Արմեն Ջիգարխանյան. Աստծուն և աշխարհի վերջին չեմ հավատում, հավատում եմ մարդուն

Ժողովրդական արտիստ Արմեն Ջիգարխանյանը kp.ru-ին տված հարցազրույցում խոսել է թատրոնի, սիրո և ժամանակակից ֆիլմերի մասին:

-Խորհրդային Միության վարպետները պնդում են, որ հիմա չկան լավ ֆիլմեր: Դուք համաձա՞յն եք նրանց հետ:

-Ողջ ողբերգությունն այն է, որ ֆիլմը հարուստ կազմակերպություն է: Թատրոնը կարող է աշխատել զրոյական հաշվեկշռով: Եթե տնից բերես երկու արկղ ինչ-որ բան, կարելի է խաղալ ներկայացում: Իսկ ֆիլմի հետ այդպես չես կարող: Ռուսաստանում հիմա փող չկա, այն աղքատ է:

Խորհրդային միությունում գաղափարախոսները հասկանում էին, որ ֆիլմն ուղղակի անհնրաժեշտություն է, դրա համար հատկացնում էին բավարար գումար:

Այնպես որ, լավ ֆիլմ նկարահանելու համար պետք է շատ գումար: Առաջին հերթին գումար, իսկ դրանից հետո նոր պետք է մտածել արտիստի տաղանդի, ռեժիսորի, մոնտաժ անողի և օպերատորի մասին:

-Իսկ Ձեզ հոգեհարազատ է թատրո՞նը, թե՞ կինոն:

-Դերասանի հասկացողության մեջ այդպիսի տարանջատում չկա: Դա կենսաբանական դրսևորում է: Եթե ես գնացել եմ այդ գործին, որպեսզի դեմքս ներկեմ կոշիկի ներկով, իսկ հետո Ձեզ հավատացնեմ, թե ես Օթելլոն եմ, ուրեմն դա իմ թուլությունն է: 

-Դուք 77 տարեկան եք, շատ ե՞ք շրջագայել, որտեղի՞ց այդքան ուժ, ինչո՞ւմ է Ձեր էներգիայի գաղտնիքը:

-Ոչ ոք չգիտե: Գուցե այն պատճառով, որ որոշ խաչմերուկներում մենք որոշակի ընտրություն ենք անում: Սակայն հստակ բանաձևը նշել ոչ ոք չի կարող: Քանի դեռ ինքներս չանցնենք այդ ճանապարհը, ճանաչման դժվար ուղին, ոչինչ այդպես էլ չենք իմանա: Տեսությունն ու ուրիշների պատմությունները ոչնչում չեն օգնի:

-Հայերը հայտնի են իրենց առակներով: Իսկ դուք ունե՞ք որևէ առակ, որը կիրառում եք:

-Ո՛չ: Չէ՞ որ կյանքում ամեն ինչ փոփոխական է: Օրինակ, մենք բեմադրեցինք մի թատերական ներկայացում, և ես հանկարծ հայտնաբերեցի, որ կյանքը հերքում է այն, ինչ ես երկար ժամանակ ասում էի: Ես կարծում եմ՝ իմաստը դրանում է: Ինչպես ասել է Սոկրատը՝ «Ստուգել և կասկածել»: Հենց որ դադարես փոխվել, կարելի է արդեն թաղել:

-Դուք խաղացել եք 250 դեր: Գուցե դեռ մնացե՞լ է ցանկալին և չխաղացածը:

-Դեռ ոչ, ես անգամ չեմ երազել Համլետ խաղալ: Բայց ես հույս ունեմ, որ առողջությունս կբավականացնի և ես կփորձեմ ինքս ինձ և ուրիշներին պատմել այլ կարևոր բաներ:

-Հիմա շատերն են խոսում աշխարհի վերջի մասին, իսկ դուք հավատո՞ւմ եք գուշակություններին:

-Ո՛չ: Գուցե ես իրավունք չունեմ ասելու, բայց ես անգամ Աստծուն չեմ հավատում: Ես հավատում եմ մարդուն:
Եթե վաղը փողոցում ես ինձ վատ զգամ, հենց մարդը կմոտենա ինձ և կօգնի: Գիտեք, ես համաձայն եմ Էյնշտեյնի հետ. «Եթե աստված գոյություն չունի, նրան պետք է հորինել»: Բայց դա պետք է անել: Մենք ինչ-որ մեկի առաջ պետք է դատարկենք մեր հոգին: