Հետընտրական գլխավոր ինտրիգն ու հարցերը. ինչո՞ւ ընդդիմությունը «հանձնեց» Մեղրին

Երեկ Հայստանի մի շարք համայնքներում ՏԻՄ ընտրություններ էին, որոնց արդյունքներն ավելի շատ հարցեր են առաջացրել, քան տվել են պատասխաններ՝ հանրությանը հուզող հարցերի վերաբերյալ:

Նախ և առաջ, պետք է փաստել, որ իշխանությունները, իշխող ՔՊ-ն պարտվեց Սյունիքում և հատկապես Գորիսում:  Այստեղ, իհարկե, հարց է առաջանում՝ կարո՞ղ էին արդյոք իշխանությունները կեղծել ընտրությունները Սյունիքում, եթե ունենային նման ցանկություն: Պատասխանը միանշանակ է. տիրապետելով ողջ վարչական ռեսուրսներին և լծակներին՝ իհարկե, կարող էին, սակայն, չեն գնացել այդ քայլին: Իսկ սա իր հերթին կարող  է  ունենալ շատ ավելի խորքային նշանակություն, քան կարող է թվալ առաջին հայացքից: Օրինակ, ՔՊ-ն կարող է ցանկանալ տարածքների հանձնումը Սյունիքում ընդդիմության գրպանը քցել և հենց այդ պատճառով էլ չի խոչընդոտել, որպեսզի ընդդիմադիրները վստահ հաղթանակ տանեն այստեղ:

Ինչ վերաբերվում է Գյումրիում իշխանության պարտությանը, ապա այստեղ ամեն բան նույնպես միանշանակ չէ: Բալասանյան դաշինքի հաղթանակը դեռևս չի ենթադրում ՔՊ պարտությունը: Վերջերս ինքը` Բալասանյանը, ո՛չ հերքել, ո՛չ հաստատել էր, որ իր դեմ քրեական գործ է հարուցված: Արդյո՞ք այդ քրեական գործը կամ Բալասանյանին չկալանավորելու խոստումը չեն կարող հիմք հանդիսանալ, որպեսզի դաշինքը կոալիցիա կազմի ՔՊ-ի հետ: Դա բնավ բացառված սցենար չէ, հատկապես, որ Բալասանյանից ՔՊ-ն և Փաշինյանը այս երեք տարիների ընթացքում չեն դժգոհել, մամուլն էլ բազմիցս գրել էր, որ Բալասանյանը լեզու է գտել ՔՊ-ի հետ:

Ուշագրավ է նաև Մեղրիում արձանագրված արդյունքը: Այստեղ ՔՊ-ի պարտությունը ընդհանրապես ոչինչ չի նշանակում, քանի որ հաղթել է Հանրապետություն կուսակցությունը, ասել է թե՝ ՔՊ-ն: Սակայն, հարցը ոչ այնքան ՔՊ-ին ու Հանրապետությանն է ուղղված, այլ այս փոխատեղումը թույլ տված խորհրդարանական ընդդիմությանը: Գրեթե յուրաքանչյուր առիթով Մեղրիի ռազմավարական նշանակության մասին խոսող խորհրդարանական ընդդիմությունը չի ցանկացել մասնակցել Մեղրիի ընտրություններին: Ինչո՞ւ: Ինչո՞ւ այդքան կարևոր էր առաջադրվել օրինակ՝ Դիլիջանում, սակայն, ոչ Մեղրում: Ի վերջո հենց Մեղրին է, որ ունի ռազմավարական նշանակություն այսպես կոչված` միջանցքը տալու/չտալու հարցում: Ընդդիմության այս պասիվությունը նույնպես բազմաթիվ հարցեր է առաջացնում:

Ընտրությունների արդյունքները փաստեցին ևս մեկ և անչափ կարևոր իրողություն՝ հասարակության շրջանում տիրող խորը հիասթափությունը դաշտում գործող թե՛ նախկին, թե՛ ներկա քաղաքական ուժերից: Դրանով է պայմանավորված նաև մասնակցության ռեկորդային ցածր ցուցանիշները: Հասարակությունը որակական փոփոխություններ է սպասում Հայաստանի քաղաքական դաշտում, իսկ դա կարող են ապահովել միայն նոր  քաղաքական ուժերը և նոր քաղաքական դեմքերը: