Անտարբերության զոհը

Հայաստանում երկրաշարժի հետևանքով անօթևան մնացած մարդկանց խնդիրը շարունակում է հրատապ մնալ: Չնայած աշխարհակործան այդ աղետից երկար տարիներ են անցել, սակայն խնդիրը մնում է այդպես էլ մինչև վերջ չլուծված, ու դեռ հայտնի էլ չէ՝ ինչքան ժամանակ կպահանջվի՝ այն վերջնականապես լուծելու համար:

Չնայած այս տարիների ընթացքում պետությունը, գոնե պաշտոնյաների հավաստմամբ, արել է ամեն հնարավորը կարիքավոր ու անօթևան մնացած ընտանիքների տարրական հոգսերը լուծելու համար՝ բնակարաններ տրամադրելու տեսքով, սակայն փաստը մնում է փաստ, որ անելիքները դեռևս ահռելի են՝ հասնելու համար ցանկալի արդյունքի:

Պարզվում է, սակայն, որ մեր երկրում ոմանք՝ կորցրած խիղճն ու ամոթը, փորձում են իրենց սեփական օգուտները քաղել անգամ այս ողբերգական իրավիճակում և օգտվելով պետական ամենաթողությունից՝ ի հաշիվ իրական կարիքավորների՝ հավելյալ ինչք ու ունեցվածք են դիզում՝ իրենցով անելով ուրիշներին հասանելի բնակարանները:

Ահավասիկ հերթական բողոքի ակցիան, որի մասին բարձրաձայնում են որոշ տեղական լրատվամիջոցներ: Ըստ հաղորդագրությունների՝ Արայիկ Սարդարյանը, ով հանդիսանում է երկրաշարժից տուժած ու դրա հետևանքով անօթևան մնացած մեր համաքաղաքացիներից մեկը, իր ընտանիքի հետ միասին արդեն երկար ժամանակ է, ինչ դուրս է մնում քաղաքաշինության նախարարության կողմից երկրաշարժի հետևանքով անօթևան մնացածներին պարբերաբար հատկացվող բնակարանների շահառուների ցուցակից: Որպես իր անլուծելի խնդիրը բարձրաձայնելու միջոց՝ քաղաքացին ընտրել է բողոքի ճանապարհը, իսկ որպես բողոքի վայր՝ Արագածոտնի մարզպետ Սարգիս Սահակյանի ընդունարանը՝ հայտարարելով, որ քանի դեռ մարզպետարանն իրեն բնակարանով չի ապահովել, ինքն ընդունարանից չի հեռանալու:

Նման ծայրահեղ քայլի Սարդարյանը դիմեց այն բանից հետո, երբ անցյալ տարվա դեկտեմբերի 31-ին իր համագյուղացի 40 ընտանիքի կառավարությունը բնակարանների բանալիներ տվեց, սակայն նրա նման անօթևան ընտանիքին, որը գյուղում անգամ մեկ սանտիմետր հող չունի, տուն չունի և երեխաներից մեկն էլ հաշմանդամություն ունի, անգամ անտունների ցուցակում չընդգրկեցին՝ առաջարկելով նրան սեփական գոյությունը պաշտպանել ինչ-որ տնակում, որն ապրելու համար ընդհանրապես պիտանի չէ:

Համաձայնե՛ք, որ այս մարդու դեպքը, որքան էլ մասնավոր, նույնքան էլ համընդհանուր կարելի է համարել. չնայած գրեթե երեսուն տարի է անցել այն օրվանից, երբ Հայաստանի ընդերքը ցնցեց Սպիտակի երկրաշարժը, սակայն դեռևս խոսել դրա հետևանքները հաղթահարելու մասին, ոչ մի կերպ չի կարելի: Իսկ չի կարելի խոսել ոչ միայն այն պատճառով, որ պետական վերին օղակները հաճախ անուշադրության են մատնում այդ մարդկանց, այլև այն պատճառով, որ միջին կամ ցածր պետական օղակներում տեղի ունեցող զեղծարարություններն ու չարաշահումներն իրենց ոչ պակաս քայքայիչ ազդեցության պատճառով թույլ չեն տալիս, որպեսզի պետբյուջեից հատկացված փողերով կառուցվող բնակարաններն ու օթևանները գտնեն իրենց իրական հասցեատերերին, ու քիչ չեն դեպքերը, երբ միանգամայն բարեկեցիկ ընտանիքները, դիմելով փաստաթղթային զեղծարարությունների ու կեղծիքների, իրենցով են անում այդ տներն ու իրական կարիքավորների հաշվին բազմապատկում իրենց ունեցվածքը. իհարկե, բոլորս ենք հասկանում, որ նման կարգի ապօրինություններն առանց համապատասխան պետական մարմինների մասնակցության ու իմացության, չեն կարող տեղի ունենալ, և այս ամենում իրենց մեղքի առյուծի բաժինն ունեն նաև մի շարք պետական մարմիններ, այդ թվում՝ քաղաքաշինության նախարարությունը, որն էլ հենց հիմնականում զբաղվում է անօթևաններին բնակարաններով ապահովելու խնդիրներով:

Շատ կցանկանայինք, որ Սարդարյանների ընտանիքի հետ տեղի ունեցողը հնչեր որպես ահազանգ բոլոր պատասխանատու մարմինների համար, և պետական համապատասխան օղակներն ուշադրություն դարձնեին ոչ միայն սույն դեպքին, այլև առհասարակ այսուհետ առավել հետամուտ լինեին պետական միջոցների անհարկի վատնման մասին հաղորդագրություններին՝ գիտակցելով, որ ամեն մի անտեսված դեպք ոչ միայն էապես հեղինակազրկում է իրենց, այլև ժողովրդի շրջանում ծնում է բացասական տրամադրություններ, ինչը, համաձայնե՛ք, չի կարող չանհանգստացնել:

Դավիթ Բաբանով