«Տեռորիստը»...

2017-ի խորհրդարանական ընտրությունները սարերի հետևում չեն, ու բացառապես այդ հանգամանքով պայմանավորված՝ երկրի ներքաղաքական դաշտում շարունակվում են ընթանալ շատ կոնկրետ, հաճախ միանգամայն արհեստական հողի վրա ծնունդ առած պրոցեսներ, որոնց հիմնական նպատակն է դաշտը գրեթե անճանաչելիորեն վերաձևելն ու այն իշխանությունների համար լիարժեքորեն վերահսկելի ու կառավարելի դարձնելը: Իսկ ինչպես հայտնի է՝ քաղաքական դաշտ վերահսկել՝ նշանակում է նախևառաջ վերահսկել դաշտի այն հատվածը, որն իշխանություններին հակառակ բևեռն է ներկայացնում, ու որտեղից, ըստ էության, կարող է գալ նույն այդ իշխանությունների համար հիմնական վտանգը. ընդդիմադիր դաշտի լիակատար վերակերտումն ու այն խամաճիկային ուժերով լցնելու գործընթացն այլևս մեկնարկած կարելի է համարել:

Երբ լուրեր տարածվեցին, թե նախկին ՊՆ նախարար Սեյրան Օհանյանը իբր Սերժ Սարգսյանի հետ ունեցած անհամաձայնությունների պատճառով որոշել է համալրել հայ ընդդիմադիր գործիչների շարքերը, շատերը հումորով վերաբերվեցին այդ անհավանական խոսակցություններին: Բայց չանցած երկար ժամանակ՝ պարզ դարձավ, որ իշխանությունների մտադրությունը՝ Հայաստանում երբևիցե գոյություն ունեցած ամենաիշխանամետ դեմքերից մեկից թունդ ընդդիմադիր կերտելու, միանգամայն լուրջ է, ու առաջիկայում ազգովի ականատես ենք դառնալու մինչ այդ ֆանտաստիկ թվացող երևույթի՝ Սեյրան Օհանյանի կողմից սեփական կյանքն ու անցած ուղին վերաարժևորելուն, ինչ-որ իմաստով սրբագրելուն:

Բայց ինչպես հաճախ է պատահում, այս անգամ ևս հասարակությանը թյուրիմացության մեջ գցելու վերաբերյալ իշխանական հաշվարկներն իրենց չարդարացրեցին, ու այլևս բոլորին պարզ է դարձել, թե իրականում ինչ նպատակ է հետապնդում Օհանյանին ընդդիմադիր դաշտ ուղղորդելը: Իսկ սա էլ, իր հերթին, նշանակում է, որ Օհանյանի շանսերն՝ առաջիկա ընտրություններին արժանանալու համաժողովրդական ընկալման ու համապատասխան քանակության ձայներ հավաքելու, զրոյական են այլևս:

Ըստ մամուլում տեղ գտած լուրերի՝ 2015-ի վերջերին Նորք-Մարաշ վարչական շրջանում վնասազերծված հանցախմբի գործով քննության ընթացքից բավական հետաքրքրաշարժ մանրամասներ են հայտնի դարձել: Եթե հավատալու լինենք լուրերին, բանից պարզվում է, որ Սեյրան Օհանյանն է զինված խմբի իրական պարագլուխը եղել ու նրա անմիջական իմացությամբ ու աջակցությամբ են զինված խմբի անդամները ծրագրել իրականացնել ահաբեկչական գործողություններ քաղաքում:

Համաձայնե՛ք՝ իշխանությունների ֆանտազիան, իրոք որ, չափ ու սահման չունի... Եվ ո՞ւմ մտքով կարող էր անցնել, որ հանուն սեփական քաղաքական ամբիցիաների բավարարման, հայրենի իշխանությունները կարող էին Սեյրան Օհանյանին փաստացի տեռորիստ հռչակել, Հայաստանում ահաբեկչության կնքահայր, ինչ է թե՝ նրանից ստանան այն կերպարը, որին ձգտում են: Իրականում իշխանությունների հաշվարկը շատ պարզ է. տեսնելով, որ ավանդական մեթոդներով ոչինչ չի ստացվում, մեր «խելոքները» որոշել են իմպրովիզի դիմել ու ապագա «ընդդիմադիրին» որպես իշխանությունների ծպտյալ թշնամի ներկայացնել՝ կարծելով, թե մարդիկ այնքան հիմար են, որ կհավատան «Գյուլնար տատու հեքիաթ» հիշեցնող այս պատմությանը:

Բայց մինչ իշխանությունները զբաղված են քաղաքական շոուներ բեմադրելով ու իրական կլոունադա հիշեցնող բեմականացումներ կերտելով, հայստանյան հասարակությունում տեղի են ունենում միանգամայն բնական գործոններով պայմանավորված գործընթացներ, որոնց վերջնարդյունքը կարող է և խիստ անակնկալ դառնալ չափից դուրս ինքնավստահների համար. հասարակությունն ինքնակազմակերպվում է՝ առողջ ուժերի շուրջ համախմբվածություն դրսևորելով ու հստակորեն գիտակցելով, որ բացի իրենից, ուրիշ ոչ ոք չի լուծելու այն գերխնդիրները, որ ծառացել են երկրի, պետության առջև՝ մի իրողություն, որն իշխանությունները ոչ մի կերպ հաշվի չեն առել:

Դավիթ ԲԱԲԱՆՈՎ