Յուրայիններին պատժելու ցանկություն չկա՞

Վերլուծական 15 Մարտ, 2018 17:48

ՀՀ ազգային ժողովի վերջերս ընդունած մի շարք օրենքները մի կողմից հավակնոտ էին, մյուս կողմից՝ աղմկահարույց․ ապօրինի հարստացումը քրեականացնող օրենքը, գույքի եւ եկամուտների հայտարարագիր ներկայացնողների շրջանակն ընդլայնող, նաեւ հայտարարագիր չներկայացնելը քրեականացնող օրենքը, անանուն ազդարարի ինստիտուտի ներդրման, ընտանեկան բռնության կանխարգելման մասին օրենքները եւ այլն։ Օրենքներն ընդունեցինք, սակայն դրանց կիրառման մասին կարծես թե մոռացել ենք: Օրինակ՝ ապօրինի հարստացումը քրեականացնող օրենքը ենթադրում է, որ կեղծ կամ կիսատ հայտարարագիր ներկայացրած պաշտոնյան պետք է պատժվի օրենքի ողջ խստությամբ: Կարող ենք շատ երկար ժամանակ կորցնել, փորձելով հիշել, թե այս ընթացքում քանի պաշտոնյա է պատասխանատվության ենթարկվել պետությունից գումարներ գողանալու և դրանք թաքցնելու համար: Այդպիսիք չկան: Նույն իրավիճակն է նաև կոռուպցիայի դեմ պայքարում:

Այնպիսի տպավորություն է, որ հայաստանյան պաշտոնյաները հենց նոր են իջել երկնքից՝ ոտքերն էլ դեռ ամպոտ են: Մինչդեռ, որևէ մեկի համար գաղտնիք չէ, որ հայտարարագրերը մեր պաշտոնյաների թույլ տեղն են, որոնցում կարելի է հանդիպել ընդհուպ մինչև Գյուլնազ տատի վերջին հեքիաթին, միայն թե՝ ոչ իրականությունը: Օրինակ՝ Տավուշի մարզպետ Հովիկ Աբովյանի միակ եկամտի աղբյուրը, ըստ հայտարարագրի, աշխատավարձն է՝ տարեկան մոտ 5.9 մլն դրամ: Թե ինչպես է մարզպետը, վարկերի տակ ընկնելով, այստեղից–այնտեղից մի կերպ քերելով, հավաքել անհրաժեշտ գումար և ձեռք բերել ձեռք բերել 7,5 մլն դրամանոց TOYOTA LAND CRUISER 100 4.5 I մեքենան՝ մնում է միայն զարմանալ: Որևէ անշարժ կամ շարժական գույք, բաժնետոմսեր և այլ ունեցվածք՝ մարզպետը չի հայտարարագրել։ Մնում է ենթադրել, որ մարզպետը գիշերում է կամ մարզպետարանի շենքում, կամ էլ վերոնշյալ «լաքշերի» մեքենայում: Ավելի լավ վիճակում չէ Գեղարքունիքի նախկին մարզպետ, ներկայում ԱԺ ՀՀԿ խմբակցության պատգամավոր Ռաֆիկ Գրիգորյանը: Նրա հայտարարագրից երևում է, որ մարդն ապրում է չոր աշխատավարձի հույսին: Սակայն գաղտնիք չէ, որ Գրիգորյանն իր ծննդավայրում ունի ՀԷԿ, գազալցակայան՝ Լանջաղբյուր գյուղի տարածքում, եւ այլ օբյեկտներ, որոնք, փաստորեն, թաքցրել է։

ՀՀ քաղաքացիների սիրտը չի կարող չցավել նաև ՀՀԿ-ական պատգամավոր Արայիկ Գրիգորյանի, նույն ինքը՝ «Ավշարի Արայիկի» համար, ով, ըստ իր հայտարարագրի, մնացել է 1999 թվականի արտադրության մեկ «Վազ 21213»-ի հույսին: Գուցե «Ավշարի Արայիկի» սիրտը սովե՞տ է ուզում, դժվար է ասել, սակայն հարց է, թե ինչու տարեկան 6 մլն 450 հազար դրամը աշխատավարձ ստացող պաշտոնյան չի գնում, օրինակ՝ Հովիկ Աբովյանի TOYOTA LAND CRUISER 100 4.5 I-ից: ՀՀԿ-ական մեկ այլ պատգմավոր՝ Արտակ Սարգսյանը, նույն ինքը՝ «ՍԱՍ-ի Արտակը», թերևս կարիք ունի նոր ավագ շուկայագետի հրավիրելու, քանի որ ՍԱՍ Գրուպում գործերը լավ չեն: Այդպես կարելի է ենթադրել պատգամավորի ներկայացրած հայտարարագրից, համաձայն որի՝ «ՍԱՍ-ի Արտակը» ունի երկու բնակարան, ոչ բնակելի տարածք բազմաբնակարան շենքում և երկու ավտոմեքենա: Պաշտոնը ստանձնելու օրվա դրությամբ Արտակ Սարգսյանը հայտարարագրել է խղճուկ՝ 961,867,000.00 դրամը:

Սա ընդամենը չորս օրինակ է, մինչդեռ բացերը, կասկածները, թերությունները առկա են գրեթե յուրաքանչյուր երկրորդ պաշտոնյայի հայտարագրի մեջ: Այն պարագայում, երբ հայրենի ԴԱՀԿ-ն պետությանը չթալանած, որևէ օրենք չխախտած ՀՀ քաղաքացուց վերջին զուգարանակոնքն է առգրավում, պետությունից եկամուտները թաքցնողները, այսինքն նրանք, ում համար, ըստ էության, կորզած գրանտների փողերով գեղեցիկ բաժակաճառ հիշեցնող օրենքներ են գրվել՝ պարզապես ծիծաղում են բոլորիս վրա: Սա՞ է սոցիալական արդարության պատկերացումը, որի մասին պատեհ-անպատեհ խոսում են օրվա իշխանությունները: Սա՞ է պայքարը կոռուպցիայի դեմ: Կարևորը՝ թղթով ամեն բան կարգին է, իսկ իրականում՝ յուրայիններին կուլակաթափելու ոչ ցանկություն, ոչ էլ քաղաքական կամք՝ չկա:

Ստելլա Խաչատրյան