Խայտառակություն՝ օրը ցերեկով…

Մինչ առավոտից երեկո իշխանությունները կոկորդ են պատռում՝ հավաստիացնելով, թե իբր երկրում արվում է ամեն բան՝ խոսքի, մարդկանց ինքնաարտահայտվելու ազատությունը ապահովելու ուղղությամբ, փաստը, սակայն, մնում է փաստ՝ Հայաստանը դեռևս շատ հեռու է եվրոպական այն չափանիշներից, որ առերևույթ պրոպագանդվում է մեզանում բավական երկար ժամանակ:

Խնդիրն այս, թերևս, առավել սուր է արտահայտված հայաստանյան մարզերում, ուր այն հետզհետե առավել լկտի դրսևորումներ է ստանում:
Բանից պարզվում է՝ Վանաձորի քաղաքապետարանին կից «Նեցուկ» ՊՈԱԿ-ի աշխատակիցներից մեկին աշխատանքից հեռացրել են միայն այն բանի համար, որ վերջինս համարձակվել է «Ֆեյսբուք» սոցիալական ցանցում «լայքել» «Լուսավոր Հայաստան» կուսակցության ֆեյսբուքյան էջի գրառումներից մեկը։ Այնուհետև՝ հուլիսի 10-ին, Ափինյանը՝ ապօրինի գործողություններից տուժածը, ճշտող հեռախոսազանգ է ստանում Սուսաննա Դարբինյանից՝ Վանաձորի քաղաքապետ, ՀՀԿ-ական Սամվել Դարբինյանի քրոջից, որ փորձել է ճշտել՝ Աժ պատգամավոր Էդմոն Մարուքյանի եւ սույն տիկնոջ միջև հնարավոր կապի մանրամասները։ Այդ ճակատագրական զանգից հետո Ափինյանն ինքն իր համար հանկարծ պարզել է, որ այլևս ստիպված է լինելու համակերպվել գործազուրկի՝ իր նոր կարգավիճակի հետ:

Տեղի ունեցածը որակել որպես Սամվել Դարբինյանի կողմից թույլ տրված պաշտոնեական դիրքի կոպիտ չարաշահում, կնշանակեր սրբագրել այն տեռորը, որ վերջինս իր հարազատի միջոցով իրագործել է քաղաքացու նկատմամբ: Եվ ի՞նչ է սա, եթե ոչ Վանաձորում տիրող անարխիայի ու տոտալիտար բարքերի ցայտուն ապացույց, որ իրականություն է դարձել միայն այն բանի պատճառով, որ մեր որոշ վայ չինովնիկներ, միջնադարյան բռի իշխանիկներին հատուկ մտածելակերպով համակված, առանց դույզն-ինչ վախենալու իրենց արարքների հնարավոր հետևանքներից, ընտելացել են սեփական անմարդկային կրքերին հագուրդ տալուն ու ինչպես ուզում, այնպես էլ տնօրինում են իրենցից կախված մարդկանց ճակատագրերը:

Տեսնես հատկապես ո՞րն էր այս քաղաքացու մեղքը, որ հիմա ստիպված է լինելու անեկամուտ մնալ: Ի՞նչ է, մի՞թե մեր երկիրն իջել է այն մակարդակի, երբ անգամ սոցիալական ցանցերից օգտվելը մարդկանց համար կարող է անկանխատեսելի հետևանքներ ունենալ, երբ անձնական նախասիրությունները կարող են գործազրկության ու ճնշումների առիթ հանդիսանալ:

Անկասկած՝ ցանկացած նորմալ երկրում, եթե տեղացի չինովնիկը, լինի քաղաքապետ, թե ԺԵԿ-ի պետ, նմանատիպ սկանդալի կենտրոնում հայտնվեր, առաջին բանը, որ տեղի կունենար նրա հետ, գործազրկության սպառնալիքի առաջ հայտնվելը կլիներ: Մեզ մոտ, սակայն, ստիպված ենք արձանագրել, որ ճիշտ հակառակ պատկերն է տիրում. ստեղծված են բոլոր պայմանները, որպեսզի դարբինյաններն իրենց հրաշալի զգան ու մարդկանց հետ վարվեն այնպես, ինչպես խելքներին է փչում. փաստ, որի արգասիքը ներկայիս Հայաստանն է՝ խսիտ թույլ զարգացած տնտեսությամբ, դեմոկրատական ինստիտուտների կաթվածահար վիճակով…

Դավիթ ԲԱԲԱՆՈՎ