Կառավարությունը լծակներ չունի՞
Վերլուծական
ՀՀ վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը ֆրանսիական Le Monde օրաթերթին տված հարցազրույցում հայտարարել է, որ Հայաստանում այլևս մենաշնորհներ չկան: Հասկանալի է, իհարկե, որ վարչապետի այս շեշտադրումն առավելապես ուղղված է պոտենցիալ միջազգային ներդրողների շահագրգռմանը, սակայն մի բան ակնհայտ է՝ ինչպես Հայաստանի քաղաքացիների, այնպես էլ արտասահմանյան ինվեստորների համար՝ պարզ տրամաբանությամբ, եթե Հայաստանում իսպառ վերանար մենաշնորհը, հատկապես՝ տնտեսական մենաշնորհը՝ գոյություն կունենար մրցակցություն, ինչն էլ անխուսափելիորեն հանգեցնելու էր կտրուկ գնանկման: Իսկ մենք այսօր իբրև սպառողներ ականատես ենք լինում ամբողջությամբ հակառակ գործընթացի՝ գներն աճում են, և շատ դեպքում այդ գնաճը հիմնավոր չէ: Բացի այդ՝ պարբերաբար հայտարարվում է տնտեսական աճի մասին: Եթե տնտեսությունն աճում է, ինչո՞ւ է բյուջեն կրճատվում: Եթե տնտեսությունն աճում է, բյուջետային մուտքերը պետք է որ՝ ավելանան: Այսինքն, այստեղ խնդիր կա, և այդ խնդիրը մենաշնորհն է, կոռուպցիան, ստվերային շրջանառությունը։ Պետությունն իր կարգավորիչ դերը չի իրականացնում:
Անչափ հետաքրքիր է, օրինակ, քանի՞ ընկերություն են փորձել և հաջողել հեղափոխությունից հետո շաքարավազ ներմուծել Հայաստան և այդպիսով կոտրել Սամվել Ալեքսանյանի մենաշնորհի ողնաշարը: Եթե անգամ ինչ-որ տեղից պատկան մարմինները պեղեն մեկ կամ երկու ընկերություն, որոնք հաջողացրել են մի քանի կիլոգրամ շաքարավազ ներմուծել, ապա տրամաբանական հարց է առաջանում՝ ինչո՞ւ շաքարավազի գինը չի նվազել:
Ներկայում նոր կառավարությունն ունի այս իրավիճակում գործելու խնդիր՝ մի կողմից թույլ չտալ գնաճ, հանրության մոտ սոցիալական դժգոհություն և հեղափոխությունից հիասթափություն թույլ չտալու համար, ի վերջո, այս առումով հանրության մի ահռելի մասի սպասումները եղել են գերազանցապես սոցիալական, իսկ մյուս կողմից՝ նոր կառավարությունն ունի հասարակությանը հավաստիացնելու խնդիր, որ ներկայում գնաճի դրսևորումները մենաշնորհների և օլիգոպոլիաների դեմ անբավարար պայքարի հետևանք չեն: Միայն հայտարարություններն այլևս բավարար չեն…
Ս.Խաչատրյան
ՈՒՂԻՂ ԵԹԵՐ
Ամենադիտված 
Այնթափի դպրոցը սգում է աշակերտուհու մահը
