Ամուսնուս զինվորական համազգեստները, որով նա երեք պատերազմ է անցել, վառել ենք մեր տան բակում․ Ծովինար Բարխուդարյան

Ես ուզում եմ ներողություն խնդրել իմ ժողովրդից. այնքան եմ միշտ լավը փնտրել, որ չեմ նկատել վատը...

Որ չնայած սև սրտիս, միշտ կարմիր եմ ժպտացել...

Որ ուզում եմ պինդ գրկել նրան ու ցավը շալակել, բայց անզոր եմ...

Սիրելի՜ս, ներիր, որովհետև իմ յուրաքանչյուր խոսք սրտիցս էր...

Ես ուզում եմ ներողություն խնդրել իմ երկրից, որ չեմ հասցրել նրա բոլոր ղաշյանգյ անկյունների մաքուր օդը զգալ, ոչ բոլոր անտառներով ու գետերով զմայլվել, ոչ բոլոր եկեղեցիներում ու մատուռներում աղոթել...

Սիրելի՜ս, ներիր, որ ուժեղ չգտնվեցի քո գրկում մեռնելու համար...

Ես հիմա գիտեմ՝ մեռնող մարդն էլ երազանք է ունենում...

Մեռնող արցախցին՝ Արցախում մեռնել և, որ հողը ների մեր բացակայությունը...

Ես գնում եմ՝ ընդամենը երկու գիրք տանելով՝ Աստվածաշունչն ու Արցախի Հանրապետության ատլասը...»։