Մեկ ԲՈՒՀ՝ մեկ ընտանի՞ք. ովքե՞ր են օկուպացրել ՀՊՏՀ-ն

Հայաստանի կրթական հաստատությունների, մասնավորապես՝ ԲՈւՀ-երի քաղաքականացման, դրանց կառավարման մարմիններում իշխող կուսակցության ներկայացուցիչների գերակայությունն այլևս անհանգստացնող են և տեղ-տեղ հասնում են զավեշտի մակարդակի:

Վերջին զավեշտին էլ ականատես եղանք օրերս, երբ ՀՊՏՀ խորհրդի նախագահի պաշտոնում միաձայն ընտրվեց ՀՀ միջազգային տնտեսական ինտեգրման և բարեփոխումների նախարար, փոխվարչապետ Վաչե Գաբրիելյանը: Եթե նա միայնակ օկուպացներ ԲՈՒՀ-ը, գուցե և սովորության համաձայն՝ նորմալ համարեինք սույն իրողությունը, մինչդեռ Գաբրիելյանը որոշել է ԲՈՒՀ-ը կառավարել քեռու, զարմիկի և փեսայի աջակցությամբ: Եթե օբյեկտիվ չէ, որ մայր ու դուստր մեկ դպրոցում են աշխատում, ապա նույն տրամաբանությամբ՝ օբյեկտիվ չէ , երբ հայր ու որդի, աներ ու փեսա, քեռի ու զարմիկ կամ երկու խնամի նույն ԲՈւՀ-ում են աշխատում: Վաչե Գաբրիելյանի և ՀՊՏՀ-ի ուսումնամեթոդաբանական աշխատանքների գծով պրոռեկտոր Պարույր Քալանթարյանի դեպքում քեռի-զարմիկ ազգակցական կապն է գործում, Քալանթարյանը Գաբրիելյանի մորեղբայրն է: Մյուս կողմից էլ՝ ԲՈւՀ-ի ռեկտոր, ՀՀԿ-ական Կորյուն Աթոյանն ու Պ.Քալանթարյանն են բարեկամական-ազգակցական կապի մեջ: Աթոյանը նրանց ընտանիքի փեսան է:

 ՀՀ կրթության եւ գիտության նախարար Լեւոն Մկրտչյանը պատեհ ու անպատեհ առիթներով հայտարարում է՝ «Բարձրագույն կրթության մասին» նոր օրենքով նախատեսվում է, որ ԲՈւՀ-երի կառավարման բարձրագույն մարմին հանդիսացող խորհուրդները պետք է ապաքաղաքականացվեն: Հայաստանում տարիներ շարունակ քաղաքականացված-կուսակցականացված են ոչ միայն այդ խորհուրդները, այլեւ կրթության ոլորտն ամբողջությամբ: Դպրոցներում տնօրենների մեծամասնությունը եւ ուսուցիչների մի զգալի մասը հանրապետականներ են: Հասկանալի է, որ եթե այդ մարդկանցից շատերը տնօրեն չլինեին, երբեւէ չէին դառնա կուսակցական, առավել եւս՝ հանրապետական: ԲՈւՀ-երի քաղաքականացված լինելը դրսեւորվում է մի քանի մակարդակներում: Շատ է խոսվել ուսանողական խորհուրդների հանրապետականացված լինելու ու դրա բացասական հետեւանքների մասին: Այս խորհուրդները հիշեցնում են սովետի ժամանակների կոմերիտական կազմակերպությունները, հատկապես դրանց մեջ ընդգրկված, այսպես ասած, «ծակ» ակտիվիստներին: Այդ ուս-խորհուրդները, հատկապես դրանց ղեկավար կազմերը, ԲՈւՀ-երում ՀՀԿ-ի քարոզչությունն իրականացնող օղակներ են, որոնք ճնշիչ, ուսանողական ազատությունն սպանող մթնոլորտ են ստեղծում բուհերում եւ մյուս ուսանողների շրջանում:

Իսկ ահա ԲՈւՀ-երի կառավարման խորհուրդների ձեւավորումը լրիվ աբսուրդի ժանրից է՝ ինչպես տեսնում ենք: Այդ խորհուրդները, փաստացի, ԲՈւՀ-երը ղեկավարող մարմիններ են: Դրանց ղեկավարները հիմնականում պետական ու կուսակցական (ՀՀԿ-ական) բարձրագույն պաշտոններ զբաղեցնող անձինք են՝ նախագահ, վարչապետ, նախարարներ, խորհրդարանի խոսնակ, քաղաքապետ: Հասկանալի է, որ այդ դրվածքը, քաղաքական-կուսակցական տեսանկյունից, էականորեն անդրադառնում է ԲՈւՀ-երի գործունեության վրա: Իսկ ի՞նչ են անում պատկան մարմինները՝ նման աղետալի վիճակը փոփոխելու ուղղությամբ: Բառացիորեն ոչնչի: Իսկ թե ինչու չեն անում՝ ակնհայտ է: Կրթական ոլորտը շարունակում է մնալ կարևորագույն լծակ՝ ընտրություններից ընտրություն՝ հաջողությամբ «ձայներ խփելու» համար: Հեռու գնալու կարիք չկա: Վերջին ընտրությունները ասվածի վառ ապացույցն էին:

Ստելլա Խաչատրյան