1 բուժբրիգադ՝ ողջ քաղաքին

Գաղտնիք չէ, որ առողջապահական համակարգի խնդիրներն ավանդաբար դասվում են այն պրոբլեմների շարքին, որոնք անմիջականորեն առնչվում են մարդու անձի հետ՝ վերաբերելով անհատի կյանքին ու առողջությանը:

Այն, որ շտապօգնության ծառայության համակարգը նույն առողջապահական համակարգի կարևորագույն բաժիններից մեկն է, կարծում ենք՝ նույնպես հանրահայտ ճշմարտություն է: Թերևս շատ է խոսվել Հայաստանում շտապօգնության ծառայության ունեցած խնդիրների մասին, բազմիցս են մատնանշվել այն հիմնական թերություններն ու բացթողումները, որոնք, ահա, երկար տարիներ է, ինչ բնորոշ են դարձել այդ կարևորագույն ծառայությանը:

Սակայն ցավալին այն է, որ եթե մայրաքաղաքում այդ խնդիրներն այնքան էլ մեծ սրությամբ արտահայտված չեն, ապա միանգամայն այլ իրավիճակ է տիրում Հայաստանի մարզերում, ուր, այս առումով, այնպիսի ողբերգական կացություն է ստեղծվել, որ պարզապես մարդու լացն է գալիս:

Խոսենք փաստերով: Դիցուք, բոլորիս հայտնի Ստեփանավան քաղաքում, որը, ինչպես գիտեք, ներառված է Լոռու մարզի վարչական շրջանում, համաձայն վերջին ուսումնասիրությունների՝ 26.000 բնակչին մեկ բուժբրիգադ է սպասարկում, ինչի արդյունքում ստացվել է այնպես, որ միաժամանակ երկու կանչ ստանալու դեպքում՝ մեկ կանչն ավարտելով՝ բրիգադն անմիջապես նույն մեքենայով ուղևորվում է երկրորդի բնակարան, եթե անգամ հոսպիտալացվող հիվանդ կա մեքենայում:

Ուշագրավ է նաև շտապօգնության տրամադրության տակ գտնվող ռեսուրսների ծավալը. 4 մեքենա՝ 1 բուժբրիգադ, ինչը շատ հաճախ դժվարություններ է ստեղծում ոչ միայն բնակչության ահազանգերի արագ արձագանքման, այլև հենց շտապօգնության համար: Նման ողբերգական պատկերի պատճառը, պարզվում է, շտապօգնության՝ պետության կողմից ֆինանսավորման մեխանիզմն է. այս կարևորագույն ծառայությունը ֆինանսավորվում է ըստ բնակչության թվաքանակի, և քանի որ բնակչության քանակն ընդամենը 26 000-ի սահմաններում է տատանվում, ապա ֆինանսավորումը փաստացի բավարարում է միայն 1 բրիգադին, ինչը պարզապես մարազմատիկ իրավիճակ է ստեղծում ողջ համակարգում:

Իհարկե կարծել, թե ողջ երկրում ստեփանավանցիները միակն են, ովքեր հայտնվել են նման կացության մեջ, աններելի լավատեսություն կլիներ. նմանատիպ պատկերը, անշուշտ, բնորոշ է գրեթե բոլոր մարզային բնակավայրերին ու քաղաքներին՝ հավանաբար բացառությամբ վարչական կենտրոնների, ուր համեմատաբար ավելի տանելի պայմաններ են ստեղծված բնակչության համար:

Թե հատկապես ինչ են մտածում պատկան մարմիններն այս ուղղությամբ, այդպես էլ մնում է անհասկանալի, բայց որ նրանք մի ինչ-որ հորինածին պատճառաբանություն հաստատ կգտնեն՝ բացառելու համար ստեղծված իրավիճակում սեփական մեղքը, դա հաստատ է. «փող չկա»-ն հո կա ու կա…

Դավիթ Բաբանով