Այս հարցում Հայաստանն անկասելի է

Ամեն անգամ, երբ այս կամ այն առիթով խոսք է լինում Հայաստանի տնտեսությունում առավել մեծ պոտենցիալ ունեցող ճյուղերի մասին, ամենաառաջինը, որ աչքի է զարնում, ՏՏ ոլորտի խոստումնալից ցուցանիշներն են. ինչում-ինչում, բայց մի բանում կարող ենք հանգիստ լինել. առաջիկա տարիներին այս ոլորտը շարունակելու է իր սրընթաց աճն ու ի վիճակի է լինելու ապահովել հայ ծրագրավորողներին բարձր վարձատրվող աշխատանքով. ՏՏ ոլորտում տարեկան միջինը 25%-ի աճ է գրանցվում:

Սակայն պարզվում է, որ մեր լավատեսական տրամադրությունները կարող են ապագայում այնքան էլ արդարացված չլինել միայն այն պատճառով, որ ոլորտը կենսունակ պահելու համար այլևս անհրաժեշտություն է զգացվում նորանոր մոտեցումների՝ մանավանդ նոր կադրերի պատրաստման հարցում: Ներկայումս, ըստ վիճակագրական տվյալների, ՀՀ-ում կա 25-30% որակյալ շրջանավարտ, մնացած շրջանավարտները, չհամապատասխանելով ժամանակի պահանջներին, հաճախ ստիպված են լինում վերապատրաստում անցնել այս կամ այն ընկերությունում. ընկերությունները ստիպված են ջանքեր թափել՝ նրանց կրկնակի սովորեցնելու համար, ինչը ձեռնտու չէ ո՛չ ժամանակի առումով, ո՛չ տնտեսապես:

Բանն այն է, որ աշխարհում այս ոլորտը զարգանում է գրեթե լույսի արագությամբ, ու մեր կրթօջախներից շատերը զուտ ֆիզիկապես երբեմն ի վիճակի չեն լինում հասցնել ժամանակին համընթաց ծրագրերով կրթել իրենց սաներին: Ըստ ոլորտի մի շարք գիտակների՝ Հայաստանում ինժեներական կրթությունը հիմնովին զարգացնելու համար անհրաժեշտ է սկսել անմիջապես դպրոցներից, ինչի նպատակով պետք է բոլոր դպրոցներում ստեղծել ինժեներական լաբորատորիաներ, մշակել այնպիսի ծրագրեր, որոնք թույլ կտան ոլորտի ընկերություններին գործել նաև շրջաններում: Իսկ դրա համար, պարզվում է, պետք է նվազեցնել սահմանամերձ շրջաններում տեղակայված ՏՏ ընկերությունների եկամտահարկի չափաբաժինը, ինչը լուրջ խթան կհանդիսանա, որպեսզի երևանյան ընկերություններն իրենց ստորաբաժանումները ստեղծեն մարզերում: Եթե ուշադրություն դարձրեցիք, կրկին խոսքը ճիշտ հարկային քաղաքականոթյան մասին է:

Իրականում կա մեկ ճանապարհ՝ ոլորտներն էապես զարգացնելու համար. թեթևացնել հարկային բեռը: Սակայն այս պարագայում էլ հարց է առաջանալու՝ բյուջեն համապատասխան դրամական մուտքերով ապահովելու առումով, ինչը ևս չի կարելի անտեսել: Բայց մենք, օրինակ, ունենք մի հոյակապ առաջարկություն. հարկային բեռի թեթևացման հետևանքով առաջացող ճեղքը փակել պետական համակարգում վխտացող կոռուպցիոն դրսևորումների դեմ իրական պայքարի հետևանքով առաջացած ազատ միջոցների հաշվին, ի՞նչ վատ կլիներ, և՛ պետությունը կմաքրեինք փտախտից, ձեռքի հետ էլ ոլորտներ կզարգացնեինք…

Հուսանք, որ Հայաստանի համար այնպիսի կարևոր ոլորտ, ինչպիսին տեղեկատվական տեխնոլոգիաներն են, չի արժանանա մյուսների ճակատագրին ու տարիների հետ ոչ թե անկում կապրի, այլ կբարգավաճի:

Դավիթ Բաբանով