Մեծ Բրիտանիայի պաշտպանության նախարարը ժամանել է Անկարա՝ «կռվեցնելու Մոսկվային ու ԱՆկարային»

Մեծ Բրիտանիայի պաշտպանության նախարար Ջոն Հելին և ծովակալ Թոնի Ռադակինը մարտի 13-ին ժամանել են Անկարա։ Բրիտանական The Times թերթը հայտնում է, որ այցի նպատակն է «քննարկել, թե ինչ օգնություն կարող է տրամադրել Թուրքիան խաղաղապահ ուժերի միջոցով։ Հնարավոր է, որ նավերը պաշտպանի Սև ծովում»։ Ինչպես գրում է Türkiye is-ի փորձագետ Իվան Ստարոդուբցևը, «Եվրոպայի մոտեցումը Թուրքիայի նկատմամբ հասկանալի է, տրամաբանական և, հետևաբար, կանխատեսելի»:

«Նախ Թուրքիան ունի լուրջ բանակ, որի ներուժը վերջին տարիներին զգալիորեն աճել է։ Բանակ, ընդ որում՝ գնդակոծված, որն այսպես թե այնպես կռվում է։ Ի տարբերություն նրանց, ովքեր, ինչպես նշել է ԱՄՆ փոխնախագահ Վենսը, «30-40 տարվա ընթացքում չեն կռվել»։ Եվրոպացիներն, ի դեպ, ահավոր վիրավորված էին Վենսի այս արտահայտությունից և սկսեցին մոլեգնած հիշել, թե ամերիկյան «նախաձեռնությունների» շրջանակներում ուր են ուղարկել իրենց զինվորականներին։ Այնպես որ, ոչ ոք չի վիրավորվում ճշմարտությունից։

Երկրորդ՝ Եվրոպան դարեր շարունակ ավանդույթ է ունեցել՝ փորձել Թուրքիային Ռուսաստանի դեմ հանել։ Սա մեկ անգամ չէ, որ ստացվել է, ինչը թուրքերը հիշում են և՛ լավ, և՛ վատ զգացումներով։ Հենց երեկ ես լսում էի թուրք քաղաքագետներին, որոնք քննարկում էին, թե ինչպես է Եվրոպան տարիներ շարունակ Թուրքիային իր շեմին պահել, իրենը չի համարում և այլն, իսկ այժմ նա ապահովում է անվտանգությունը Թուրքիայի հաշվին։ Բավականին զավեշտալի է։
Բայց, ինչպես կարելի է տեսնել, բրիտանացիները հույս ունեն, որ կկարողանան «շեղել» թուրքական հավասարակշռությունը ուկրաինական հակամարտությունում, որտեղ Թուրքիան տիտանական ջանքեր է գործադրել բոլոր հակառակորդ ուժերի միջև մնալու համար: Ավելին, և ամենակարևորը, կարծում եմ, որ Թուրքիայի ղեկավարությունը շատ լավ հասկանում է, որ «պարելու համար երկու մարդ է պետք», իսկ Ռուսաստանը դեռ իր խոսքը չի ասել։
Սակայն ոչ, նա ասաց՝ երեկ ՌԴ նախագահ Պուտինն առաջին անգամ զինվորական հագուստ է կրել ռուս-ուկրաինական պատերազմի ժամանակ։ Ուստի երեկ թուրք հանրությունը հետաքրքրվում էր՝ սա զինադադարի՞ նշան է, թե՞ պատերազմի շարունակություն։ «Հարցը կախված է օդում», - գրում է Իվան Ստարոդուբցևը: