Հայաստանը դեռևս ժամանակ ունի

Վերջին օրերին ակտիվ քննարկվում է ՀԱՊԿ գլխավոր քարտուղարի պաշտոնի հարցը։ Այն թափուր է մնացել նոյեմբերի 2-ից՝ նախկին քարտուղար Յուրի Խաչատուրովի հետկանչից ի վեր։ Թեև գլխավոր քարտուղարի փոփոխության հարցը վերջնականապես լուծվելու է դեկտեմբերի 6-ին, այնուհանդերձ արդեն այսօր Հայաստանի քաղաքական դաշտում մեծ աղմուկ է բարձրացել, որ հնարավոր է կորցնենք այդ պաշտոնը։

ԼՈՒՐԵՐ․com-ի թղթակցի հետ զրույցում քաղաքագետ Մարիամ Հովսեփյանը կարծիք հայտնեց՝ շատ կարևոր է Հայաստանի նախագահությունը ՀԱՊԿ-ում և շատ լավ կլիներ, եթե մինչև 2020 թվականը ՀԱՊԿ գլխավոր քարտուղարի պաշտոնը զբաղեցներ Հայաստանի ներկայացուցիչը․ «Հայաստանը դեռևս ունի ժամանակ ՀԱՊԿ-ում ներկայացուցիչ ունենալու։ Հույս ունեմ, որ արտահերթ խորհրդարանական ընտրություններից հետո այս հարցը կլուծվի, և նոր գլխավոր քարտուղար կնշանակվի ՀՀ-ից։ Ի վերջո այդ պաշտոնը 3 տարով տրվել էր Հայաստանին, ոչ թե կոնկրետ անձին, հետևաբար՝ նոր թեկնածուին էլ պիտի առաջադրի Հայաստանը»,- ասաց նա։ 

Նշենք, որ Ղազախստանի նախագահ Նուրսուլթան Նազարբաևը նշել է, որ ՀԱՊԿ նոր գլխավոր քարտուղար պետք է դառնա Բելառուսի ներկայացուցիչը: Նա հիշեցրել է, որ համաձայն ՀԱՊԿ կանոնադրության՝ «ՀՀ-ին հաջորդում է Բելառուսը»: Ըստ նրա, ՀՀ քվոտային մնում է մեկ տարի, որի ընթացքում ՀՀ ներկայացուցիչը չի հասցնի դիտարկել ՀԱՊԿ անդամ բոլոր երկրներին: 

Անդրադառնալով այս հանգամանքին, Հովսեփյանը նշեց, որ դա կարող է լինել այն դեպքում, երբ նշանակվի ինչ-որ ժամկետ և Հայաստանն այդ ընթացքում չնշանակի քարտուղար․ «Միայն այս դեպքում իրավունք ունեն այլ պետության փոխանցելու, քանի որ կառույցը երկար ժանանակ չի կարող մնալ առանց ղեկավարի։ Բայց, ամենևին, չեմ կարծում, որ նման կարևոր պաշտոնը նոր իշխանությունները պետք է բաց թողնեն»։ 

Նրա խոսքով՝ հայ-ռուսական հարաբերությունների վրա չի կարող ազդել նման կառույցներում լինել-չլինելը: Ըստ նրա՝ դժվար թե Ռուսաստանը դա որակի որպես հակառուսական մոտեցում։ Փոխարենը` հայ-ռուսական հարաբերությունների վրա կարող է ազդել, օրինակ, ԿԳ նախարարի հնչեցրած միտքը, թե ռուսերենը չպետք է տարբերվի ֆրանսերենից կամ անգլերենից:

Խոսելով ՀՀ-ԵՄ կնքած համաձայնագրի մասին քաղաքագետը նշեց՝ չի կիսում տեսակետը, թե հեղափոխությունից հետո ԵՄ դրույթների իրականացման պասիվություն է նկատվում՝ այդ հանգամանքը պարզաբանելով նոր իշխանության կողմից ներքին քաղաքականության օրակարգային հարցերով զբաղվելու նախընտրությամբ։ «Կարծում եմ՝ 6 ամսվա ընթացքում երեք անգամ հանդիպումը Ռուսաստանի նախագահ Վլադիմիր Պուտինի հետ, ինչպես նաև մի շարք եվրոպական ղեկավարների այցը Հայաստան ամենևին չեն վկայում արտաքին քաղաքականության պասիվության մասին», - նկատեց նա։

Հեղափոխությունից հետո Նիկոլ Փաշինյանը հայտարարեց, որ հայ-ռուսական հարաբերությունները երբևիցե այսքան ամուր ու կայուն չեն եղել, որքան հիմա։ Այս առումով, քաղաքագետը որոշակի հակասություններ է տեսնում Փաշինյանի հայտարարության և կադրերի նշանակման քաղաքականության մեջ: Ըստ նրա` կառավարությունում պաշտոններ են ստացել մարդիկ, որոնք ժամանակին կազմակերպել և առաջնորդել են հակառուսական ցույցեր, իսկ դրա պատճառը պրոռուսական կադրերի պակասն է։ 

Նրա կարծիքով՝ Հայաստանը եզակի պետություն է, որն ունի զուգահեռ ինտեգրացման երկու հնարավորություն, մեկը` տնտեսական, մյուսը` քաղաքական խոշորագույն միությունների հետ։

Սոնա Հարությունյան