Կենա՛ցդ, Հայաստա՛ն…

Հավանաբար, կհամաձայնեք՝ կյանքը ցույց է տալիս, որ, որքան էլ մեզ համար ցավալի լինի խոստովանելը, բայց մեր երկիրը, մանավանդ վերջին տարիներին, թևակոխել է տնտեսական անկման մի փուլ, որից դուրս գալու ելքն այդպես էլ աննշմարելի է մնում շատերիս համար: Բացառապես ինքնախաբեությամբ չտարվելու ձգտումից ելնելով՝ պետք է ցավալիորեն խոստովանենք, որ ներկայիս պայմաններում հույս ունենալ, թե այս տարին՝ 2016-ը, կարող է բեկումնային դառնալ, ինքնախաբեություն կլիներ. այս տարի մեր երկրի առջև ծառացած տնտեսական մարտահրավերներն ավելի շատ են լինելու, քան ընձեռնվելիք հնարավորությունները, ինչի մասին վկայում են դեռևս նախորդ տարում կատարված տնտեսական կանխատեսումները, որոնք արվել են լրջագույն մասնագետների կողմից:

Այնպես որ, որքան էլ մենք սիրում ենք մեր տոնական սեղանները «զարդարել» խոստումնալից կենացներով ու անիրական թվացող բարեմաղթանքներով, պետք է ամրագրենք, որ «քաղցր» կենացները որևէ կերպ չեն նպաստում երկրում իրավիճակի փոփոխությանը, ավելին՝ ընդգծում են այն բացերը, որոնք բնութագրական են մեր իրականությանը: Միայն այն հանգամանքը, որ արդեն մի քանի օր է, ինչ Հայաստանի միջմարզային ու միջհամայնքային ճանապարհները փակ են՝ կապված տեղացած առատ ձյան հետ, խոսում է այն մասին, որ մեր պատասխանատուները, որոնք ի սկզբանե պարտավոր էին հաշվարկել ճանապարհներին տիրող նման իրավիճակի հավանականությունը, հավատարիմ իրենց իսկ կողմից ձևավորած ավանդույթներին, չեն շտապում դուրս գալ «պախմելից» ու լծվել գործի՝ առանց հաշվի առնելու այն, որ վերջին օրերին երկիրը փաստացի կաթվածահար վիճակում է հայտնվել, ու չկա մեկը, որ պատասխանատվություն կրի ստեղծված իրավիճակի համար:

Եթե Երևանում գոնե ինչ-որ բան արվում է այս ուղղությամբ, ապա մարզերում տիրող կացությունը ոչ այլ ինչ է, եթե ոչ կատարյալ ծուլության ու դանդաղկոտության արդյունք: Ոմանք հիմա կարող են ասել, թե ի տարբերություն մայրաքաղաքի՝ մարզերն ու շրջանները բավարար քանակությամբ տեխնիկա չունեն, որպեսզի պայքարեն բնության տարերքի դեմ, իսկ ստեղծված իրավիճակն էլ կրում է բացառապես օբյեկտիվ բնույթ: Իսկ մենք, մեր հերթին, կհակադարձենք՝ եթե չենք սխալվում, մեր բարեկամ չինացիները, ճապոնացիները, եվրոպացիներն ու էլի շատերը գրեթե ամեն տարի Հայաստանին են նվիրաբերում բավարար թվով համապատասխան տեխնիկա՝ նմանատիպ դեպքերի համար նախատեսված աշխատանքների արդյունավետությունը բարձրացնելու նպատակով:

Մեզ ինչ հիշում ենք, տրակտորներ ու ավտոբուսներ, շտապօգնության մեքենաներ ու բուլդոզեր ենք նվեր ստանում այս կամ այն երկրից, բայց մեզ ոչ մի կերպ չի հաջողվում տեսնել դրանց աշխատանքի արդյունավետությունը, օպերատիվությունը: Հիմա ինչպե՞ս բացատրենք այն բազմաթիվ ահազանգերը, որ հնչում են, օրինակ, մարզային նշանակության ճանապարհներին ավտոմեքենաների արգելափակման վերաբերյալ. հունվարի 4-ին ստացվել են մեծ քանակությամբ ահազանգեր Գորիս-Սիսիան ավտոճանապարհին արգելափակված ավտոմեքենաների վերաբերյալ, հաղորդվում է նաև, որ Արագածոտնի մարզի Եղիպատրուշ գյուղում գտնվող հիվանդի մոտ գնալիս շտապօգնության ավտոմեքենան Ապարան քաղաքի մոտակայքում արգելափակվել է ձյան մեջ և այսպես շարունակ:

Եթե անգամ ձյան դեմ չենք կարողանում ինչպես հարկն է պայքարել, էլ ինչպե՞ս ենք պայքարելու այն տնտեսական լրջագույն մարտահրավերների դեմ, որոնք սպասվում են այս տարում. ոչ մի կերպ չեմ կարողանում պատկերացնել:

Բոլորս ենք հիշում կառավարության խոստումը՝ ապահովել ավելի քան 2%-անոց տնտեսական աճ 2016-ին, ինչն առնվազն նշանակում է, որ մենք՝ հասարակներս, ոչ մի կերպ չենք կարող այս տարի ավելի վատ ապրել, քան դա անում էինք 2015-ին… Բայց դեռ տարին չսկսած՝ արդեն իսկ պարզ է, որ կառավարության խոստումը վերոհիշյալ «քաղցր» կենացներից ոչնչով չի տարբերվելու, ու որևէ իրական ակնկալիք ունենալ, թե 2016-ը լինելու է գոնե 2%-անոց բարգավաճման տարի, ոչ մի կերպ չի ստացվում. մարդ ենք չէ՞, հո խոտ չե՞նք ուտում…

Դավիթ Բաբանով