«Մանուկներ էինք մի ժամանակ ախպերներով…»

Բոլորիս է հայտնի Գյումրիի այն սոսկալի սոցիալական վիճակը, որ հարիր կարող է համարվել միայն, ասենք, մի ինչ-որ 4-րդ կամ 14-րդ աշխարհի երկրներից մեկի քաղաքին: Ասել, թե Գյումրին ներկայումս գտնվում է ծանրագույն սոցիալական պայմաններում, կնշանակի՝ չասել ոչինչ. այստեղ ստեղծված անբարեհույս վիճակի մասին պատկերացում կազմելու համար անհրաժեշտ է, որ մարդն անձամբ, սեփական աչքերով ականատես դառնա այն չքավորությանը, այն ահասարսուռ պատկերին, որ թագավորում է այս՝ հետզհետե ուրվականի վերածվող քաղաքում:

Եվ ահա, մի քանի բարի մարդիկ, որոնք իրապես մտահոգ են քաղաքին պատած սոցիալական աղետով, բնակչության ամենածայրահեղ սոցիալական պայմաններում գտնվողներին օգնելու համար ձեռնարկել են դրամահավաք, որով նախատեսվում է 55 օրում հավաքել 120 000 ֆունտ ստեռլինգ գումար՝ այդ մարդկանց համար բնակարաններ գնելու: Բարեգործական դրամահավաքին մասնակից անձանց խոսքերով՝ եթե այս գումարը հավաքեն, ապա նաև 1 000 000 ֆունտի երկրորդ ծրագիրը կներկայացնեն, որով արդեն կկարողանան կառուցել գոնե մեկ շենք՝ բազմաթիվ ընտանիքների համար:

Ուշադրությո՛ւն, իսկ հիմա ամենակարևորը. այս ամենի ֆոնին, չգիտես թե որտեղից, հայտնվում է գյումրեցի պատգամավոր Մարտուն Գրիգորյանը ու որոշում, որ սեփական ծննդյան տարեդարձն անմոռանալի դարձնելու համար հարկավոր է մի այնպիսի ճոխ խնջույք կազմակերպել, որ աշխարհը թնդա, որ մարդկային լեզուները չդադարեն բարբառել՝ ծնո՛ւնդդ շնորհավոր, Մարտո՛ւն: Հա, ի դեպ, ասում են՝ սույն քեֆն իրենց հարգարժան ներկայությամբ ծաղկեցրել են նաև Երևանից ժամանած բազմաթիվ հյուրեր, որոնք եկել էին այստեղ ոչ միայն ինչպես հարկն է պարարտանալու, այլև, որ ոչ պակաս կարևոր է, ձեռքի հետ էլ թամաշա անելու ու ճշտելու, թե արդյոք Գրիգորյանը կարողանո՞ւմ է իր սոցիալական դիրքին համապատասխան խնջույքներ կազմակերպել ու հյուրասիրել իր մեծանուն հյուրերին: Ասում են՝ տեսածը սպասվածին գերազանցել է մի քանի անգամ, ու հյուրերը ևս մեկ ավելորդ անգամ համոզվել են, որ իրենց հոբելյարն իսկական թասիբով գյումրեցի է՝ հյուրասեր ու չափազանց առատաձեռն՝ ընդունակ բավարարելու նույնիսկ ամենաքմահաճ քիմքը…

Ինձ միշտ մի հարց է հետաքրքրել՝ երբ մարդիկ, իսկ ավելի ճիշտ կլիներ ասել՝ այս կամ այն մեծահարուստ պաշտոնյան, որոշում է զվարճանալ, որոշում է թաթախվել կյանքի հաճույքների մեջ, ինչո՞ւ է այդ ամենն անում ի տես ու կարծես ի հեճուկս սոցիալապես անապահովների, կարո՞ղ եք տալ այս հարցի պատասխանը: Խնդրո՛ւմ եմ ինձ ճիշտ հասկանալ, ես ամենևին էլ դեմ չեմ այն երևույթին, երբ մարդն իր ծննդյան օրը նշում է պատշաճ կերպով, մանավանդ երբ մարդն այդ պաշտոնյա է, բայց համաձայնե՛ք, որ չի կարելի անել այդ ամենն այնպիսի «ռազմախով», որ յոթ ու յոթ գիշեր ասվի ու խոսվի դրա մասին, որ թերթերն ու էլեկտրոնային լրատվամիջոցները տրաքեն դրա մասին պատմող նյութերից. դրա «կայֆը» ո՞րն ա…

Մինչդեռ աստղաբաշխական գումարների հասնող ռեստորանային հաշիվն առատաձեռնորեն փակելու փոխարեն՝ շատ ավելի մարդասիրական կլիներ, եթե այդ հաշվի գոնե 20%-ի չափով գումար հատկացվեր նույն այն մարդկանց, ովքեր, ինչպես վերը նշեցինք, զբաղվում են այստեղից-այնտեղից գումարներ հայթայթելով՝ նպատակ ունենալով ինչ-որ կերպ թեթևացնելու իրենց հայրենակիցների՝ արդեն վաղուց անտանելի դարձած կյանքը:

Կերած խմածներդ անուշ…

Դավիթ Բաբանով