Պահանջվում է ընդդիմադիր ու ժողովրդական առաջնորդ

Վերջին օրերին ոչ միայն տեղական, այլև համաշխարհային ԶԼՄ-ների ուշադրության կենտրոնում հայտնված երևանյան աշխարհացունց իրադարձությունները շարունակում են ալեկոծել մարդկանց մտքերն, ու, ինչպես ասում են, դաշտում վերլուծությունների պակաս առանձնապես չի զգացվում: Որ կողմից էլ, սակայն, դիտարկելու լինես սույն խնդիրը, հասկանում ես՝ տեղի ունեցածն ուղղակիորեն պատճառահետևանքային կապի մեջ է այն իրականության հետ, որում մեր երկիրը շարունակում է ապրել երկար տարիներ ի վեր:

Տեղի ունեցողն, անկասկած, կամա թե ակամա ջրի երես դուրս բերեց իրողություններ, որոնց մասին միգուցե հասարակությունն ու հասարակական-քաղաքական շրջանակներն այդքան էլ հակված չէին մտածելու, խորքային վերծուծության ենթարկելու: Առաջին բանը, որ հասկանալի դարձավ զինված խմբի գործողություններին հաջորդող ժամերին, թերևս, այն էր, որ ոչ ոք պատրաստ չէր այս ամենին, ինչը, անկասկած, չի կարող մտահոգիչ չլինել: Դեպքերը ծավալվեցին մի ժամանակաշրջանում, երբ երկրում ստեղծված քաղաքական գաղջ մթնոլորտը հասել էր իր գագաթնակետին. չնայած ասպարեզում գոյություն ունեցող կուսակցությունների առատությանը, չնայած թվացյալ քաղաքական աշխուժությանը, չնայած հատկապես վերջին շրջանում իրենց իբր ակտիվորեն դրսևորող դեմքերի առկայությանը՝ բոլորի համար մի քանի ժամում պարզ դարձավ, որ երկրում չկա մեկը, չկա որևէ թափ ու կշիռ ունեցող քաղաքական գործիչ կամ, ինչու ոչ, կուսակցություն, որ կկարողանար ասենք սեփական հեղինակության հաշվին ադեկվատ պատասխան գտնել այն իրավիճակին, որ ստեղծվել է երկրում վերջին օրերին:

Չափազանց հետաքրքրական է, մասնավորապես, ՀՀԿ-ի պահվածքը,մի կուսակցության, որի հանրահայտ դեմքերը սիրում են շարունակ կրկնել այն թեզը, թե ՀՀԿ-ն երկրի միակ պատասխանատվություն կրելու ունակ կուսակցությունն է, որ երբեք ու որևիցե պարագայում չի խուսափում պատասխանատվությունից. իրականությունը ճիշտ հակառակն է փաստում: Այս ամենն, ինչ խոսք, կարող է փաստել և այն թեզը, որ հանրապետականների լռությունն ամենևին էլ պատահական չէ, ու լռություն պահպանելու մասին նրանց հրահանգվել է վերևից: Քաղաքական ուժերի ու դրանք ներկայացնող դեմքերի կողմից լռություն պահպանելն, անշուշտ, կարող է կապված լինել նաև այն մտավախության հետ, որ կարող են և լսված չլինել համապատասխանների կողմից ու այդպիսով ակամա հայտնվեն զուր տեղն օդ տատանողների կարգավիճակում, ինչը կարող է վճռորոշ լինել ոմանց քաղաքական կարիերայի համար:

Իսկ ո՞րն է բարձրագույն ղեկավարության մեղքն այս ամենում: Նրանց մեղավորությունն, անկասկած, այն բանում է, որ այս տարիների ընթացքում փաստացի ոչինչ չեն արել՝ երկրում առողջ քաղաքական դաշտ կայացնելու համար. դեռևս Սերժ Սարգսյանի՝ ՀՀ նախագահի պաշտոնը ստանձնելու առաջին իսկ օրերից պարզ դարձավ՝ Հայաստանի ներքաղաքական դաշտը ենթարկվելու է այնպիսի տրանսֆորմացիայի, որ ընդամենը կարճ ժամանակ անց հնարավոր չի լինելու, ինչպես ասում են, զանազանել թացը չորից:

Այլ կերպ ասած՝ Սարգսյանը երկրում կարողացավ ստեղծել մի միջավայր, ուր քաղաքական բոլոր ուժերը մարգինալիզացվեցին՝ կորցնելով թե՛ ունեցած հեղինակությունը, թե՛ ժողովրդի գործուն ու լայն աջակցությունը՝ վերածվելով ձևական երևույթների:

Անվիճելի է՝ ժամանակակից աշխարհում կայուն, անշեղ զարգացում ունեցող պետություն կառուցելու համար ժողովրդավարական ինստիտուտների խրախուսումն ու պետական ամենաբարձր մակարդակով դրանց հովանավորչությունը վերածվել են ժամանակի հրամայականի, առանց որոնց անիրականանալի են մնալու բոլորիս երազանքները՝ կառուցելու այն Հայաստանը, որի մասին մեր հայրերն ու պապերն են երազել:

Դավիթ ԲԱԲԱՆՈՎ