Լավ է ուշ, քան երբեք

Լավ է ուշ, քան երբեք. այն, ինչ երեկ ասաց ՀՀ նախագահ Սերժ Սարգսյանը ՀԱՊԿ Հավաքական անվտանգության խորհրդի նստաշրջանում, վաղուց պետք է ասեր, քանի որ ինչ Հայաստանը ՀԱՊԿ անդամ է՝ միշտ հարց է առաջանում, թե որն է այդ կառույցի ֆունկցիան, որն է ընդհանրապես դրա իմաստը, եթե մեր երկրի անվտանգությանը բոլոր սպառնալիքների դեպքում առ այսօր այդ կառույցը լռել է: Այսինքն, ադրբեջանցիները կրակում են՝ ՀԱՊԿ-ն լռում է, տանկեր են կիրառում՝ լռում է, հրետանի են կիրառում՝ նույնպես լռում է, հետևաբար հիմք կա ենթադրելու, որ եթե Ադրբեջանը լայնամասշտաբ պատերազմական գործողություն սկսի Հայաստանի դեմ, ՀԱՊԿ-ն կլռի, կլռի նաև Ռուսաստանը: Այդ դեպքում քանի՞ կոպեկի արժեք ունի այդ կառույցը, և ընդհանրապես ի՞նչ ռազմավարական դաշնակիցների մասին կարող էր խոսք գնալ: Սրանք հարցեր էին, որոնք պետք էր բարձրացվեին, և վերջապես նախագահը բարձրացրեց:

Ելույթը տեղին էր, ամեն ինչ ճիշտ հասցեագրված, մնում է սպասենք տեսնենք, թե ինչ արձագանքներ կունենա Սարգսյանի ելույթը, ինչը կփոխվի դրանից հետո ՀԱՊԿ անդամ երկրների դիրքորոշման մեջ: Եթե փոփոխություն եղավ, ուրեմն ելույթն արդյունավետ էր, եթե ամեն ինչ մնաց նույնը՝ ուրեմն էլ կասկած չի մնա, որ այդ կառույցը զուտ ձևական բնույթ է կրում, և այդ ժամանակ ոչ միայն միջազգային հանրությունը, այլև հայ հանրությունը չի կարող լուրջ վերաբերվել նման կառույցին, ինչպես նաև չի կարող հավատալ «ժողովուրդների բարեկամություն» կոչվող առասպելին:

Հասկանալի է, որ ՀԱՊԿ-ի անդամ երկրների մեջ կան ակնհայտ ադրբեջանամետ դիրքորոշում ունեցողներ՝ ի դեմս Ղազախստանի, բայց դե վերջին հաշվով դա իրենց խնդիրն է. եթե նրանք դարձել են այս կառույցի անդամ, ապա պետք է շարժվեն կառույցի կանոններով: Եթե չեն ուզում, դա պետք է նրանցից պահանջել: Եվ այդ պահանջելու սկիզբը դրվեց, մնում է՝ Սերժ Սարգսյանը շարունակի նույն ոգով: Վերջիվերջո, դա նաև մեր շահերից է բխում, այդտեղ նաև մեր անվտանգության խնդիրն է լուծվում:

Կարեն Վարդանյան