Մի՛ համեմատեք անհամեմատելիները

Կհամաձայնեք, կարծում եմ, որ վերջին շրջանի հայաստանյան քաղաքական դաշտի ամենաուշագրավ իրադարձություններից մեկն Արա Աբրահամյանիˋ քաղաքական հարթակ իջնելն էր, ինչը, պարզվում է, բավական աղմկահարույց ստացվեց, իսկ թե որքանով է արդարացված այդ աղմուկը, անշուշտ, ցույց կտա ժամանակը:

Երկար ժամանակ չանցածˋ մեր վերլուծաբանները, զանազան ընդունակությունների տեր փորձագետներն ու լրագրողները սկսեցին իրենց տեսակետներով հանդես գալ ապագա քաղաքական ուժի սպասվելիք գործունեության վերաբերյալ՝ շատ հաճախ հնչեցնելով միմյանցից տրամագծորեն հակառակ կանխատեսումներ, տալով տարբեր որակումներ: Այս ողջ թոհուբոհի մեջ, սակայն, կարմիր թելի պես անցնում է մի բան, որի շուրջ էլ կցանկանայինք մի փոքր խոսել. դա Արա Աբրահամյանի ու ՀԱՕԿ նախագահ Գագիկ Ծառուկյանի միջև ոմանց կողմից շատ հաճախ անհիմն համեմատական զուգահեռներ անցկացնելն է: Թե նման զուգահեռների տեղիք հատկապես ինչը կարող է տալ, իհարկե, մեր վերլուծողները չեն մանրամասնում, այլ բավարարվում են միայն սեփական մտքի թռիչքն ի ցույց դնելով:

Տեսակետների ու կարծիքների այս մեծ լաբիրինթոսում, ուր միմյանց են խաչվում տրամաբանականն ու անհեթեթը, հնչում է տեսակետ, օրինակ, որ Աբրահամյանի կողմից ստեղծվելիք կուսակցությանը միևնույն ճակատագիրն է սպասվում, ինչ ժամանակին տեղի ունեցավ ԲՀԿ-ի հետ: Ոմանք էլ ասում են, թե ստեղծվելիք կուսակցության ճանապարհային քարտեզը մանրակրկտորեն համաձայնեցվելու է վերևների հետ, և որ այս ամենն ընդամենը շոու է:

Հարգելով մարդկանց խոսքի ազատության բնատուր շնորհը՝ առայժմ կփորձենք ձեռնպահ մնալ նման տեսակետների վերաբերյալ կարծիք արտահայտելուց՝ թողնելով հարցերի պատասխանը ժամանակին, որը, համաձայնե՛ք, լավագույն դատավորն է: Բայց այս ամենում, ըստ մեզ, մի չափազանց ուշագրավ երևույթ է նկատվում՝ Գագիկ Ծառուկյանի ֆենոմենը: Թեպետ այս հանրահայտ գործչի՝ քաղաքական ասպարեզից արժանապատվորեն հեռանալուց անցել է բավական երկար ժամանակ, սակայն, ակնհայտ է, որ նրա թողած հետքն այնքան նշանակալի է ու, եթե կուզեք, անջնջելի, որ քաղաքական դաշտում ցանկացած մեկի մասին խոսելիս մարդիկ, ուզած-չուզած, համեմատականներ են անցկացնում Ծառուկյանի հետ: Ինչի՞ հետ դա կարող է կապված լինել, ո՞վ կարող է ասել: Միգուցե նրա, որ ոմանք դեռևս չեն կարողանում սթափվել այն խորը ցնցումից ու շոկից, որ առաջացրեց Ծառուկյանը՝ երկրի քաղաքական դաշտ մուտք գործելով, կոտրելով այն միապաղաղությունը, որը տարիներ ի վեր իշխող էր այս դաշտում:

Ծառուկյանի հաջողության բանալիներից մեն էլ այն էր, անխոս, որ, ի տարբերություն ոմանց, նա երբեք անձերի խնդիր չէր դնում, չէր ասում, օրինակ, եթե ես գամ, դառնամ նախագահ, վաղը ամեն ինչ լավ է լինելու: Ո՛չ մի նման բան: Դրա փոխարեն նա խոսում էր այն համակարգային խնդիրների մասին, այն համակարգային ճգնաժամի մասին, որոնք պատել էին երկիրը, ու որոնց լուծման բանալին ոչ թե անձերի մեջ էր, այլ մեկ այլ՝ շատ ավելի խորը երևույթով պայմանավորված…

Վստահ ենք, որ ցանկացած մեկը, ով կհավակնի Հայաստանում քաղաքական գործունեություն ծավալել, պետք է օժտված լինի այն մարդկային որակներով ու հատկանիշներով, որոնք ունի Ծառուկյանը: Միայն այդ դեպքում է հնարավոր հասնել հաջողության ու որևիցե հետք թողնել մեր նորանկախ քաղաքական պատմության մեջ: