«Աու՜, ո՞վ կա այստեղ»

Եթե հետևում եք մեր հրապարակումներին, ապա նկատած կլինեք, որ ոչ վաղ անցյալում անդրադարձ էինք կատարել խաղող մթերող որոշ գործարանների կողմից հայ գյուղացիներին այդպես էլ մինչև վերջ չվճարած գումարների թեմային: Հիշեցման կարգով ասենք, որ այդ խնդիրը բարձրաձայնելու հույսով մի շարք գյուղացիներ փակել էին Երևան-Արտաշատ ավտոճանապարհն ու փորձում էին գոնե այդ կերպ պատասխանատու չինովնիկների ուշադրությունը գրավել իրենց կողմը: Այն ժամանակ պարզվեց, սակայն, որ սույն խնդրով զբաղվող կարևորագույն պետական պաշտոնյան՝ ՀՀ գյուղատնտեսության նախարար Սերգո Կարապետյանը, Հայաստանում չէր. բանակցությունների էր մեկնել Հնդկաստան՝ տեղի գյուղատնտեսական շուկայի «դռները» հայկական ապրանքների համար «բացելու» համար:

Պարզվում է, սակայն, որ մինչև հիմա նմանատիպ խնդիրները դեռևս չեն ստացել իրենց լուծումն ու շարունակում են անհանգստացնել բավական մեծ թվով հայ գյուղացիների: Չնայած գյուղատնտեսության փոխնախարարի հավաստիացմամբ՝ ներկայումս խաղողի մթերումների դիմաց վճարումների 91%-ը կատարվել է, մնացել է միայն շուրջ 3.1 մլրդ դրամի պարտք, սակայն դրանից ոմանց հոգսը չի թեթևանում. օրինակ՝ նույն «Վեդի Ալկո» և «Պռոշյան» ընկերությունները դեռևս չեն կարողանում վճարել մթերած խաղողի դիմաց: Տուժած գյուղացիների վկայությամբ՝ եթե որոշ գործարաններ գոնե ինչ-որ չափով վճարումներ կատարել են, ապա կան որոշներ էլ, որոնք, առհասարակ, որևէ գումար չեն փոխանցել հողամշակներին:

Այդպիսիք իրենց արարքը հիմնավորում են առայժմ փող չլինելով, ունեցած ֆինանսական խնդիրներով և այլն՝ ակնհայտորեն խուսափելով իրենց պարտավորությունից՝ մարդկանց իրենց հասանելիքը վճարելուց: Որոշ գործարաններ էլ հավաստիացնում են, թե իբր վարկ ստանալուն պես անմիջապես կլծվեն գյուղացիներին գումարներ բաժանելու գործին (հաշվի առնելով մեր անազնիվ իրականությունը՝ թո՛ւյլ տվեք չվստահել նրանց հավաստիացումներին):

Բայց մինչ մենք ընկել ենք հոգեկան տվայտանքների մեջ՝ փորձելով վստահել կամ չվստահել ոմանց հավաստիացումներին, պարոն նախարար Կարապետյանը չգիտես՝ ինչով է զբաղված: Մեզ հետաքրքրում է՝ արդյոք նա վերադարձե՞լ է Դելիից, թե՞ դեռևս բանակցությունների մեջ է գտնվում հնդիկ իր պաշտոնակցի հետ: Վերջերս ինչ-որ քիչ է երևում էկրաններին, այնպես չէ՞:

Լա՛վ, չե՞ն ամաչում. պետական մակարդակով երաշխավոր են կանգնում, իսկ հետո մոռանո՞ւմ, թե ինչի են կոչված: Ինչո՞ւ համապատասխան գործարանների սեփականատերեին չեն մեկտեղում ու այս խնդրին վերջնական լուծում տալիս: Հազիվ ՀԷՑ-ի համար պարտքեր են վերցնում այստեղից-այնտեղից, թո՛ղ այս խնդրին լուծում տան: Շուտով սկսվելու է հողագործական աշխատանքի սեզոնը, մինչդեռ խաբված գյուղացիները, այդպես էլ չստանալով իրենց հասանելիք գումարները, ստիպված են լինելու անգործության մատնվել. փող չունեն, որ կարողանան «շարժվել»:

Թե մինչև երբ է այս իրավիճակը շարունակվելու, այդպես էլ մնում է անհայտ բայց որ Սերգո Կարապետյանի տեղը երևում է, փաստ է. «աու՜, ո՞վ կա այստեղ»:

 Դավիթ Բաբանով