Քաղաքական սնանկության սիրահարները

Ժողովո՛ւրդ ջան, Ձեզ մի հարց տամ. չե՞ք հոգնել, արդյոք, Հայաստանի վերջին շրջանի ներքաղաքական անցուդարձից: Չնայած ի՞նչ անցուդարձի մասին կարող է խոսք լինել մի պարագայում, երբ գործնականում ամեն բան կառավարվում է մեկ կենտրոնից՝ կանխորոշելով գրեթե բոլոր այդ գործընթացների ծագումը, ընթացքն ու ավարտը:

Մի վառ օրինակ. բոլորիդ է, հավանաբար, հայտնի ««Նոր Հայաստան» հանրային փրկության ճակատ» անվամբ քաղաքական միավորը, որը հատկապես վերջերս սկսել է ակտիվ քաղաքական գործունեություն ծավալել Հայաստանում՝ անդամներ հավաքագրել, իր գաղափարների քարոզչությամբ զբաղվել, ցույցեր ու ժողովներ կազմակերպել այստեղ, այնտեղ և այլուր, իշխանության հասցեին հնչեցնել գրոշի արժեք չունեցող սպառնալիքներ, սպառնալ նույնիսկ զենքով՝ համոզելով մեզ, թե վճռակամ է՝ երկիրը ներկայիս իշխանություններից ազատելու «ազգանվեր» հարցում:

Իհարկե, համարել այս ամենը պարզապես մի քանիսի կողմից ինքնաբուխ մտահղացված երևույթ, ոչ մի կերպ չես կարող, քանի որ հայտնի ու անհերքելի ճշմարտություն է այն, որ քաղաքականության մեջ պատահական բաներ գործնականում չեն լինում: Այն, որ երկիրը խեղդվում է խնդիրների ու անսպառ թվացող հոգսերի մեջ, գիտենք բոլորս: Երկրում ձևավորված մթնոլորտը, եթե դասական քաղաքագիտության օրենքների պրիզմայով դիտարկելու լինենք, պարարտ հող է ստեղծում ընդդիմադիր ուժերի համար՝ մոբիլիզացնելու ժողովրդական լայն զանգվածների՝ իրենց քաղաքական նպատակները կյանքի կոչելու ճանապարհին: Հարկավոր է միայն, ինչպես ասում են, համապատասխան ընդունակություններ ունենալ՝ առաջադրված խնդիրները լուծելու համար:

Բայց արի ու տես՝ ստացվել է այնպես, որ մեզանում գրեթե չես գտնի այնպիսի մեկին կամ այնպիսի քաղաքական ուժի, որն ընդունակ կլինի՝ իր շուրջը համախմբելու ժողովրդական լայն զանգվածների, առաջնորդելու նրանց այդքան ցանկալի հաղթանակի: Մեր իրականության մեջ ստացվել է այնպես, որ ոմանք, ելնելով բացառապես սեփական բախտը փորձելու արկածախնդիր ցանկությունից, ժամանակ առ ժամանակ ինչ-որ քաղաքական միավորներ են ստեղծում, ինչ-որ գործընթացներ նախաձեռնում՝ կարծես նպատակ հետապնդելով բոլորին ապացուցել, թե իրենք նույնպես այս կյանքում ինչ-որ բան անելու ընդունակ են և դեռ ապրում են ու արարում:

Հայաստանում ընթացող քաղաքական գործընթացները հետզհետե ապացուցում են, որ «Նոր Հայաստանը», որքան էլ դա ինչ-որ տեղ տխուր հնչի, պատկանում է քաղաքական ուժերի ճիշտ այն կատեգորիային, որում գտնվողների գոյության իմաստն այդպես էլ մինչև վերջ անհասկանալի է մնում մարդկանց համար: Ես հիմա հարց եմ ուզում ուղղել այս շարժման առաջնորդներին. եթե դուք, լինելով գիտակից անհատներ, հրաշալիորեն հասկանում եք՝ չեք կարող մի քանի հարյուր հոգուց ավել մարդկանց համախմբել ձեր շուրջ, ինչո՞ւ եք զուր տեղը «թահժաժ» անում էս խեղճ ժողովրդին, զենքի դիմելու կոչեր հնչեցնում, քաղաքացիական անհնազանդության մղում մարդկանց: Եթե հիմա մի քանի արկածախնդիրներ գան ու զինված կանգնեն ձեր կողքը, ի՞նչ եք անելու, մի՞թե, ասենք, մի հինգ հոգով, «կալաշնիկովը» ձեռքներիդ, գնալու եք ու գրավեք Բաղրամյան 26-ը: Դուք ինքներդ այս հարցի պատասխանը պարզե՞լ եք ձեզ համար, թե՞ յուրօրինակ հաճույք եք ստանում՝ մարդկանց նյարդերի հետ խաղալով, ձեռքի հետ էլ վարկաբեկելով ընդդիմադիր դաշտը: Առանց այն էլ բան չի մնացել էդ դաշտից, հիմա էլ դո՞ւք եք այն վերջնականապես թաղում: Մի՞թե չեք հասկանում, որ ցանկացած երկրի զարգացման առաջին ու կարևորագույն գրավականներից մեկն առողջ ընդդիմադիր դաշտ ունենալն է, ինչո՞ւ եք վերջնականապես վարկաբեկում այն…

Համաձանե՛ք, որ խոսքս մի փոքր կրքոտ ստացվեց, բայց դե ինձ էլ հասկացեք՝ ոչ միշտ է հաջողվում բացառապես ոսկեղենիկ հայերենով արտահայտել այն, ինչ զգում ես. համբերություն մեզ էլ, ձեզ էլ…

Դավիթ Բաբանով