Պայքա՛ր, պայքա՛ր մինչև վերջ…

Երեկ՝ դեկտեմբերի 28-ին, կառավարությունում վարչապետ Հովիկ Աբրահամյանի նախագահությամբ տեղի ունեցավ Կոռուպցիայի դեմ պայքարի խորհրդի երկրորդ նիստը, ուր իրենց մասնակցությունն էին բերում նաև քաղաքական ուժերի, քաղաքացիական հասարակության, միջազգային կազմակերպությունների մի շարք ներկայացուցիչներ: Ի թիվս այլ հարցերի, պարզվում է, այս նիստում քննարկման առարկա է դարձել նաև պաշտոնատար անձանց կողմից սեփական եկամուտների մասին համապատասխան հայտարարագիր ներկայացնելու խնդիրը: Մասնավորապես' ՀՀ արդարադատության նախարար Արփինե Հովհաննիսյանը խորհրդին է ներկայացրել «Վարչական իրավախախտումների վերաբերյալ ՀՀ օրենսգրքում լրացումներ կատարելու մասին» և «Հանրային ծառայության մասին» ՀՀ օրենքում լրացում կատարելու մասին» ՀՀ օրենքների լրամշակված նախագծերը: Դրանցով առաջարկվում է Բարձրաստիճան պաշտոնատար անձի գույքի, եկամուտների և փոխկապակցված անձանց մասին հայտարարագիր ներկայացնելու պարտականություն ունեցող անձի կողմից այդ հայտարագիրը սահմանված ժամկետում չներկայացնելու համար առաջին փուլով նախատեսել նախազգուշացում, իսկ 30 օրվա ընթացքում հայտարարագիրը չներկայացնելու դեպքում սահմանել տուգանք՝ նվազագույն աշխատավարձի 200-ապատիկի չափով: Դրան հաջորդող 60 օրվա ընթացքում խախտումը չվերացնելու և հայտարարագիրը չներկայացնելու դեպքում կնշանակվի տուգանք նվազագույն աշխատավարձի 1000-ապատիկի չափով, իսկ անձը կհամարվի եկամուտների հայտարարագիր չներկայացրած: Նվազագույն աշխատավարձի 200-400-ապատիկի չափով տուգանք է նախատեսվել նաև այն դեպքում, երբ հայտարարագրում կլինի սխալ կամ կներկայացվեն ոչ ամբողջական տվյալներ: Ամենաբարձր պատասխանատվությունը նախատեսված է կեղծ տվյալ ներկայացնելու կամ հայտարարագրման ենթակա տեղեկատվությունը թաքցնելու դեպքում՝ նախատեսելով տուգանք նվազագույն աշխատավարձի 1000-ապատիկի չափով: Նախագծերի փաթեթն արժանացել է խորհրդի հավանությանը:

Համաձայնե՛ք, որ ինչ-ինչ, բայց գեղեցիկ ձևակերպումներով օրենսդրական նախագծեր ներկայացնելը կառավարության մոտ առավել քան հրաշալի է ստացվում: Երբ աչքի ես անցկացնում նմանատիպ օրենսդրական նախաձեռնությունները, ակամա տպավորություն է ստեղծվում, թե եթե այս կամ այն նախագիծն արժանանա հավանության, ապա նույն պահից սկսած՝ մենք՝ ձեզ հետ միասին, սկսելու ենք ապրել միանգամայն այլ երկրում՝ զերծ այն ամեն բացասականից, որ կար մինչ այդ: Բայց հանկարծ պարզվում է, որ նմանատիպ մտքերը պայմանավորված են ընդամենը ցանկալին իրականության տեղ ընդունելու հախուռն, բայց միանգամայն անհիմն ցանկությամբ: Սկսած Հայաստանի անկախացման առաջին իսկ տարիներից' ներհայաստանյան ամենաքննարկված թեմաներից մեկը, անկասկած, հայրենի բարձրաստիճան պաշտոնյաների անհատակ ունեցվածքի ծագումնաբանության խնդիրն է եղել: Այդպես էլ մարդկանց համար անհասկանալի է մնում այն հարցը, թե ինչպես կարող է անձը, որ մինչ այս կամ այն պետական պաշտոնը զբաղեցնելն ապրում էր սովորական, հասարակ կյանքով, մի քանի տարում դառնալ մուլտիմիլիոնատեր, և դա այն պարագայում, երբ նրա աշխատավարձը չի գերազանցում մի քանի հարյուր հազար դրամը: Պարզ է չէ՞, որ, ասենք, ամսական 200000 դրամ ստացող պետական պաշտոնյան,ապավինելով բացառապես պետական աշխատավարձին, չէր կարող, ասենք, հինգ ամսում ձեռք բերել լյուքս դասի արտասահմանյան մեքենա, որի շուկայական արժեքը մի քանի հարյուր հազար դոլար է կազմում. անգամ հիմարին է պարզ, որ այդ ամենը պետական ունեցվածքի վատնման արդյունք է միայն: Ի՞նչ, սպասե՛ք մի րոպե, որևէ մեկը համարձակվում է մեր բարեխիղճներին մեղադրել աններելի հանցանքների մեջ միայն այն բանի համար, որ մարդիկ «բաշարել են», ասենք, մեկ տարում վերածվել մեծահարուստների՞, մի՞թե արդար է բացառապես սեփական զոքանչների առատաձեռնության արդյունքում հարստացած պետական հարգարժան այրերին մեղադրել մի բանում, ինչի դեմ նրանք պայքարում են իրենց ծննդյան օրվանից սկսած, մի՞թե, ասենք, աներձագի թոռան քենու սկեսրայրի կողմից նվիրաբերած շքեղագույն վիլլաները կարելի է համարել կաշառակերության ապացույց. մարդիկ այնքան հարգված են, որ նույնիսկ յոթ պորտ հեռավորության վրա գտնվող ու վաղուց այն աշխարհ տեղափոխված հարազատներն էլ են նվերներ անում իրենց սիրեցյալներին՝ ի պարգևատրում հայրենիքի առաջ ունեցած անգնահատելի վաստակի:

Եթե նույնիսկ աշխարհի ամենակատարյալ օրենքներն էլ ընդունեք, միևնույն է՝ ոչնչի չեք հասնելու, եթե չունեք քաղաքական կամք՝ այս երկիրը նորմալ երկիր դարձնելու, եթե չունեք վճռականություն՝ նախ փոխելու ինքներդ ձեզ և հետո միայն նույնը պահանջելու շրջապատից,իսկ որ այս դաշտում ձեր անելիքները շատ են, գիտեք անգամ դուք. առանց մեր հուշելու էլ կարող եք, ցանկության դեպքում, գործը գլուխ բերել, չէ՞ որ իմաստուն եք դուք, ու չկա արժանի մեկը, որ կարողանա ձեզ ուղղություն ցույց տալ…

Դավիթ Բաբանով