Հեղափոխությունը հասավ Մայր Աթոռ. ովքե՞ր են պահանջում Գարեգին Բ-ի հրաժարականը

Վերլուծական 11 Հունիս, 2018 18:40

«Նոր Հայաստան, նոր Հայրապետ» ազգային-եկեղեցական շարժման անդամները պահանջում են Գարեգին Բ կաթողիկոսի հրաժարականը: Նրանք նաև պահանջում են կաթողիկոսական նոր ընտրությունների անցկացում Հայաստանում։ Բացի այդ, ստեղծվել է «Պահանջում ենք Կաթողիկոսի հրաժարականը» ֆեյսբուքյան խումբը, որը ձևավորվեց Սանահինի վանքի նորոգման հետ կապված տեղեկատվության հրապարակումից հետո, երբ հայտնի դարձավ, որ կաթողիկոսը Սանահինի նորոգման վերաբերյալ ասել է, թե ինքը գործ չունի սարերի եկեղեցիների հետ:

Գործ ունենք հասարակական ակտիվություն ցուցաբերող, հասուն եւ գիտակից հատվածի հետ, որտեղ, փաստորեն, Գարեգին Բ-ի կողմնակիցները ճնշող փոքրամասնություն են կազմում, այն էլ՝ ելնելով մի շարք կոնյունկտուրային պայմաններից: Եվ հիշեցնենք, որ ընդվզման ալիքն ուղղված չէ ոչ կաթողիկոսական ինստիտուտի, առավել եւս՝ Հայ առաքելական եկեղեցու դեմ, այլ միայն կոնկրետ մարդու՝ Գարեգին Բ կաթողիկոսի: Այս տեսանկյունից՝ բողոքն ունի հիմքեր առնվազն այն տեսանկյունից, որ Գարեգին Բ-ն վերջին շրջանում որևէ լուրջ և գործուն մասնակցություն չի ունենում հասարակության համար առանցքային կարևորություն ներկայացնող հարցերի լուծմանը: Հայաստանում տեղի ունեցան շրջադարձային իրադարձություններ, որոնց կաթողիկոսը արձագանքեց ընդամենը մեկ-երկու հայտարարություններով: Հասկանալի է, որ նման պահերին երկու-երեք տողը չէ որ հոտը սպասում է վեհափառից: Բացակա կերպարին գումարելով մեր երկրում սնկի պես աճող աղանդավորական կազմակերպությունները և այն ազատությունը, որով վերջիններս զբաղվում են հոգեորսությամբ, ստիպում է ցավով փաստել, որ եկեղեցի-հասարակություն կապը խզվել է և այն պետք է վերականգնել: Եկեղեցին կտրվել ու չի ապրում իր հոտի հոգսերով, իսկ առանց առողջ եկեղեցու՝ հնարավոր չէ առողջ պետություն: Այսօր, որպես խնդրի լուծում, առաջ է քաշվում Կաթողիկոսի հրաժարականի պահանջը: Սակայն, եթե եկեղեցին իրապես անջատվում է պետությունից եւ օրենքի ուժով մտնում է հարկային ու այլ պարտավորությունների դաշտ, ապա շատ խնդիրներ ինքնաբերաբար կարող են լուծվել, ինչպես օլիգարխիայի դեպքում:

Հետաքրքիր են թեկնածությունները, որոնք առաջ են քաշվում: Այսպես՝ նախաձեռնության սկզբնական փուլում շրջանառվում էր Արամ 1-ին Աթեշյանի անունը: Սա առնվազն տարակուսելի է՝ հաշվի առնելով այն փաստը, որ Մեծի Տանն Կիլիկիո կաթողիկոսն ամողջությամբ գտնվում է ՀՅԴ արևմտյան բյուրոյի ազդեցության տակ: Այնուհետև շրջանառության մեջ դրվեց Կորյուն աբեղա Առաքելյանի թեկնածությունը: Ի դեպ, վերջինս այնքան էլ հայտնի չէ հանրությանը, ասել է թե՝ հոտին, մինչդեռ, եթե նախաձեռնությունն իր պահանջները ներկայացնում է հայ առաքելական եկեղեցու հավատացյալների անունից, ցանկալի կլիներ, որպեսզի թեկնածուն լիներ նրանց մեծամասնության կողմից ճանաչված և ընդունված: Թեկնածությունների հարցում միասնական դիրքորոշման բացակայությունը վկայում է նախաձեռնության միասնական չլինելու մասին; Միևնույն ժամանակ, Գարեգին Բ-ն ու եկեղեցական վերնախավի զգալի մասը, բնականաբար, չեն ընդունում հրաժարականի պահանջն ու մեղադրանքները եւ կարծում են, որ զգալի ռեսուրս ունեն՝ պահպանելու իրենց դիրքերը: Իսկ անհրաժեշտության դեպքում՝ ունեն նաեւ «գրոհային» կարողություն: