Ակնառու է, որ Հայաստանի քաղաքական ղեկավարությունը չի դրել արդյունաբերական ներուժի զարգացման ռազմավարական խնդիր. Հակոբ Բադալյան

«Հայաստանի հանրապետությունում արդյունաբերական արտադրանքի ծավալը 2024 թվականի հունվար-հունիսի համեմատությամբ 2025 թվականի հունվար-հունիսին նվազել է ավելի քան 12 տոկոսով: Սա տնտեսության համար մեղմ ասած տխուր պատկեր է»,-գրում է քաղաքական վերլուծաբան Հակոբ Բադալյանը՝ անդրադառնալով ՊԵԿ-ի  կողմից հրապարակած երկրորդ  եռամսյակի  խոշոր հարկատուների ցանկին։

Նա մանրամասնում է.

«Ցանկացած տնտեսական օրգանիզմի ամրության չափման կարեւոր ցուցիչներից է արդյունաբերությունը: Եթե արդյունաբերությունը ապրում է երկնիշ անկում, ապա դա նշանակում է, որ Հայաստանն ըստ էության վերածվում է պարզապես «առեւտրային» տարածության, փոքր ինչ կոպիտ ասած՝ «հիպերմոլի»:

Սա տնտեսության մյուս ճյուղերի թերագնահատում չէ, բոլոր ճյուղերն էլ կարեւոր են, եթե կա դրանցում աճ՝ ողջունելի է: Բայց, արդյունաբերությունը ցանկացած տնտեսության ողնաշար է: Եթե այն գրանցում է երկնիշշ անկում, դա նշանակում է, որ տնտեսությունը դեֆորմացվում է:

Սա ի դեպ նշանակում է նաեւ, որ այքան հորջորջվող ԱյԹի ոլորտը չի ծառայում Հայաստանի տնտեսությանը, այլ ընդամենը Հայաստանում իր հիմնականում «գրասենյակային» ներկայությամբ աշխատում է այլ երկրների տնտեսությունների համար:

Այդ ֆոնին, Նիկոլ Փաշինյանը ներկայացնում է գրանցված աշխատատեղերի աճ, դա որակելով իբրեւ ռեկորդային: Այն դեպքում, երբ այդ ցուցանիշը իրականում մանիպուլյատիվ է, ոչ թե ռեկորդային, եթե հաշվի առնենք այն, որ Հայաստանում կան հազարավոր, իսկ գուցե տասնյակ հազարավոր աշխատողներ, որոնք գրանցված են մեկից ավելի ընկերություններում, տարբեր պատճառներով:

Հետեւաբար, այդ ցուցանիշը իրականում ոչ մի օրգանական կապ չունի տնտեսական վիճակի հետ: 

Դե, ավելորդ է ասել, որ մնացյալ ուղղություններով աճի հիմնական «աղբյուրն» էլ Ռուսաստանից վերաարտահանումն է, որտեղ նկատվում էին այսպես ասած վայրիվերումներ, ըստ ամենայնի նաեւ քաղաքական պատճառներով, եւ որոնք լուծելու համար Նիկոլ Փաշինյանն օրեր մեկնել էր Ալթայ՝ ՌԴ վարչապետ Միշուստինի հետ հանդիպման։

Այս պատկերը զարմանալի չէ: Ակնառու է, եւ վաղուց, որ Հայաստանի քաղաքական ղեկավարությունը չի դրել արդյունաբերական ներուժի զարգացման ռազմավարական խնդիր:

«Իրական Հայաստանը» դա չի էլ ենթադրում: «Իրական Հայաստանի» այսպես ասած կոնցեպտի հեղինակները թերեւս համոզված են արդյունաբերական տնտեսության հեռանկարի «անիրականության» հետ, անիրատեսականության հետ:

Հետեւաբար դրված է խնդիր՝ Հայաստանում հնարավորինս նպաստել առեւտրի եւ ծառայությունների տարատեսակ ուղղությունների աճին, խթանել այն, շեշտը դնել այդպես ասած փոքր ու միջին մակարդակի վրա, որի շնորհիվ ընդլայնել այդ մակարդակում բարեկեցության հասնող քաղաքացիների քանակը, որոնց զգալի մասը կլինի՝ կամ իշխանությանը լոյալ, կամ համակված կլինեն բարեկեցությունից բխող քաղաքական անտարբերությամբ եւ կամ քաղաքական ինֆանտիլիզմով, ու կձեւավորվի քաղաքական երկարակեցության հարմարավետ միջավայր:

Ընդ որում, պետք է նկատել, որ գոնե առայժմ այդ մոդելը զգալիորեն աշխատում է, կենսունակ է, այսպես ասած՝ «արդարացնում» է իրեն»։