Հակոբ Արշակյանի «նվաճումները» հասել են տիեզերք

2022-ը տիեզերքի տարի է Հայաստանի համար. սեպտեմբերի 5-10-ը Հայաստանում անցկացվելու է աշխարհահռչակ «STARMUS VI. 50 տարի Մարսի վրա» գիտական փառատոնը, այս մասին ֆեյսբուքյան իր էջում գրել է ՀՀ ԱԺ նախագահի տեղակալ, փառատոնի համանախագահող Հակոբ Արշակյանը: Ասվածից երևում է, որ Հակոբ Արշակյանը այժմ էլ որոշել է նվաճել տիեզերքը: Սա Արշակյանի առաջին նվաճումը չէ:

Նախարար աշխատած տարիներին Արշակյանը նվաճումներ էր արձանագրում ռազմաարդյունաբերության ոլորտում, սակայն, այդ ամենը ավարտվեց նրանով, որ Հայաստանը այդպես էլ չունեցավ բաղձալի ԱԹՍ-ը որոնք այդքան անհրաժեշտ էին պատերազմի օրերին, իսկ Հայաստանը պարզապես խայտառակվեց միջազգային ցուցահանդեսում, որտեղ մեր ռազմաարդյունաբերության նվաճումների փոխարեն բուկլետներ և ջրի շշեր էին ներկայացված:

Այժմ էլ Արշակյանը որոշել է նվաճել տիեզերքը, սակայն, այստեղ էլ ամեն բան միանշանակ չէ: Արդեն 2012 թվականի վերջին նախարարությունում կար վարչություն, որը զբաղվում էր այդ գործով։ 2012-ից մինչև 2016-2017 թվականների ընթացքում այդ նախարարությունը բազմաթիվ հանդիպումներ է ունեցել միջազգային մի շարք կազմակերպությունների հետ, ինչպես նաև արբանյակների ծառայություններ մատուցող, արբանյակներ ստեղծող ընկերությունների հետ։ Ավելի կոնկրետ՝ 2012 թվականին եղել են բանակցություններ կանադական ընկերության հետ, 2013-2014 թվականներին` ռուսական, 2015 թվականին` չինական և ֆրանսիական ընկերությունների հետ։ Այդ ընթացքում էր, որ Հայաստանը միացավ միջազգային տիեզերական պայմանագրին: 2018 թվականից հետո Հայաստանին այլ բան չէր մնում, քանի մի քանի ենթաօրենսդրական ակտ ընդունել և վերջնական ընդունել պայմանագրերը, որովհետև այդ մասին կան հստակ փաստեր։ Սակայն, ինչ արեց Հայաստանի նորելուկ իշխանությունը։ Կոնկրետ Հակոբ Արշակյանը, լինելով Բարձր տեխնոլոգիական արդյունաբերության նախարար, և որը ի պաշտոնե պետք է զբաղվեր այդ գործով, նախ 2018-2019 թվականների ընթացքում նա հայտարարեց, որ իրենք ակտիվ զբաղվում են արբանյակի գործով, բայց արդեն 2019-ի վերջին և 2020-ի սկզբին նա հայտարարեց, որ դա այդքան էլ շահութաբեր նախագիծ չէ, դրա վրա չարժի ջանքեր ներդնել:

Այժմ պարզվում է արժեր, սակայն, կա էական տարբերություն այն ծրագրի միջև, որը կազմվել էր նշված տարիներին և որը իրականացրին ՀՀ հեղափոխական իշխանությունները: Այն ժամանակ պատվերը իջեցվել էր Ռոսկոսմոսին, այսօր, սակայն, հայկական առաջին արբանյակը ուղեծիր հասցրվեց ԱՄՆ-ի և Իսպանիայի հետ համագործակցության արդյունքում: Ստացվում է` իշխանությունները տապալել են մի հսկայական ծրագիր, ինչ է թե այն չիրականացվի ռուսական կողմի կամ չինական կողմի հետ համագործակցությամբ: Այսօր էլ փորձում են կասկածելի արդյունավետությամբ և կասկածելի խնդիրներ լուծող նանո-արբանյակի ուղեծիր հասցնելը ներկայացնել իբրև դարակազմիկ իրողություն:

Ահա այսպիսին են Հակոբ Արշակյանի նվաճումները, սակայն, ինչպես երևում է վերջինս չի պատրաստվում հրաժարվել պաթոսից և պոպուլիզմից...