Հո՛ւյս չունենաք, որ լավ եք ապրելու

Այն, որ 2015 թվականը ոչ մի կերպ Հայաստանի համար հաջողված տարի չես համարի, ակնհայտ է. կատաստրոֆիկ վիճակում հայտնված տնտեսություն, երերացող պետական անվտանգություն, պատերազմի բոցաշունչ ստվեր: Սակայն մենք տոկուն ժողովուրդ ենք, ու այս ամենը ոչ մի կերպ չի կարող կոտրել մեր ըմբոստ ոգին, իսկ կառավաևությունն էլ ամեն ինչ անելու է (գոնե վերջինիս հավաստմամբ)' 2016-ին իրավիճակը շտկելու ուղղությամբ: Եվ այսպես, մերոնք խոստացել են 2016-ին ապահովել առնվազը 2,2%-անոց տնտեսական աճ' թույլ չտալով մեզ «դիլխոր ընկնել»: Բայց զավեշտալին այստեղ այն է, որ մեր հայրենի չինովնիկները, պարզվում է, ոչ մի կերպ ի զորու չեն անգամ այդ չնչին աճի երաշխիքները մեզ տալ. թիվ է, հայտարարել են՝ առանց խորամուխ լինելով դրա էության մեջ…

Իր՝ փաստացի ձախողված քաղաքականության մեջ կառավարությունը մեղադրում է ամենքին՝ բացի ինքն իրենից. աշխարհաքաղաքական' մեզ համար ոչ ցանկալի զարգացումները, պատժամիջոցների ամբողջ համակարգը, որ կիրառվում է Ռուսաստանի Դաշնության նկատմամբ, Եվրասիական տնտեսական միության չկայացվածությունն այդ անհաջողությունների բուն պատճառներն են։ Պարզվում է' իրականում մենք պետք է մեզ լիովին բավարարված համարենք նույնիսկ այն պարագայում, երբ գոնե նահանջ չգրանցենք, ասենք՝ 10% տնտեսական անկում: Իսկ թե հատկապես ինչ պետք է անել, որպեսզի արտաքին գործոններով պայմանավորված անբարենպաստ իրավիճակն աղետի չվերածվի խեղճ ժողովրդի գլխին, կառավարությունում, երևում է՝ գլխի չեն ընկնում կամ չեն ցանկանում բարձրաձայնել՝ միգուցե վախենալով, որ այդ պարագայում կարող է խոսք լինել այն սուբյեկտիվ գործոնների մասին, որոնք էլ հիմնականում ընկած են ստեղծված իրավիճակի հիմքում:

Սխալված չենք լինի, եթե ասենք, որ Հայաստանում պետական կառավարման համակարգը չափազանց թույլ հիմքերի վրա է դրված: Մեզ մոտ կաղում է հատկապես մենեջմենթը, որն այն հիմնական նախապայմաններից մեկն է, որի պարագայում միայն կարելի է խոսել ինչ-որ առաջընթաց ունենալու հավանականության մասին: Մինչդեռ չինովնիկները մոռացել են իրենց գլխավոր թույլ կողմերից մեկի մասին ու ամեն ինչ բարդում են աշխարհաքաղաքականության վրա: Դուք ձեզանից կախվածը արե՛ք, թո՛ղ մեր աչքը տեսնի, իսկ արտաքին գործոնների հետևանքով առաջացած դժվարություններին մենք ինչ-որ կերպ կդիմանանք, ոչի՛նչ, համբերող ենք…

Այնպես որ, սիրելի ընթերցողներ, գոտիներդ ամո՛ւր ձգեք ու պատրաստվե՛ք վատթարին, քանի որ հույս տածելու համար, թե վաղն այսօրվանից լուսավոր է լինելու, ոչ մի հիմք չկա. պի՛նդ կացեք:

Դավիթ Բաբանով