Իշխանության ու եկեղեցականների միջև ընտրություն կատարելը արժեք չունի, երբ երկուսն էլ մոռացել են, թե որն է առաքելությունը և ում պետք է ծառայեն. Դավիթ Սանասարյան

Բայց մենք՝ որպես Հայաստանի Հանրապետության քաղաքացիներ և Հայ Առաքելական Եկեղեցու հետևորդներ, պարտավոր ենք չդառնալ քաոսի տարածման մասնակիցը և չնույնացնել Փաշինյանին՝ պետության, և կաթողիկոսին՝ եկեղեցու հետ։

Չընդունել Փաշինյանին՝ չի նշանակում դուրս գալ պետության դեմ։ Չընդունել կաթողիկոսին՝ չի նշանակում արշավ սկսել եկեղեցու դեմ։ Անունները՝ հարգելի, թե ոչ, անցողիկ են։ Պետությունն ու եկեղեցին են մնայուն։

Մենք պարտավոր ենք ջանք չխնայել՝ պաշտպանելու այն ինստիտուտները, որոնք կրում են մեր ինքնության խորը շերտերը, պատմական հիշողությունն ու ազգային շարունակականությունը։

Ոչ թե անձերի հետևորդը լինելով կամ մերժումով, այլ արժեքների և պատասխանատվության գիտակցմամբ է կերտվում մեր պետական և հոգևոր ամրությունը։

Ուստի՝

Վարչապետը պետք է զբաղվի պետության կենսական խնդիրներով և չխառնվի եկեղեցու ներքին հարցերին,

Իսկ եկեղեցին չպետք է կողմ կամ գործիք դառնա ներքին պառակտման քաղաքականության մեջ, հակառակ դեպքում, դրսի պատվերով կամ անմտությամբ ստեղծվում է քաոս։

Միտք ու ողնաշար կունենա՞նք այս վիճակից դուրս գալու համար, ցույց կտա առաջիկա զարգացումները, իսկ ես մեր հայրենակիցներին կոչ եմ անում պետությունը, եկեղեցին թուլացնող ոչ մի գործընթացի մաս չդառնալ։

Լուսանկարն արված է Երվանդ Քոչարի թանագարանում, այն 2018 թ-ի հայտնի ու անհայտ դեպքերից առաջ էր, երբ այցելեցի թանգարան։