Հետաքրքիր ա՝ ո՞ւմ եք էշի տեղ դնում

Չնայած սահմանադրական հանրաքվեն այլևս անցյալին պատկանող իրադարձության է վերածվել, սակայն, ինչպես պարզվում է, դրա վերաբերյալ արձագանքները քաղաքական շրջանակներում դեռևս մնում են լսելի: Այս իրադարձության, իսկ ավելի կոնկրետ՝ դրա ընթացքում տեղ գտած զանգվածային ընտրակեղծիքների մասին, պարզվում է, չեն դադարում խոսել հանրապետականներից շատերը, որոնցից մտքի փայլատակմամբ հատկապես աչքի ընկավ Լեռնիկ Ալեքսանյանը, ով հայտարարել էր, թե այս ընտրության ժամանակ ոչ թե ավելի շատ են եղել ընտրախախտումները, այլ, ի տարբերոթյուն նախորդ ընտրությունների, պարզապես ավելի շատ բացահայտվել են: Այսինքն, ըստ այս տրամաբանության, ամենևին էլ չի բացառվում, որ վերջին հանրաքվեն Հայաստանի նորանկախ քաղաքական պատմության ամենաարդար իրադարձությունը եղած լինի, միայն թե այն այդպիսին համարելուն խոչընդոտում էր, ուշադրությո՛ւն, ոչ այլ ինչ, քան դրա հրապարակայնությունը: Հասկանալի է, չէ՞, տրամաբանությունը. ամեն ինչ հրաշալի կլիներ, հանրաքվեն՝ միանգամայն իդեալական, եթե չլինեին այդ «անիծյալ» լրագրողներն ու իրենց տեսախցիկները, որոնք ամեն ինչ փչացրին և թույլ չտվեցին աշխարհի «աչքերում» թվալ ավելի դեմոկրատ:

Թե մինչև ուր կարելի է հասնել նման տրամաբանությամբ, կարծում ենք՝ դժվար չէ կռահել: Իր խոսքում Ալեքսանյանը համոզմունք էր հայտնել նաև առ այն, որ ընտրակեղծիքների մեխանիզմը պետք է քանդվի աստիճանաբար, քանի որ այն մեկ օրվա բան չէ. չափազանց խրթին գործ է: Թե հատկապես ինչն է այս հարցի բարդությունը, գոնե մեզ համար, մնում է անհասկանալի: Բոլորս գիտենք, որ հանրաքվեին նախորդած մի քանի օրվա ընթացքում Հանրապետության ողջ տարածքով մեկ տեղի էր ունենում զանգվածային կաշառատվություն՝ «ձայնը՝ 10000 դրամ» բանաձևով: Համարել դա ինքնաբուխ երևույթ, ասենք՝ հանրության ծոցից լույս աշխարհ եկած, մարդու լեզուն իսկ չի պտտվի, քանի որ պարզից էլ պարզ է, թե այդ ֆինանսական միջոցները որտեղից էին վերցվում ու առատորեն բաշխվում ազգաբնակչությանը: Խոսել ընտրակեղծիքների մեխանիզմի բարդության մասին մի պարագայում, երբ այն նույնքան հին է ու պարզունակ, որքան հայտնի մասնագիտությունը, աններելի կեղծավորության պես մի բան է, մարդկանց հաջողությամբ «ֆռռացնելու» անհույս փորձ, թե՝ ժողովո՛ւրդ, բա չեք ասի, մեզանից ևս կես դար կպահանջվի, որ հասկանանք, թե ինչպես, հատկապես ինչ ճանապարհով է տեղի ունենում կաշառատվությունը:

Քանի դեռ շարունակում ենք ջայլամային քաղաքականության մեր ոդիսականը, կարծել, թե օրերից մի օր մեզ կհաջողվի երկիրը դուրս բերել այս ողբերգական վիճակից, անմտություն կլիներ: Սակայն, ինչպես ասում են, հույսը վերջում է մեռնում, ու ելնելով բացառապես այս տրամաբանությունից՝ մնում է միայն հուսալ, որ, այնուամենայնիվ, կգան օրեր, երբ հայրենի իշխանավորները հայտարարություններ անելիս կելնեն ոչ թե սեփական շահերից, այլ կասեն ճշմարտությունը՝ խարազանելով ու դատափետելով դաժան իրականությունը:

Դավիթ Բաբանով