցնի վարչապետի պաշտոնը:

Մեծ հաշվով՝ Հովիկ Աբրահամյանի հրաժարականի հիմքերը ստեղծված են եւ այնքան էլ էական չէ, թե դա երբ տեղի կունենա:
Սերժ Սարգսյանը մտադիր չէ հանձնել իշխանությունն ու այլևս կարիք չունի «ժառանգորդների»:

Գուցե պարադոքսալ հնչի, սակայն անցած շաբաթ խորհրդարանում տեղի ունեցած ևս մեկ իրադարձություն դարձյալ հարվածում է Հովիկ Աբրահամյանին: ՀԱԿ-ը չկարողացավ հավաքել 27 պատգամավորի ստորագրություն, որպեսզի ՍԴ-ում վիճարկի հանրաքվեի արդյունքները, սակայն կուսակցության ներկայացուցիչներն անընդհատ խոսեցին հանրաքվեի ընթացքում տեղ գտած խախտումների մասին, որը «կազմակերպել» է Հովիկ Աբրահամյանի ղեկավարած շտաբը:

Մի խոսքով՝ անցնող շաբաթ Հովիկ Աբրահամյանի շուրջ օղակը սեղմվել է՝ դարձյալ օրակարգային դարձնելով նրա հրաժարականի, անգամ՝ քաղաքականությունից հեռանալու թեման:

Սուրեն Սուրենյանց