«Մայդանը» և հայերը. 2 տարի անց

Այս օրերին լրանում է 2 տարին, ինչ Ուկրաինայում տեղի ունեցավ հեղաշրջում, որը պատմության մեջ մնաց «Մայդան» անունով: 2 տարի առաջ Կիևի «Եվրոմայդան» կոչվող հրապարակում տեղի ունեցող իրադարձությունները նաև հայ հասարակության, մասնավորապես, ընդդիմադիրների արևմտամետ հատվածի ուշադրության կենտրոնում էր, մանավանդ խորհրդանշական դարձավ, որ ուկրաինական «Մայդանի» առաջին զոհը հայազգի Սերգեյ Նիգոյանն էր:

Ինչ խոսք, ոգևորությունը մեծ էր, և վերոհիշյալ շրջանակները սկսեցին զուգահեռներ անցկացնել Հայաստանի և Ուկրաինայի միջև՝ հանդես գալով հրապարակումներով, որոնց բովանդակությունը հիմնականում այն էր, որ մենք պետք է ազատվենք Ռուսաստանի ազդեցությունից, հայացքներս ուղղենք դեպի Արևմուտք, քանի որ միայն այդ դեպքում Հայաստանը կարող է զարգանալ և առաջ գնալ: Այդ շրջանում նույնիսկ եղան մարդիկ, գործիչներ, ովքեր սկսեցին գնալ-գալ Ուկրաինա, անձամբ ականատես լինել իրադարձություններին, ուսումնասիրել փորձը՝ Հայաստանում այն կիրառելու համար, կապեր հաստատել...

Անցավ 2 տարի: Հայաստանում, իհարկե, «Մայդան» այդպես էլ տեղի չունեցավ: Իսկ ի՞նչի հասավ Ուկրաինան այս 2 տարում, ի՞նչ ստացավ:

Ստացավ նախևառաջ տարածքային լուրջ կորուստներ: Ստացավ նաև տնտեսական կտրուկ ու զգալի անկում. թեքելով իր հայացքը դեպի Արևմուտք՝ Ուկրաինան ոչ միայն չզարգացավ, առաջ չգնաց, այլ 2 տարվա ընթացքում երևի թե մոտ 20 տարվա չափ հետընթաց ապրեց, և որ ամենահետաքրքիրն է՝ Արևմուտքն այդքան էլ գրկաբաց չընդունեց իրենց: Բոլոր այն երևույթները, որոնց դեմ պայքարում էին ուկրաինացի «հեղափոխականները», ոչ միայն չվերացան, այլ նույնիսկ ծաղկեցին: Պայքարում էին օլիգարխիայի ու կոռուպցիայի դեմ՝ ոչ օլիգարխները քչացան, ոչ էլ կոռուպցիան: Պարզապես մի շարք մարդիկ տեղերով փոխվեցին՝ օլիգարխ, բայց գոնե ուկրաինացի Յանուկովիչին փոխարինեց օլիգարխ Վալցման-Պորոշենկոն:

Հայ «ուկրաինասերները», իհարկե, որոշ ժամանակ շարունակում էին Ուկրաինայի գովքը և ուկրաինական «Մայդանը» որպես իդեալ ներկայացնելը, սակայն միևնույն է՝ իրականությունը երկար ժամանակ անտեսել հնարավոր չէ նույնիսկ այդ թվացյալ իրականությամբ մի ժամանակ ոգևորված մարդկանց համար: Ոգևորության ալիքը աստիճանաբար մարեց: Այսօր արդեն նախկինում ոգևորվածներից շատերը պարզապես գերադասում են լռել: Իհարկե, չեն էլ ուզում անկեղծանալ, որ գոնե խոստովանեն, որ այդ ճանապարհը ճիշտ ճանապարհ չէր, որովհետև այդ պայքարն էլ միգուցե ազնիվ չէր, միգուցե իրականում ոչ թե ուկրաինացի ժողովրդի, այլ օտար պետությունների շահերից էր բխում:

Ինչևէ, կարծում եմ՝ լավ է, որ Հայաստանը չգնաց այդ ճանապարհով...

Կարեն Վարդանյան