Ովքեր են պատասխան տալու «խաղաղության օրակարգի» տապալման համար

Ազգային ժողովում ելույթ ունեցող Նիկոլ Փաշինյանը այսօր հարց ու պատասխանի ընթացքում հանդես եկավ ուշագրավ ինքնախոստովանությամբ: Նա փաստացի ընդունեց, որ երկու տարի առաջ իր և իր թիմի կողմից առաջ քաշված խաղաղության օրակարգը տապալվել է՝ Ադրբեջանը չի ցանկանում խաղաղության գնալ Հայաստանի առաջարկած սկզբունքները հաշվի առնելով և առաջ է քաշում իր ծավալապաշտական պահանջները:

Երկու տարի առաջ էլ, 2021 թվականի հունիսյան ընտրությունների ժամանակ, Փաշինյանն ու թիմը հայտարարում էին, որ իրենց քվե տալու դեպքում իրենք պատրաստվում են խաղաղություն բերել Հայաստանին և որ եթե հանկարծ իշխանության գան այսպես կոչված նախկինները՝ ապա պատերազմը և նոր կորուստները անխուսափելի են լինելու: Այժմ պարզվում է, որ Ադրբեջանը բանակցությունների ընթացքում երբեք էլ հակված չի եղել ընդունելու Հայաստանի կողմից առաջ քաշված խաղաղության օրակարգը, ավելին՝ իրենց տեսակետի համաձայն ադրբեջանական հող  է նաև Երևանը: Իսկ խաղաղության պայմանագիրը ենթադրում է Արցախի ճանաչում Ադրբեջանի կազմում: Հիշեցնենք, որ դեռ մեկ շաբաթ առաջ Փաշինյանը չէր բարձրաձայնում Բաքվի այս պահանջի մասին, և նույնիսկ հանձնարարել էր ԱԳՆ-ին համաձայնագրի տեքստի մշակման աշխատանքներ սկսել:

Եթե խաղաղության օրակարգը տապալվել է, ինչպես հայտարարում է Նիկոլ Փաշինյանը և ինչպես տեսնում ենք բոլորս՝ դատելով սահմանին տեղի ունեցող իրադարձություններից, ապա հարց է առաջանում` իսկ ո՞վ է պատասխան տալու այդ օրակարգի տապալման համար: 

Փաշինյանը հայտարարում է, որ թեև Հայաստանը ունի ֆինանսական բավարար միջոցներ, սակայն, ոչ բոլոր երկրներն են պատրաստ Հայաստանին զենք վաճառել: Արդյո՞ք այստեղ առկա չէ ՊՆ բացթողումը, որը այսքան ժամանակ ի վիճակի չի եղել գտնելու զենքի մատակարարման նոր շուկաներ և ուղիներ, հատկապես, որ Փաշինյանը մատնանշում է նաև լոգիստիկ խնդիրները: Ինչո՞վ է այսքան ժամանակ զբաղված եղել ՊՆ նախարարը, եթե արդյունքում մենք տեսնում ենք, որ խնդիրները ոչ միայն չեն լուծվել, այլ մի բան էլ ավելացել են: Ինչպես է ստացվել, որ ՊՆ նախարար Սուրեն Պապիկյանը ժամանակին ձեռնամուխ չի եղել համապատասխան զենք-զինամթերք ձեռքբերելուն մի դեպքում, երբ ինքը` Փաշինյանը, հայտարարում է, որ բոլորն էլ գիտեին՝ պատերազմը մի օր սկսվելու է: 

Արդյո՞ք խաղաղության օրակարգի տապալման գործում իրենց լուման չի ներդրել ՀՀ ԱԳՆ-ն, որը, ըստ էության, ի վիճակի չի եղել ապահովելու Հայաստանի պատկերացրած խաղաղության օրակարգի պատշաճ ներկայացումը միջազգային գործընկերներին և առաջ տանելու ՀՀ արտաքին քաղաքական շահերը: Եվ ի վերջո, եթե կա գումար, սակայն չի գտնվում զենք վաճառող, արդյո՞ք այստեղ ԱԳՆ-ն չուներ հստակ անելիքներ, ինչու ոչ նաև նոր դաշնակիցներ, այլ պետությունների, միջազգային ակտորների հետ համագործակցության եզրեր գտնելու ուղղությամբ:

Ի՞նչ էր այսքան ժամանակ ըստ իր իսկ խոսքերի՝ հաջողությամբ բանակցում փոխվարչապետ Մհեր Գրիգորյանը, քննարկելով ադրբեջանական կողմի հետ դեմարկացիայի և դելիմիտիացիայի հարցերը: Ի՞նչ էր քննարկվում այդ հանդիպումների ընթացքում, եթե արդյունքում ադրբեջանական կողմը որոշել է դեմարկացիան և դելիմիտիացիան իրականացնել Գրադ կայանների օգնությամբ:

Պատասխան տալո՞ւ է արդյոք անվտանգության խորհրդի քարտուղար Արմեն Գրիգորյանը, ով ամիսներ շարունակ հայտարարում էր, որ սահմանազատման եւ սահմանագծման  հարցերով հանձնաժողովների աշխատանքային  նիստը չի կայանում տեխնիկական խնդիրների պատճառով: 

Կամ մեկ այլ շատ կարևոր հարց` իսկ ո՞վ  է պատասխան տալու ՀԱՊԿ հետ հարաբերությունների վատթարացման համար: Նիկոլ Փաշինյանը՞, ով պաշտոնը ստանձնելուն պես քրեական գործ հարուցեց ՀԱՊԿ գործող քարտուղարի դեմ՝ դեսկրիդիտիացիայի ենթարկելով այդ կառույցը, կամ գուցե նույն Արմեն Գրիգորյանը, ով հայտարարում էր, որ միայն իրենց՝ ՔՊ-ական իշխանության շնորհիվ առաջին անգամ հնարավոր եղավ աշխատացնել ՀԱՊԿ մեխանիզմները: Գուցե պատասխան են տալու Փաշինյանի թիմակիցները, ովքեր առիթը բաց չեն թողնում ՀԱՊԿ ուղղությամբ ցեխ շպրտելու համար:

Որքանով էլ որ խաղաղության օրակարգը նման թշնամիների առկայության պարագայում ի սկզբանե ֆիկցիա էր, այս իշխանությունները այդ օրակարգը շուրջ երկու տարի առաջ էին մղում, իսկ այսօր փաստում են, որ ձախողվել են: Ո՞վ է պատասխան տալու այդ ձախողման և տապալման համար և արդյո՞ք կլինեն այդպիսիք ընդհանրապես...