Կատարյալ գործիք՝ ընդդեմ անհնազանդների...

Կոռուպցիայի դեմ պայքարի հարցը Հայաստանում վաղուց վերածվել է հավերժական հարցի՝ հարց, որը, սակայն, պատասխան չունի: Ու չնայած գրեթե երբեք հատուկ հանձնաժողովների կամ վերահսկող հակակոռուպցիոն մարմինների պակաս մենք չենք ունեցել, սակայն հազիվ թե գտնվի գեթ մեկ հոգի, ով կհամարձակվի պնդել, որ  այդ կառույցներն իրենց ողջ գործունեության ընթացքում ըստ պատշաճի են իրականացրել սեփական գործառույթները. կոռուպցիան կրճատվելու փոխարեն միայն աճ է գրանցել:

ԱԺ-ում բավական թեժ քննարկումների տեղիք է տվել «Կոռուպցիայի կանխարգելման հանձնաժողովի մասին» օրինագծի փաթեթը: Դրանով նախատեսվում է ներդնել այսպես կոչված՝ ազդարարի ինստիտուտը: Ամենավիճելի կետը, թերևս, վերաբերում է անանուն նամակագրություններին՝  «անանիմկաներին», որոնք կարող են իսկական պատուհաս դառնալ շատերի գլխին, քանի որ խիստ սուբյեկտիվ շահարկումների առիթ կարող են հանդիսանալ. շատերը նույնիսկ իշխանական թևից այդ ամենում խորհրդային չարաբաստիկ ավանդույթների վերակենդանացման տարրեր են նշմարում՝ համարելով այն անընդունելի, մեր արժեհամակարգին անհարիր:

Ինչևիցե, Կառավարության ու Արփինե Հովհաննիսյանի համատեղ ջանքերով ստեղծված օրինագծի փաթեթն այլևս ԱԺ-ում է, ու կասկած լինել չի կարող, որ այն ընդունվելու է, որքան էլ ոմանք փորձեն  բացեր կամ թերի կողմեր նշմարել դրանում: Ակնհայտ է, սակայն, որ այս պարագայում գործ ունենք շատ ավելի բարդ ու խորքային նպատակներ հետապնդող երևույթի հետ. անկասկած է, որ սույն օրինագծի փաթեթի հիմնական նպատակը ոչ այնքան կոռուպցիան արմատախիլ անելն է (նման նպատակ առհասարակ ոչ ոք չի էլ հետապնդում), որքան կոռուպցիայի թեմայի շահարկման միջոցով քաղաքական գործիքակազմի ստացումը: Բանն այն է, որ սրանով անհամեմատ ավելի է հեշտանալու գործադիրի նկատմամբ վերահսկողություն պահպանելու գործն, ավելին՝ այն անզուգական գործիք է դառնալու վերադասի ձեռքին՝ սեփական կամքը տոտալ կերպով թելադրելու կառավարության անդամներին, միջին ու մանր չինովնիկներին և այլն: Մի խոսքով՝ մահակ՝ անհնազանդների գլխին: Մեկ-երկու «անանիմկա»՝ համապատասխան հասցեով, և համապատասխան պաշտոնյայի հարցերը լուծված են: Արդյունքում՝ մի կողմից կստացվի, որ պետությունը անհաշտ պայքար է մղում կոռումպացված չինովնիկների դեմ, մյուս կողմից՝ հնարավոր կլինի  ինչ-ինչ քաղաքական նպատակներ ի կատար ածել. մի խոսքով՝ կատարյալ քաղաքական շոու:

Անկախ այն բանից, թե 2018-ի ապրիլից, ով կլինի Հայաստանի վարչապետը՝ Սերժ Սարգսյանը, թե՝ Կարեն Կարապետյանը, անհերքելի է, որ Հայաստանի ղեկավարը ձեռք է բերելու անգնահատելի լծակ՝ երկրում իրավիճակը լիարժեքորեն սեփական վերահսկողության տակ պահելու համար. չի լինելու գեթ մեկ պաշտոնյա, ով երաշխավորված կլինի զանազան ու տարատեսակ «անանիմկաներից»՝ «անանիմկաներ», որ մարդկանց մի ողջ կարիերա կարող են արժենալ: Կորչի՛ կոռուպցիան...

Դավիթ ԲԱԲԱՆՈՎ